Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Θεσσαλονικιός έμπορος

Χρήστος Νικολόπουλος & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Ο Σαλονικιός
(τραγούδι: Στράτος Διονυσίου & Μαρίνα Βλαχάκη / δίσκος: Ο Σαλονικιός (1985))

Θεσσαλονικιός έμπορος

Απ’ τη συγκίνηση που είχε η φωνή του
κατάλαβα ότι αναπολούσε τα ταξίδια του:
«Πήγαινα στην Κωνσταντινούπολη για δουλειές,
έκλεινα παραγγελίες με ομογενείς μεγαλέμπορους∙
έγινα και επιστήθιος φίλος με τους περισσότερους.
Φιλόξενοι κι ανοιχτοχέρηδες με γύριζαν παντού,
απ’ τ’ αριστροκρατικότερα κέντρα μέχρι
τις πιο κακόφημες συνοικίες.
Όλο «πατρίδα» με φώναζαν,
«πατρίδα πιες», «πατρίδα χόρεψε»,
κι εγώ δεν τους χαλνούσα χατίρι.»

Το κάλλος που είχε του έδινε
μεγαλοπρέπεια και φινέτσα,
κι η λαϊκή καταγωγή του
ευθύτητα κι ερωτισμό –
ιδιότητες ακατάλυτες.
Αυθόρμητα τον φώναζαν «πατρίδα».

Από τη συλλογή Θείο κορμί (1994) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

2 thoughts on “Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Θεσσαλονικιός έμπορος

  1. Αλεξάνδρα μου,
    Ο «Θεσσαλονικιός έμπορος» είναι ένα ακόμη ποίημά σου που μου άρεσε πολύ και μ' ενθουσίασε για την θεματική του πρωτοτυπία.
    Υπογράμμισα το υπέροχο 1ο δίστιχο, που αναμφίβολα αποτελεί όχι μόνο ψυχογράφημα του κεντρικού ήρωα (συγκίνηση της φωνής του, αναπόληση των ταξιδιών του), αλλά και άμεση δήλωση της ευαισθησίας της ποιήτριας («κατάλαβα ότι αναπολούσε…»).
    Εξαιρετικοί και οι υπόλοιποι 9 στίχοι της 1ης στροφής -με την τόσο όμορφη αναπόληση του εμπόρου-, όπου η χρήση του α΄ προσώπου (πήγαινα, έκλεινα, έγινα, με γύριζαν, με φώναζαν…) προσδίδει αμεσότητα και ζωντάνια στον λόγο.
    Μου άρεσε η επιλογή της Κωνσταντινούπολης, ως τόπου της δράσης και, τελικά, της αναπόλησης του ήρωα.
    Σημείωσα και τα «όρια» της ξενάγησης («απ' τ' αριστοκρατικά κέντρα μέχρι / τις πιο κακόφημες συνοικίες»), όπως επίσης τον τελευταίο γραφικότατο στίχο τής 1ης στροφής: «κι εγώ δεν τους χαλνούσα χατίρι» (ενθουσιάστηκα μάλιστα με το ιδιωματικό «χαλνούσα»).
    Η περιγραφή της «προσωπικότητας» του ήρωα εντυπωσιακή στην τελευταία στροφή με τις συζεύξεις: «μεγαλοπρέπεια και φινέτσα», «ευθύτητα κι ερωτισμό».
    Εξαιρετική η κατακλείδα, ιδιαίτερα μ' αυτή την συγκινητική, βαθιά ανθρώπινη προσφώνηση «πατρίδα»…
    Αλεξάνδρα μου, συγχαρητήρια!

    Μου αρέσει!

  2. Σ’ ευχαριστώ θερμά, Γιόλα μου, για το τόσο θετικό σου σχόλιο και την αισθαντικότητα της ματιάς σου πάνω στις λέξεις, στους στίχους και στα κέντρα κορύφωσης και ουσίας. Το ποίημα είναι ένας ύμνος στην ανδρική γοητεία (κάποιοι κριτικοί ανέφεραν ότι εδώ υμνώ τη λαϊκή ανδρική ομορφιά) και υποδόρια στους Έλληνες της πόλης, που δυστυχώς τώρα ελάχιστοι μένουν.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.