Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Λατινικά ποιήματα

Λατινικά ποιήματα

Στροβιλίστηκαν και πύρωσαν στον έρωτα.
Ναρκωμένη ακόμη απ’ τα φιλιά του
νόμισε πως έβρεχε έξω, αλλά εκείνος την πρόλαβε:
«Δεν είναι βροχή παρά οι κρότοι απ’ τα ξερόκλαδα
που καίει ο κηπουρός στον κήπο».

Ντύθηκαν, και αφού της έβαλε κάτι να πιει,
άνοιξε και της διάβασε ποίηση του Οράτιου
απ’ το πρωτότυπο.
Της διάβασε γαμήλιους ύμνους.
Ιδιόρρυθμοι λαρυγγισμοί και φθόγγοι
και χυμώδεις λέξεις των λατινικών.
Μετά τον έρωτα τελείωσαν με στίχους.

Από τη συλλογή Θείο κορμί (1994) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Advertisements

7 thoughts on “Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Λατινικά ποιήματα

  1. Αλεξάνδρα μου,
    Έχω διαβάσει πολλά ποιήματά σου, τα μελέτησα, προσπαθώντας να προσεγγίσω έστω την ακροθαλασσιά της ποιητικής σου έμπνευσης, κάποιες φορές πίστεψα κιόλας πως βρέθηκα στο επίκεντρο της έμπνευσής σου (πως «έπιασα φλέβα» που λέμε). Και τα αγάπησα αυτά τα ποιήματα…
    Μα πιο πολύ, εδώ και ώρα τώρα που το διαβάζω, νομίζω πως αγάπησα τα «Λατινικά ποιήματα».
    Ειλικρινά, θα μπορούσα να γράψω ένα εκτενές άρθρο γι' αυτό το ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ποίημα. Πού ξέρεις; Μπορεί και να το κάνω…
    Έχω υπογραμμίσει τον κάθε στίχο λέξη πρός λέξη…
    Όχι, δεν μου είναι δυνατόν, να περιοριστώ σ' ένα και μόνο σχόλιο, που τελικά μπορεί και να μην αναρτηθεί λόγω της έκτασής του…
    Ας μου επιτραπεί μόνο η έκφραση της βαθύτατης συγκίνησής μου (μάλλον η κορύφωση της συγκίνησής μου είναι), από τον τελευταίο στίχο:
    «Μετά τον έρωτα τελείωσαν με στίχους».
    Αλεξάνδρα μου,
    Ένα μεγάλο «Μπράβο».
    Κι ένα μέγιστο «Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ».

    Μου αρέσει!

  2. Γιόλα μου, ολόψυχα και θερμότατα σ’ ευχαριστώ. Μου δίνεις μεγάλη, απερίγραπτη χαρά!
    Παρενθετικά θα ήθελα να αναφέρω ότι το ποίημα μέχρι να πάρει αυτή την τελική μορφή του (ήταν γραμμένο αλλιώς) με παίδεψε αρκετά, ιδίως η δεύτερη στροφή του.

    Μου αρέσει!

  3. Αλεξάνδρα μου,
    Χαλάλι το «παίδεμά» σου!
    Αυτό που μετράει, στην προκειμένη (και όχι μόνο) περίπτωση, είναι το αποτέλεσμα, η «εξαιρετική δημιουργία».
    Τα διαβάζω και τα ξαναδιαβάζω τα «Λατινικά ποιήματά» σου. Τα έμαθα πια απέξω. Τόσο πολύ με συγκίνησαν και με άγγιξαν…
    Νομίζω πως είναι περιττό να σου γράψω (τελικά βέβαια, στο γράφω) πόσο πολύ με ενθουσίασε η «ιδέα σου» περί της ανάγνωσης του Ορατίου «απ' το πρωτότυπο».
    Πίστεψέ με, είναι κάτι που ασπάζομαι ανεπιφύλακτα κι εγώ, ότι δηλ. η ανάγνωση ενός λατινικού ή αρχαιοελληνικού ποιήματος -ακόμη κι αν αγνοούμε την μετάφραση κάποιων λέξεων- είναι ό,τι καλύτερο!
    Αμέτρητα «μπράβο» ξανά!
    Και πάντοτε, με τον θαυμασμό και την αγάπη μου.

    Μου αρέσει!

  4. Πολύ αργά, περασμένα μεσάνυχτα, και λίγο πριν κλείσω τον υπολογιστή μου,
    ξαναδιάβασα την πρώτη στροφή.
    Ο «στρόβιλος» και η «πυρά» του έρωτα,
    η «νάρκη» από τα φιλιά (του), η ψευδαίσθηση (εκείνης) ότι βρέχει, και τα λόγια (εκείνου) «Δεν είναι βροχή παρά οι κρότοι απ' τα ξερόκλαδα / που καίει ο κηπουρός στον κήπο» ζέσταναν τόσο πολύ την ψυχή μου, αυτή τη νύχτα του Δεκέμβρη…

    Μου αρέσει!

  5. Στα τόσο ενθαρρυντικά για το ποίημα λόγια σου, Γιόλα, έχω να σου απαντήσω ότι με προκάλεσες να αναλογιστώ γιατί είναι και για μένα ένα από τα πιο αγαπημένα μου ποιήματα. Μετά από 22 χρόνια που το έγραψα συνειδητοποίησα ότι συνδυάζει τρία πράγματα: πάθος, τρυφερότητα και πνευματικότητα. Σε αυτή τη συνειδητοποίησή μου συνέβαλες τα μάλα κι εσύ, Γιόλα μου.

    Μου αρέσει!

  6. Αλεξάνδρα μου,
    Ακριβώς αυτά τα τρία στοιχεία που προανέφερες (πάθος, τρυφερότητα και πνευματικότητα) συνδυάζουν τα «Λατινικά ποιήματά» σου, και ομολογώ ότι ο συνδυασμός των στοιχείων αυτών είναι σπανιότατος, γι' αυτό -όταν υπάρξει- θεωρείται ως «δώρο» ανυπολόγιστης αξίας, θα τολμούσα να γράψω «θεϊκό».
    Αυτή η «πνευματικότητα» του ανδρός, ο οποίος μετά τον έρωτα διαβάζει ποίηση του Ορατίου, και μάλιστα απ' το πρωτότυπο, εμένα προσωπικά με κάνει να «συγχωρώ» σ' αυτόν τον άνδρα το ότι δεν «ναρκώθηκε» από τα φιλιά (όπως εκείνη) και δεν μπέρδεψε τους κρότους απ' τα ξερόκλαδα με τους ήχους της βροχής…
    Και σου τονίζω, Αλεξάνδρα μου, ότι το γεγονός πως γι' αυτή την πνευματικότητα αφιερώνεις ολόκληρη τη δεύτερη στροφή (που μόνον ο πρώτος στίχος της μάς συνδέει άμεσα με το προϋπάρξαν ερωτικό στοιχείο) με εντυπωσίασε και με άγγιξε βαθύτατα…
    Εννοείται πως η ίδια πνευματικότητα διαφαίνεται να χαρακτηρίζει και την γυναίκα.
    Πώς αλλιώς θα μπορούσε να εξηγηθεί η ανάγνωση προς αυτήν ενός λατινικού ποιήματος;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.