Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Τα χείλη σου

Χάρης Λυμπερόπουλος & Διονύσης Τζεφρώνης: Σε λαχταρώ (τραγούδι: Γιάννης Πάριος (1970))

Τα χείλη σου

Οι πιο σκοτεινές
οι πιο αδίστακτες ορμές σου
μ’ εξουσιάζουν.
Και να μιλούσες
δεν θ’ άκουγα,
εμένα με τραβούσαν τα χείλη σου,
όλη η ηδονή που υπόσχεσαι
έχει το σχήμα τους.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Advertisements

4 thoughts on “Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Τα χείλη σου

  1. Αλεξάνδρα,
    Διαβάζω και ξαναδιαβάζω το ποίημά σου, το οποίο πραγματικά θεωρώ ως ένα από τα πιο ερωτικά ποιήματα που έχω διαβάσει ποτέ…
    Κατ' αρχάς, υπογράμμισα τα δυο μοναδικά επίθετα (σε ολόκληρο το ποίημα), αυτά που απαντούν στους δύο πρώτους στίχους και που χαρακτηρίζουν με τον πιο δυνατό τρόπο τις «ορμές» («σκοτεινές» και «αδίστακτες»). Δεν πιστεύω ότι θα υπήρχαν πιο κατάλληλα επίθετα, για να εκφράσουν αυτόν τον «εξουσιαστικό» χαρακτήρα των «ορμών»…
    Έπειτα, εντυπωσιάστηκα με το δίστιχο «και να μιλούσες / δεν θ' άκουγα». Με τον απλούστερο δυνατό τρόπο, περιθωριοποιείς την μαγεία του «λόγου», προκειμένου να εξάρεις αυτά καθεαυτά τα «χείλη»…
    Το καταληκτικό δίστιχο κυριολεκτικά με συνάρπασε με το κάλλος του: «όλη η ηδονή που υπόσχεσαι / έχει το σχήμα τους».
    Η ηδονή, και μάλιστα αυτή «που υπόσχεσαι», στο σχήμα δυο χειλιών… Αυτή και μόνον η «σχηματοποίηση» της ηδονής καταδεικνύει την ποιητική σου δεινότητα.
    Συγχαρητήρια, Αλεξάνδρα μου!

    Μου αρέσει!

  2. Με κατασυγκινείς, Γιόλα, με την λέξη προς λέξη ανάλυση του ποίηματος που με τόση τέχνη πραγματοποιείς, καθώς και για τα γενναιόδωρα εύσημα που μου δίνεις.
    Το ποίημα θυμάμαι ότι το έγραψα, με τη μορφή που είναι τώρα, μέσα σε ένα πεντάλεπτο. Το έγραψα για να αποφορτιστώ συναισθηματικά. Τόσο πανίσχυρο ήταν το ερωτικό συναίσθημα. Παρενθετικά το αναφέρω, γιατί άλλα ποιήματα μου πήραν μήνες ή χρόνο κι ας εμφορούνταν από εξίσου έντονα συναισθήματα.

    Μου αρέσει!

  3. Εκτός απ όλα που σωστά παρατηρεί η Γιόλα, θα προσθέσω ότι η Αλεξάνδρα, σ αυτό το λιτό ποίημα αλλά τόσο γεμάτο από ερωτισμό, περιγράφει απόκρυφες σκέψεις που όλους μας έχει οδηγήσει ο ερωτισμός που εκπέμπει το «αντικείμενο» του πόθου μας.

    Μου αρέσει!

  4. Σ’ ευχαριστώ θερμά, Ανδρέα, για τα καλά σου λόγια. Πάνω στο σχόλιό σου θα ήθελα να αναφέρω ότι κάποια περίοδο κάνοντας ένα απολογισμό μέσα στη μοναξιά που λέγεται ποίηση (ας μη κρυβόμαστε, τα μυθιστορήματα πουλάνε) κατέληξα σε αυτό το επιμύθιο: ότι ούτε λίγο ούτε πολύ, η δική μου κατάθεση ήταν ότι μίλησα για απόκρυφες ερωτικές σκέψεις και πράξεις, έσκαψα όσο μπόρεσα και όσο τόλμησα στον σκοτεινό μέρος του εαυτού μας.
    Και αυτό δεν το ομολογώ για να υπερηφανευτώ, έχω πλήρη συναίσθηση πόσο ταπεινοί πρέπει να είμαστε μπροστά στην τέχνη.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.