Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το ξενοδοχείο

Σταμάτης Κραουνάκης & Κώστας Τριπολίτης, Τζετ
(τραγούδι: Βίκη Μοσχολιού / δίσκος: Σκουριασμένα χείλια (1981))

Το ξενοδοχείο

«Δες ένα αριστούργημα
νεοκλασικής αρχιτεκτονικής»,
μου είπες, «το ξενοδοχείο στη γωνία.
Σ’ ένα από τα παλιά κι ευρύχωρα
δωμάτιά του πάμε να πλαγιάσουμε μια μέρα.
Στα καλέσματα και τις επινοήσεις μας,
στην ιεροτελεστία του έρωτα,
μ’ επηρεάζουν οι χώροι με τη δική τους ατμόσφαιρα».

Από τη συλλογή Θείο κορμί (1994) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

4 thoughts on “Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το ξενοδοχείο

  1. Αλεξάνδρα μου,
    Διάβασα κι αυτό το ποίημά σου, και χαμογελώντας σκεπτόμουν πως η λέξη «αριστούργημα», που κυριαρχεί όχι μόνο στο 1ο στίχο, αλλά στον νοηματικό πυρήνα ολόκληρου του ποιήματος, τελικά ταιριάζει απόλυτα και ως χαρακτηρισμός κι αυτής της σύνθεσής σου.
    Όλοι οι στίχοι, ιδιαίτερα από τον 3ο και μέχρι τέλους, πλέουν ολόφωτοι στη θάλασσα του ΕΡΩΤΑ.
    Το κάλεσμα «πάμε να πλαγιάσουμε μια μέρα» είναι η πυξίδα σ'αυτό το ταξίδι…
    Υπογράμμισα τους χαρακτηρισμούς των δωματίων («παλιά», «ευρύχωρα»), όπως τα «καλέσματα» και τις «επινοήσεις», και φυσικά την «ιεροτελεστία του έρωτα»!
    Το καταληκτικό δίστιχο εκπληκτικό!

    Αλεξάνδρα μου, για ένα ακόμη εξαιρετικό ποίημά σου σού εκφράζω τα ειλικρινή συγχαρητήρια και τον θαυμασμό μου.

    Μου αρέσει!

  2. Γιόλα, όντως το ποίημα πλέει στην «ολόφωτη θάλασσα του έρωτα», όπως πολύ ποιητικά το εκφράζεις. Και έβαλα τα δυνατά μου να είναι ηδονικό, όμως διόλου χυδαίο. Μου έδωσες και πάλι μεγάλη χαρά και συγκίνηση, γιατί για το ποίημα αυτό δεν έτυχε να ακούσω κάποια κριτική και δεν το κρύβω ότι είναι από τα αγαπημένα μου. Χίλια ευχαριστώ!

    Μου αρέσει!

  3. Πραγματικά, είναι «ηδονικό» και βέβαια «διόλου χυδαίο»!
    Πώς θα ήταν δυνατόν να χαρακτηρισθεί ως χυδαίο ένα ποίημα που ξεκινάει μ' αυτό το υπέροχο δίστιχο «Δες ένα αριστούργημα / νεοκλασικής αρχιτεκτονικής»;
    που το «ερωτικό κάλεσμα» («πάμε να πλαγιάσουμε μια μέρα») διατυπώνεται τόσο όμορφα κι εκλεπτυσμένα, με τη χρήση του ρήματος «πλαγιάζω» και κυρίως με το χρονικό «μια μέρα», που υποδηλώνει την διάρκεια της ερωτικής επιθυμίας (και όχι το «εδώ και τώρα», που θα μπορούσε να παραπέμπει σε κάτι διαφορετικό);
    που εμπεριέχει αυτή τη θεϊκή «ιεροτελεστία του έρωτα»;
    και που, στο τέλος, γίνεται λόγος για την επίδραση που ασκούν «οι χώροι με τη δική τους ατμόσφαιρα»;
    Εκείνο που μου κάνει εντύπωση, Αλεξάνδρα μου, είναι το γεγονός ότι -όπως γράφεις- δεν άκουσες κάποια κριτική γι' αυτό το ποίημα…
    Φιλικότατα, όπως πάντα!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.