Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Απέριττη

Θόδωρος Ποάλας, Το πρώτο ραντεβού
(τραγούδι: Κατερίνα Κούκα / δίσκος: Το πρώτο ραντεβού (1990))

Απέριττη

Ο άνδρας την ενδιέφερε
κι είχε τη λαχτάρα της ανίχνευσης
των πρώτων εντυπώσεων.
Και να στολίζονταν
δεν θα ομόρφαινε,
αλλά τη χάρηκα
που βγήκε να τον συναντήσει
τόσο απέριττη
μέσα στον ίδιο τον εαυτό της,
μ’ ένστικτο και ταμπεραμέντο μόνο.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

7 thoughts on “Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Απέριττη

  1. Αλεξάνδρα μου,
    Νομίζω πως είναι πια περιττό να σου γράφω το επαναλαμβανόμενο «μου άρεσε πάρα πολύ κι αυτό το ποίημά σου».
    Σ' αυτή την πραγματικά θαυμάσια δεκάστιχη σύνθεσή σου, πιστεύω κατ' αρχάς πως και μόνον ο νοηματικός θεματικός πυρήνας τού «απέριττου» κερδίζει τις εντυπώσεις.
    Μέσα σ' αυτή την τόσο γνώριμη πια λιτή γραφή σου, σημείωσα αρχικά την έλλειψη των επιθέτων. Μόνον το «απέριττη» στον 8ο στίχο, το επίθετο που αποτελεί και τον τίτλο του ποιήματος και τη λέξη – κλειδί της συγκεκριμένης σύνθεσης.
    Μου άρεσαν πάρα πολύ: η έκφραση «… λαχτάρα της ανίχνευσης / των πρώτων εντυπώσεων», το δίστιχο «Και να στολίζονταν / δεν θα ομόρφαινε» και βέβαια ο περίφημος τελευταίος στίχος «μ' ένστικτο και ταμπεραμέντο μόνο».
    Συγχαρητήρια, Αλεξάνδρα μου!

    Μου αρέσει!

  2. Ηδύς ο λόγος σου, Γιόλα μου, σ’ ευχαριστώ από καρδιάς.
    Το ποίημα προέρχεται από βίωμα, καταγράφω την άμεση εντύπωση που μου προκάλεσε και εδώ (όπως τόσο σωστά το επισημαίνεις) την πρώτη θέση την έχει το ουσιαστικό και το ρήμα, όχι τα επίθετα.

    Μου αρέσει!

  3. Αλεξάνδρα μου,
    Η ευαισθησία της «ψυχικής ματιάς» (ίσως ακόμη περισσότερο από την «κριτική» ματιά) καταγράφει πως αυτό το ποίημα «προέρχεται από βίωμα»…
    Άλλωστε πιστεύω πως ένα μεγάλο ποσοστό και στον ποιητικό, αλλά και στον πεζό λόγο, κατακλύζεται από «βιώματα» είτε προσωπικά του συγγραφέα είτε βιώματα άλλων, που είναι γνωστά στον συγγραφέα…
    Και στη λέξη «βίωμα», Αλεξάνδρα μου, πέρα από την ριζική και ουσιαστική σημασία, εγώ προσωπικά προσθέτω και τη σημασία αυτού που θα ήθελε να βιώσει κάποιος, αλλά ποτέ δεν βίωσε. Αυτή καθεαυτή η επιθυμία, ακόμη και η ανεκπλήρωτη, δεν είναι βίωμα; Το όνειρο δεν είναι βίωμα; Η ψευδαίσθηση δεν είναι βίωμα;

    Ξαναγράφοντάς σου, θα ήθελα να προσθέσω κάτι που παρέλειψα στο προηγούμενο σχόλιό μου: πόσο μου άρεσε, μεταξύ όλων των άλλων, και ο προτελευταίος στίχος σου («μέσα στον ίδιο τον εαυτό της»)…
    Πόσα, στ' αλήθεια, πόσες σελίδες θα μπορούσαν να γραφούν και γι' αυτό το δεκάστιχο ποίημά σου!

    Φιλικότατα, Γιόλα.

    Μου αρέσει!

  4. Γιόλα μου, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου ότι βίωμα δεν είναι μόνο ότι ζούμε στην πραγματικότητα, αλλά και αυτό που επιθυμούμε σφόδρα ή ονειρευόμαστε ή το έχουμε ακούσει από τρίτους και μας άγγιξε.
    Στην προκειμένη περίπτωση θα έπρεπε να πω ότι το έζησα στην πραγματικότητα, η γυναίκα ήταν φίλη μου. Και πάλι σ’ ευχαριστώ πολύ για τα ωραία σου σχόλια.

    Μου αρέσει!

  5. Έλενα, σ’ ευχαριστώ θερμά και από δω. Ναι, τον κέρδισε τον άνδρα, είχε μια έμφυτη αυτοπεποίθηση, εξέπεμπε ερωτισμό κι ας μην ήταν όμορφη, είχε μια γήινη ζεστασιά. Για αυτή τη γυναίκα έχω γράψει και μερικά άλλα ποιήματα στις επόμενες συλλογές μου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.