Ζωή Καρέλλη, Χαλκογραφίες

Χαλκογραφίες

[Ενότητα Χαλκογραφίες]

I

Ψες ο φόβος μου ήταν εραστής
φλογερός, τυραννικός.
Άδικη
νύχτα τυράννιας, άδικα
τον παρακαλούσα να φύγει,
να μ’ αφήσει, που σχεδόν τον φοβόμουν
πολύ, με τόση κούραση.
Μου έλεγε λόγια τυραννικά
κι η αγάπη μεγάλωνε μέσα μου,
γινόταν πάθος παράλογο, γινόταν
καημός γεμάτος ζωή.
Πού η δύσκολη ν’ αποκοιμηθεί
ψυχή μου; Ν’ αναπαυτεί ζητούσε,
ζητούσε, ν’ αποδιώξει τους εναγκαλισμούς
γεμάτους έρωτα του φόβου,
που την ήθελε δική του,
γόνιμη με όνειρα και φαντάσματα.

II

Απ’ τους δυο αγγέλους που φτεροκοπούσαν
με φτερά μυτερά,
που έξαφνα γίνονταν χαϊδευτικά,
που έξαφνα με φοβέριζαν
με τις οξείες σκιές τους,
δεν ξέρω,
δεν ξέρω ποιος είχε τα σκοτεινά,
φλογερά εκείνα μάτια;
Απ’ τους δυο αγγέλους, ποιος
ήταν δεν ήξερα ο πιο φοβερός
ο έρωτας ή ο φόβος;

Κι ήμουν εγώ, η ώρα,
η μοναδική που έτρεμε και δονούνταν
μετέωρη κι ήμουν κρυστάλλινη
και συμπαγής στιγμή, που δέχονταν
την πύρινη πνοή και πάλλονταν
έξαλλη κι ήμουν αλλόφρονη,
είχα δυνάμεις μέσα μου παράφορες
κι όμως έξοχες από διαύγεια.
Ήμουν φωτιά και δροσιά,
σαν διάφανη της αυγής σημασία.

Ω, η δοκιμασία εκείνης της πάλης!
Πώς με κυνηγούσαν επιτήδεια
όμως περηφάνια οι λαμπροί άγγελοι,
ο φόβος κι ο έρωτας.

Γιατί, κι οι δυο μαζί
των ανθρώπων οι δαίμονες
υπήρχαν κοντά μου, εναλλάξ
ψιθυρίζοντας τ’ ακατάληπτα λόγια,
που ζαλίζουν την απίθανη του ανθρώπου ψυχή;

Ήθελα να φύγω,
ω αθλιότητα της ανθρώπινης αδυναμίας!
Μετρήσου λοιπόν με της ζωής τις δυνάμεις,
σκιά μου αχόρταστη.
Ποιον παρακαλείς εναγώνια;
Παραδώσου, για να πιστέψεις πως ζεις.
Μη σφαδάζεις ασήμαντο σώμα,
χωρείς μέσα σου
τα πιο υπέροχα σπέρματα.

III

Η Σιωπή, ο Έρωτας κι ο Θάνατος
έγιναν ερμαφρόδιτα σχήματα,
πρόσωπα γίναν ανίκητα, πέτρινα
σχήματα σχεδόν ακίνητα.

Γιατί, γιατί η αγάπη απόστασε
και δεν μπορεί να συγκινήσει
τις πιο άκαμπτες σημασίες;

Γιατί, γιατί η Μοναξιά
έγινε παντοδύναμη παρουσία;
Προφταίνει παντού, τούτη
με πλοκάμους η αδρανής ανησυχία.

Τρεις άγγελοι, ο Θάνατος,
ο Έρωτας κι η Σιωπή έχουν
αποτραβηχτεί απ’ τη συστροφή
των ανθρώπων.
Τους βλέπουν πώς
παιδεύονται δίχως αγγέλους,
δίχως Σιωπή, Θάνατο
δίχως Έρωτα με άπειρη
σημασία
κι αποστρέφονται.

Από τη συλλογή Χαλκογραφίες και εικονίσματα (1952) της Ζωής Καρέλλη

Πηγή: Τα ποιήματα της Ζωής Καρέλλη, τόμος πρώτος (1940-1955) [Οι εκδόσεις των φίλων, Αθήνα, 1973]

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ζωή Καρέλλη

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.