Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Πάρτι σε ταράτσα

Μίκης Θεοδωράκης & Μιχάλης Γκανάς, Πώς να ξεχάσω
(τραγούδι: Βασίλης Λέκκας / δίσκος: Ασίκικο Πουλάκη (1996))

Πάρτι σε ταράτσα

Ένα νεύμα μου μόνο περίμενες
που το ανέβαλλα,
που ακόμη νοιαζόσουν για μένα
μου αρκούσε,
και ξεπέρασα την αίσθηση
πως όλα ήταν γνωστά,
αφάνταστα γνωστά εκείνη την ώρα:
το ζεστό κι άπλετο φως
στην ταράτσα που συγκεντρωθήκαμε,
η μελαγχολία των φίλων μας τριγύρω
και τα παλιά τραγούδια που ζητούσαν.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

8 thoughts on “Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Πάρτι σε ταράτσα

  1. Αλεξάνδρα μου,
    Ομολογώ πως το ποίημά σου αυτό, πέρα από το ότι μου άρεσε πολύ, με συγκίνησε ιδιαίτερα, καθώς ανακάλεσε στη μνήμη μου κάποια πάρτυ εκείνων των αλησμόνητων χρόνων… της αθωότητας (τώρα αν ήταν σε ταράτσες, ή σε διαμερίσματα με μισοσκότεινα μπαλκόνια…, δεν υπάρχει διαφορά).
    Το πρώτο τετράστιχο με ενθουσίασε και με άγγιξε βαθύτατα: αυτή η «αναβολή του νεύματος», τη στιγμή που το δεδομένο «ενδιαφέρον» ήταν «αρκετό»… Τι υπέροχη στ' αλήθεια, Αλεξάνδρα μου, αυτή η αναβολή, όταν κάτι που μοιάζει «μικρό» (σε σχέση με την αναμενόμενη εξέλιξή του) είναι τόσο «μεγάλο» που κατακλύζει ολόκληρη την ύπαρξή μας!
    Όσο για τη συνέχεια και το τέλος του ποιήματος, σημείωσα την αντίθεση ανάμεσα στο » ζεστό κι άπλετο φως στην ταράτσα» και τη «μελαγχολία των φίλων» και φυσικά την αναζήτηση των «παλιών τραγουδιών».
    Αλεξάνδρα μου, δεν μπορώ παρά να σου εκφράσω τα επαναλαμβανόμενα συγχαρητήριά μου…

    Μου αρέσει!

  2. Συμφωνώ με τη Γιόλα ότι το ποίημα μας οδηγεί στα αλησμόνητα εκείνα όμορφα νεανικά μας χρόνια. Σκέφτομαι όμως ότι οι στίχοι της Αλεξάνδρας είναι
    διαχρονικοί. Νομίζω και σήμερα σ ένα μπαράκι στα νέα παιδιά
    συντελείται η ίδια διαδικασία. «Μέσα στα ίδια τα απαράλλαχτα τα καθημερινά»
    υπάρχει πάντα η γλύκα της αναμονής για ένα νεύμα που αναβάλλεται.

    Μου αρέσει!

  3. Γιόλα, όντως το ποίημα ανακαλεί στη μνήμη παλιές αγαπημένες εποχές. Είναι γραμμένο το 1986, και αν θυμάμαι καλά σε άλλο πάρτι σε ταράτσα δεν έτυχε να ξαναπάω. Εξαιρετική και πάλι η διεισδυτική ανάλυσή σου. Χαίρομαι ιδιαίτερα που σου άρεσε το ποίημα που συνδυάζει έναν χαμηλόφωνο ερωτισμό και μια μελαγχολία που απροσδόκητα μας καταλαμβάνει ακόμη και σε στιγμές διασκέδασης.

    Μου αρέσει!

  4. Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς, Ανδρέα, και συμφωνώ με την άποψή σου ότι τώρα αντί για τις ταράτσες το επάνω χέρι έχουν τα μπαράκια, εκεί πλέον διασταυρώνονται τα ερωτικά βλέμματα και νεύματα.

    Μου αρέσει!

  5. Και βέβαια συμφωνώ πως ο χώρος έχει αλλάξει (τα μπαράκια αντί για τις ταράτσες), αλλά «όχι οι άνθρωποι και οι καθημερινές τους αντιδράσεις σε ό,τι αφορά τον έρωτα», όπως χαρακτηριστικά γράφει η Βίκυ.
    Όμως, εγώ προσωπικά πιστεύω πως σήμερα το «νεύμα δεν αναβάλλεται», πως όλα εξελίσσονται με ταχύτητα αστραπιαία, πως αυτή η ηδονή της αναμονής σπάνια υπάρχει…

    Μου αρέσει!

  6. Και βέβαια δεν είναι κακό, Βίκυ.
    Προσωπικά, αυτά τα νέα «δεδομένα» δεν με εκφράζουν, αλλά ειλικρινά τα «σέβομαι».
    Όσο για τη «σπανιότητα» της περίπτωσης, στην οποία αναφέρθηκα, υποθέτω πως το ερώτημά σου είναι ρητορικό…
    Η αξία αυτής της σπανιότητας είναι ανυπολόγιστη!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.