Νικηφόρος Βρεττάκος, Παράκληση για συγγνώμη

Παράκληση για συγγνώμη

Κύριε!
Γείτονα!
Άνοιξε, γείτονα!
Αν τυχόν και παραπονέθηκα 
σε παρακαλώ να με συγχωρήσεις.
Αν είπα, αν έκλαψα, αν ζήτησα αγάπη,
αν χάιδεψα των παιδιών μου τα χέρια
σαν κάτι δικό μου,
αν δεν στάθηκα όσο
περήφανος θα ‘πρεπε μέσα στη γύμνια μου,
αν είπα στον ήλιο πως τίποτα
δεν του χρωστάω –
σε παρακαλώ να με συγχωρήσεις.
Κι αν θαρρείς πως δεν τ’ άξιζα
ξέχασέ με ως τ’ απόβραδο σαν
τα πουλιά που περνάνε,
σαν τα σύννεφα τ’ ουρανού
που δεν τα βρίσκει τ’ απόγευμα,
σαν τη χλόη που μαραίνεται
και δεν τη θυμάται
κανείς πια την ίδια.
Σβήσε τα ίχνη μου. Σβήσε τους στίχους μου
που σημαδεύουν το πέρασμά μου. Δεν το ‘θελα.
Η ψυχή μου φουρτούνιαζε και τότες δεν όριζα
το χέρι μου, Κύριε! Κι αν
τυχόν και δεν κράτησα
τον πόνο σου όμορφα
πάνω στον ώμο μου,
αν τρέκλισα κάτω απ’ το βάρος του,
αν λύγισα,
αν έφυγα, γείτονα,

 
σε παρακαλώ να με συγχωρήσεις. 

Από τη συλλογή Ο χρόνος και το ποτάμι (1957) του Νικηφόρου Βρεττάκου

Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, η εκλογή μου, ποιήματα 1933-1991 (εκδ. Ποταμός, 2008)

Advertisements

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.