Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Χωρίς έλεος

Χωρίς έλεος

Την κτύπησαν αντιξοότητες,
τσαλαπατήθηκε, έγινε σμπαράλι.

Για να ξεχνιέται, στα τυφλά πηγαίνει
και χώνεται σε συντροφιές που παλιά
την καταδέχονταν.
Παλιά απέδιδε, πουλούσε πνεύμα και αστεία.
Όμως τώρα τους ενοχλεί με την ασκήμια,
τη βουβαμάρα, την παθητικότητά της.
Για να σε δεχτούν ανάμεσά τους
κάτι σπουδαίο πρέπει να διαθέτεις σε εμφάνιση,
αυτοπεποίθηση – και προπαντός να τους διασκεδάζεις.

Τα αυστηρά κριτήρια φυλάχτηκαν.
Της φέρθηκαν ελεεινά∙
σαν κουρέλι την ξαπέστειλαν
– σύμφωνα με την απέχθεια της συντροφιάς
για τους αποτυχημένους.

Από τη συλλογή Θείο κορμί (1994) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

9 thoughts on “Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Χωρίς έλεος

  1. Δεν μου αρέσει να παρεμβαίνω με δικά μου σχόλια κατά την παρουσίαση του έργου ενός δημιουργού, αν και εδώ δεν ανθολογώ και δεν κινδυνεύω να θεωρηθώ μεροληπτική.

    Αυτό το γραπτό της Αλεξάνδρας, το προτελευταίο της συλλογής του 1994, το θεωρώ από τα καλύτερά της γιατί προσεγγίζει με ακρίβεια και απόλυτη ειλικρίνεια ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά προβλήματα του περασμένου όπως, φευ, και του τρέχοντος αιώνα. Το θέμα του κοινωνικού αποκλεισμού για ποικίλους και συνήθως ιδιοτελείς από μέρους της καθωσπρέπει κοινωνίας λόγους.

    Αλεξάνδρα, θεωρώ αυτό το ποίημά σου απολύτως συγγενικό με τα διηγήματα της Μαρίας Κουγιουμτζή στο «Άγριο Βελούδο» τόσο θεματικά όσο και υφολογικά.

    Μέρες που είναι, σου εύχομαι να είσαι γερή και δυνατή για να καταπιάνεσαι με όλα όσα ταλανίζουν τη σύγχρονη κοινωνία και να μας δίνεις τόσο δυνατά γραπτά.

    Μου αρέσει!

  2. Σ’ ευχαριστώ πολύ, Βίκυ, και χαίρομαι ειλικρινά που σου άρεσε. Το γεγονός ότι το βρίσκεις συγγενικό με τα εξαιρετικά διηγήματα της Μαρίας Κουγιουμτζή είναι εξαιρετική τιμή για μένα.
    Τα πρόσωπα στο ποίημα και οι καταστάσεις είναι όλα υπαρκτά, δεν βγήκαν με άλλα λόγια ξαφνικά από το μυαλό και τη φαντασία μου. Δυστυχώς η κοινωνική σκληρότητα λαμβάνει χώρα ασύστολα μπροστά στα μάτια μας και δεν είναι λίγες οι φορές που κι εμείς για διαφόρους λόγους ως θύματα τη βιώνουμε στο πετσί μας. Στην καινούργια ανέκδοτη συλλογή μου έχω πολλά ποιήματα σχετικά με τη βία.
    Επίσης, θερμά σου αντεύχομαι να είσαι γερή και να συνεχίζεις την προσφορά σου σε αυτό το μοναδικό και φιλόξενο βήμα για την ποίηση.

    Μου αρέσει!

  3. Βίκυ, μόλις διάβασα το ποίημα της Αλεξάνδρας που ανάρτησες, είπα στον εαυτό μου ότι είναι ένα συγκλονιστικό ποίημα γραμμένο με ανθρωπιά και τρυφερότητα από την ποιήτρια γι’ αυτούς που υποφέρουν τη φοβερή σκληρότητα των ανθρώπων τη στιγμή της πτώσης τους. Μετά πέρασα στα σχόλια και είδα με χαρά πόσο σε συγκλόνισε και σένα το ποίημα για το αληθινό και σπαρακτικό του μήνυμα. Συγχαρητήρια, Αλεξάνδρα. Εύχομαι και στις δυο σας χρόνια πολλά, υγεία, χαρά και κάθε ευτυχία.

