Στην ακροθαλασσιά (Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου)

Σταύρος Ξαρχάκος & Ιάκωβος Καμπανέλλης, Νανούρισμα
(μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης, τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης / δίσκος: Κόσμε αγάπη μου (1969))

Στην ακροθαλασσιά

Κάθισα στη ακροθαλασσιά
σαν μικρό παιδί
κι έχτισα το σπίτι μας.
Με άμμο.
Σε λίγο,
ήρθ’ ένα κύμα
και το γκρέμισε.
Κι εγώ έκλαψα.
Έπειτα, το ξανάχτισα.
Μα ήρθε κι άλλο κύμα
και το ξαναγκρέμισε.
Κι ύστερα
κι άλλο κι άλλο κι άλλο.
Στέρεψαν τα δάκρυά μου.
Φεύγοντας,
άκουσα τη φωνή σου
να μπερδεύεται
με τους ήχους της θάλασσας.
«Μη κλαις, μάτια μου.
Το σπίτι μας θα το χτίσουμε
στην ακροθαλασσιά του ονείρου.
Κι εκεί
δεν θα το γκρεμίσει κανείς.
Γιατί δεν θα υπάρχει άλλος κανείς.
Μονάχα εμείς
και τα κύματα της ευτυχίας μας.»

Αδημοσίευτο ποίημα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Άρωμα νοσταλγίας της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου

Advertisements

8 thoughts on “Στην ακροθαλασσιά (Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου)

  1. Βίκυ μου,
    Σ’ ευχαριστώ ολόψυχα, όχι μόνο για την ανάρτηση του ποιήματός μου, αλλά και για το… συνοδευτικό υπέροχο τραγούδι!
    Σταύρος Ξαρχάκος, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Κώστας Παπαδόπουλος και Γρηγόρης Μπιθικώτσης: ονόματα χαραγμένα με γραφή ανεξίτηλη σ’ έναν ολόφωτο χώρο της ψυχής μας…
    Με αγάπη. Γιόλα Α.-Π.

  2. Ξέρεις, Γιόλα μου, ήταν δύσκολη η επιλογή του τραγουδιού για τούτο το γραπτό, αλλά προσπάθησα να διαβάσω τις σκέψεις σου σε βάθος και πολύ χαίρομαι που δεν έπεσα έξω.

    Εμείς σ’ ευχαριστούμε γι’ αυτό το ποίημα. Ετοιμάσου, τώρα που έβαλα τα πράγματα σε σχετική τάξη, για τη δημοσίευση πολύ περισσότερων γραπτών σου από κείνα που μου εμπιστεύεσαι τόσον καιρό. 🙂

  3. Και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά κι ούτε θα είναι η τελευταία που διαβάζεις… σε βάθος τις σκέψεις μου και δεν πέφτεις έξω…, γεγονός που -ειλικρινά- με συγκινεί αφάνταστα. Θυμήσου εκείνα τα… «αδιόρατα νήματα που δένουν κάποιους ανθρώπους…», όπως λέγαμε κάποτε…

  4. Ναι, όποιος με όνειρα και μέσα στα όνειρα ζει καταλαβαίνει αυτό που έγραψες. Κανένα κύμα δεν μπορεί να σβήσει τα όνειρά μας. Οι αμμουδιές των ονείρων είναι άτρωτες κι εχουν δική τους ζωή. Αρκεί να μην ζούμε απλώς με όνειρα, αλλά να ζούμε τα όνειρά μας.

  5. Γαλάζιε, σ’ ευχαριστώ από καρδιάς για το σχόλιό σου. Προσυπογράφω με συγκίνηση τη φράση σου «Κανένα κύμα δεν μπορεί να σβήσει τα όνειρά μας». Αλλά διαφωνώ ριζικά με το δεύτερο σκέλος του επιλογικού, αποφθεγματικού σου λόγου («… αλλά να ζούμε τα όνειρά μας»). Αν τα «ζούσαμε» τα όνειρα, σημαίνει πως τα όνειρα αυτά θα είχαν πραγματοποιηθεί, άρα θα έπαυαν να θεωρούνται πια όνειρα…

  6. Ευχαριστούμε την ποιήτρια, πανεπιστημιακό δάσκαλο, κ. Γ.Α.-Π. για το ποίημα της. Σε ένα αντιποιητικό κόσμο, όπου και η έννοια ακόμη του ονείρου έχει παραφθαρεί, αν όχι αχρηστευθεί, η επαναφορά σε αυτό το σημαίνον είναι μια πράξη εξόχως ποιητική που μας οδηγεί στην άλλη ξεχασμένη σχεδόν λέξη, την ελπίδα. Σας ευχαριστούμε για την ελπίδα που μας δίνετε.

  7. Σ’ ευχαριστώ, Νυχτερινέ, μέσα από την ψυχή μου, για το σχόλιό σου, το οποίο ειλικρινά με χαροποίησε και με συγκίνησε. Μέσα σ’ αυτόν τον πράγματι «αντιποιητικό κόσμο» -όπως σωστά τον χαρακτήρισες- θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι, κάθε ηλικίας, που -ίσως, όσο ποτέ άλλοτε- «ονειρεύονται» κι ελπίζουν για ένα καλύτερο… αύριο! Η ελπίδα είναι ό,τι πιο ισχυρό μάς κρατάει στη ζωή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s