Σοφία Στρέζου, Φλόγες


Φλόγες

Η ζωή σου μια καληνύχτα
με φωτιές αναμμένες που ανάβει ο φόβος
ονειρεύεσαι και νομίζεις πως ζεις
υποσχέσεις που ξέχασες να κρατήσεις
λόγια που κάποτε με χαρά άκουσες
στις φλόγες τα έριξες
ίσως θα έπρεπε να παραμείνεις σιωπηλός
να μάθεις πως δίνεται η αγάπη
δεν κατάλαβες ότι ήρθε η εποχή
που το αδιανόητο έγινε Σκέψη και Λόγος
το αναπότρεπτο καιροφυλακτεί
στην άκρη μιας μετάληψης
φυλάξου
ότι στον άνεμο πέταξες
τώρα σταγόνες βροχής που σου χτυπάνε το πρόσωπο
δυστυχής περιφέρεσαι σ’ ένα κόσμο που δυστυχεί
χωρίς να μπορείς να ελπίζεις
παλεύεις με τη σκόνη με τους Θεούς
που σε παίρνουν και σε πηγαίνουν
εκεί που σε σπρώχνουν τα βήματά σου
στο όνειρο που τελειώνει
ίσως τώρα αρχίσεις πάλι να ζεις
και πάλι απ’ την αρχή ν’ αγαπήσεις τους νέους σου φόβους
και πάλι να λατρέψεις τις νέες σου αυταπάτες.

Από τα ποιήματα της Β’ περιόδου (1998-2007) της Σοφίας Στρέζου

Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο Ποίηση και ποιητής της Σοφίας Στρέζου (© Σοφία Στρέζου)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Στρέζου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s