Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Μια αγάπη μου

Σπύρος Παπαβασιλείου & Νίκος Βρεττός, Έχω εσένα ν’ αγαπώ
(τραγούδι: Βίκη Μοσχολιού / δίσκος: Σ’ ένα κόσμο σαν κι αυτό (1982))

Μια αγάπη μου

Απλωμένα σε καναπέδες, πατώματα και τοίχους
εκθέτονταν χαλιά εισαγωγής από την Ανατολή.
Η συντροφιά που ακολούθησα συναγωνίζονταν
ποιος θα διαλέξει το καλύτερο,
και ποιος θα πληρώσει περισσότερο.
Έφερναν βαβούρα και υστερία επιδειξιομανίας.
«Παραδέξου το, είναι άχαρα άτομα
κι εσύ πνίγεσαι ανάμεσά τους.
Μια ανοησία η βαβούρα τους,
απορώ πώς τους ανέχεσαι.»
Γύρισα και τον κοίταξα καθώς απρόσμενα
εμφανίστηκε μπροστά μου και έκανε την υπόδειξη.
Με μάλωνε και τα μάτια του υπέφεραν από αγάπη,
με μάλωνε και η φωνή του λιγωμένη
κόμπιαζε από αγάπη –
με τον πιο μειλίχιο τρόπο με μάλωνε.
Και ήταν το αντίδοτό μου,
το πιο αληθινό αντίδοτο
για τις άχρηστες και άχαρες συναναστροφές μου με άλλους.

Από τη συλλογή Παρακαταθήκη ηδυπάθειας (2000) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Advertisements

2 thoughts on “Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Μια αγάπη μου

  1. Αλεξάνδρα μου,
    Ομολογώ πως η στέρηση των ποιημάτων σου, αυτή την εβδομάδα που έλειπα εκτός Αθηνών, ήταν αποδεικτική του πόσο πολύ αγαπώ και εκτιμώ την ποίησή σου και πόσο βαθιά συνδεδεμένη νοιώθω μαζί της.
    Με χαρά διαπίστωσα πως η Βίκυ έχει αναρτήσει αρκετά ποιήματά σου.
    Το τελευταίο «Μια αγάπη μου» το διάβασα, μου άρεσε και με συγκίνησε πολύ.
    Και πάλι υπογραμμίζω την πρωτοτυπία, ως πρός τον «χώρο» (μια έκθεση χαλιών). Κι εκεί, μέσα στην «βαβούρα» και την «υστερία επιδειξιομανίας», η τέλεια αντίθεση: Ο βαθυστόχαστος λόγος «εκείνου» μέσα σ'ένα υπέροχο τετράστιχο (άχαρα άτομα, εσύ πνίγεσαι ανάμεσά τους, ανοησία η βαβούρα τους, απορώ πώς τους ανέχεσαι).
    Το τετράστιχο «Με μάλωνε… με μάλωνε), που ξεκινά και κλείνει μ' αυτό το πιο γλυκό μάλωμα που θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει, ήταν αυτό που ιδιαίτερα με άγγιξε και με συγκίνησε με την τρυφερότητά του. Υπογράμμισα την επανάληψη «από αγάπη». Η έκφραση «τα μάτια του υπέφεραν από αγάπη» και οι τρεις λέξεις «κόμπιαζε από αγάπη» εκπληκτικές!
    Το ίδιο θαυμάσιο και το τελευταίο τετράστιχο μ' αυτό το εξαιρετικό «το πιο αληθινό αντίδοτο»…
    Συγχαρητήρια, Αλεξάνδρα μου!

    Μου αρέσει!

  2. Και μένα μου έλειψε η συντροφιά του λόγου σου, Γιόλα μου. Από καρδιάς σ’ ευχαριστώ για την εκλεκτή όπως πάντα ανάλυση και τοποθέτησή σου με επιχειρήματα πάνω στο ποίημα.
    Μετά από τόσα χρόνια που γράφτηκε το ποίημα (πάνω από δεκαετία), με την ευκαιρία της δημοσίευσής του εδώ, αλλά και από τα δικά σου σχόλια, κατάλαβα πιο πολύ και πιο καλά την ομορφιά της ουσίας αυτού του ποιήματος.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.