Νικηφόρος Βρεττάκος, Αδιέξοδο

Αλκίνοος Ιωαννίδης, Αδιέξοδο
(τραγούδι: Αλκίνοος Ιωαννίδης, Ελευθερία Αρβανιτάκη & Διονύσης Σαββόπουλος / δίσκος: Ανεμοδείκτης (1999))

Αδιέξοδο

Καθώς ανεβαίνουμε, οργώνουνε δύσκολα
το χιόνι τα πόδια μας. Είμαστε μια μικρή επιτροπή
μ’ ένα κείμενο θλίψης μέσα στο βλέμμα μας.

Περπατώντας στο μέσο, κρατώ από τα χέρια

δυο παιδιά που κανένας Μεγάλος
δεν τα γνωρίζει σε τούτο τον κόσμο·
που δεν έχουνε σίγουρη πατρίδα, ούτε σίγουρο
πλανήτη να κάνουνε σίγουρα όνειρα.

Καθώς ανεβαίνουμε, μοιάζουνε σάμπως

να τα πήρα προς τον ορίζοντα. Κοιτάμε ψηλά,
κατά κει που ανατέλλει ο ήλιος και το
προγονικό μας φεγγάρι. Το βλέμμα μας
ψάχνει, σα να γυρεύουμε
στον ουρανό μια σπηλιά
με μια μάνα στην πόρτα.
……….Μπροστά μας βουνά,
στα πόδια μας χιόνια, πάνω μας σύννεφα.
Με κρατούν απ’ τα χέρια, σφιχτά,
σα να κρέμονται. Με κοιτάζουν στο πρόσωπο,
σα να ‘μαι η εγγύηση στο μέσο της νύχτας.

Το ίδιο κι εγώ τα κοιτάζω στα μάτια

σα να ‘ναι ένα άσυλο.
……….Κατεβαίνουμε πάλι.
Ανεβαίνουμε πάλι. Ας εχτιμήσει ο Θεός
αυτή την ανήσυχη κίνηση του πλανήτη μας.

Από τη συλλογή Αυτά τα παιδιά του πλανήτη μας (1970) του Νικηφόρου Βρεττάκου

Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, η εκλογή μου, ποιήματα 1933-1991 (εκδ. Ποταμός, 2008)

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.