    Μου αρέσει!

  4. Χρόνια πολλά, Γιάννη!

    Είχα κι εγώ δει μια παρόμοια περίπτωση μ' αυτήν που περιγράφει η Αλεξάνδρα στα παιδικά μου χρόνια όταν γινόντουσαν περίεργα σχόλια για τη γειτόνισσα Αντιγόνη. Δεν την ξεχνώ ποτέ την Αντιγόνη, ξέρεις.

    Μου αρέσει!

  5. Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς, Γιάννη, κι εγώ είχα συγκλονιστεί όταν είδα μπροστά τα μάτια μου να συμβαίνουν όσα αδυσώπητα σκληρά περιγράφονται στο ποίημα.
    Σου εύχομαι χρόνια πολλά, με υγεία και αγάπη.

    Μου αρέσει!

  6. Αλεξάνδρα μου,
    Σου εκφράζω τα συγχαρητήριά μου και γι' αυτό σου το ποίημα, που το χαρακτηρίζω ως «συγκλονιστικό» και από αισθητικής, αλλά κυρίως από νοηματικής πλευράς…
    Με έξι μόνον λέξεις (αυτές που αποτελούν τη δίστιχη 1η στροφή) αποδίδεις θαυμάσια την «κατάσταση» της ηρωίδας.
    Κι αμέσως μετά, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, καταγράφεις την αντίδραση αυτής της γυναίκας («… πηγαίνει / και χώνεται σε συντροφιές που παλιά / την καταδέχονταν», «δένεις» υπέροχα το τότε με το τώρα («Παλιά απέδιδε… / Όμως τώρα τους ενοχλεί…») και ολοκληρώνεις αυτή τη 2η στροφή μ' αυτό το τραγικό μέσ' στην αλήθεια του: «… και ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ να τους / διασκεδάζεις».
    Συναρπαστικό το τελευταίο πεντάστιχο, γραμμένο τόσο δυνατά όσο πικρή είναι η αλήθεια της διαπίστωσης που εκφράζει…
    Υ.Γ. Το γράφω ως υστερόγραφο, αλλά είναι το πρώτιστο που θα ήθελα να εκφράσω, Αλεξάνδρα μου! Να είσαι πάντα γερή, και να γράφεις, να γράφεις… Η γραφή σου είναι «δώρο ψυχής»…

    Μου αρέσει!

  7. Γιόλα μου, ολόψυχα σ’ ευχαριστώ για τα εμπεριστατωμένα σχόλιά σου, τη ζεστή και με ενάργεια εκφορά του λόγου σου. Μου δίνεις δύναμη και ενέργεια, να είσαι καλά!

    Μου αρέσει!

  8. Για να μην επαναλάβω τα ίδια που έχω πει και σε προηγούμενα ποιήματα της Αλεξάνδρας, περιορίζομαι να πω πως τούτο εδώ δίχως δεύτερη σκέψη θα το προσέθετα στην προσωπική συλλογή μου, αν δεν τεμπέλιαζα και είχα δημιουργήσει μία.

    Από τα πλέον συγκινητικά ποιήματα της συλλογής αυτής κι οπωσδήποτε από τα πιο αγαπημένα μου.

    Με την ευκαιρία να ευχηθώ κι εγώ υγεία, διεισδυτική ματιά και εύστοχη πένα, Αλεξάνδρα.

    Μου αρέσει!

  9. Σ’ ευχαριστώ, Ελένη μου. Μου δίνουν χαρά και με συγκινούν τα καλά σου λόγια. Και αυτό συμβαίνει ακόμη περισσότερο γιατί το ποίημα το έγραψα με πόνο ψυχής για την ανθρώπινη σκληρότητα και δεν έτυχε να ακούσω πολλά σχόλια για αυτό. Τώρα μέσα από το εκλεκτό βήμα της Βίκης καταλαβαίνω ότι αγγίζει και αρέσει.
    Σου εύχομαι θερμά ό,τι το καλύτερο για τον καινούργιο χρόνο!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.