Νικηφόρος Βρεττάκος, Η πηγή

Η πηγή

Άκουσε το νερό!

Φλοίσβος από φωνές

βγαίνουν μέσ’ απ’ τη γης,
τρέχουνε, κελαρύζουν,
φωνή πανάρχαιη που μιλεί,
– τ’ ακούς; Το πρώτο αηδόνι,
ο πρώτος άνθρωπος στη γης,
η πρώτη «καλημέρα!…»

Έλα κοντά του να σε ιδεί

σκύψε μαζί μου
– κάποτε
είδε και τη μητέρα μου
μαζί με το φεγγάρι,
είδε ένα ελάφι, την αυγή
μαζί με το φεγγάρι,
είδε ένα τσομπανόπουλο
που έτρωγε το ψωμί του.
Τα μάτια σου,
τα μάτια μου,
τ’ ακούς; Φωνές, φωνούλες!…
Ας του χαμογελάσουμε,
μας ξέρει,
μας θυμάται!
Είμαστε δύο παιδιά,
τόσο παλιά,
τόσο καλά,
όσο και το φεγγάρι.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Τα ποιήματα 1929-1951 (1955) του Νικηφόρου Βρεττάκου

Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, η εκλογή μου [Ποιήματα 1933-1991] (εκδόσεις Ποταμός, 2008)

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.