Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το βιβλίο

Λουδοβίκος των Ανωγείων, Της αγάπης το βιβλίο
(τραγούδι: Λουδοβίκος των Ανωγείων / δίσκος: Το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι (1999))

Το βιβλίο

Το καφέ βιβλίο με το χοντρό κάλυμμα
έχει τα ποιήματα που αγαπάω,
τα ποιήματα που λένε ιστορίες
για φθορά, για έρωτα και θάνατο
νεαρών εραστών.
Σέρνω μαζί μου αυτό το βιβλίο,
το χρώμα του που αρχίζει να ξεβάφει
έχει δεθεί μες στο μυαλό μου
με την απόχρωση της σάρκας τους
που αποθεώνεται στους στίχους.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

6 thoughts on “Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το βιβλίο

  1. Αλεξάνδρα,
    Θαυμάσιο και «Το βιβλίο» σου!
    Μου άρεσε, κατ' αρχάς, ο πρώτος στίχος με τις λεπτομέρειες αναφορικά με το χρώμα του βιβλίου και τον προσδιορισμό τού καλύμματος (καφέ βιβλίο – χοντρό κάλυμμα). Σκέπτομαι πως οι «λεπτομέρειες» σε μια γραφή λιτή, όπου κυρίως τα επίθετα σπανίζουν, είναι ιδιαίτερα σημαντικές.
    Το συγκεκριμένο «βιβλίο», που αποτελεί και τον θεματικό πυρήνα του ποιήματος, εμφανίζεται ως ιδιαίτερα σημαντικό, αφού «έχει τα ποιήματα» που η ποιήτρια αγαπάει…
    Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η αναφορά στο περιεχόμενο του βιβλίου (… ποιήματα που λένε ιστορίες / για φθορά, για έρωτα και θάνατο / νεαρών εραστών). Πρόσεξα πως (στον 4ο στίχο) ο «έρωτας» τίθεται ανάμεσα στη «φθορά» και τον «θάνατο» (δεν νομίζω τυχαία).
    Σημείωσα τη χρήση του ρήματος «σέρνω», με το οποίο αρχίζει το 2ο πεντάστιχο, στο οποίο -κατά τη γνώμη μου- το κάλλος του ποιητικού λόγου κλιμακώνεται μέχρι και το τελευταίο δίστιχο, όπου το ποιητικό αυτό κάλλος κορυφώνεται με: «… την απόχρωση της σάρκας τους» και βέβαια με το ρήμα «αποθεώνεται» που η πολυσυλλαβία του είναι ανάλογη με τον πλούτο του νοήματός του…
    Αλεξάνδρα μου, κυριολεκτικά σε «συγχαίρω».

    Μου αρέσει!

  2. Εκτός απ’ όλα όσα σωστά η Γιόλα αναφέρει, και που βέβαια ο λόγος της
    είναι πάντα τόσο περιεκτικός, θέλω να σταθώ στο ποίημα
    από μια διαφορετική οπτική. Αυτή του χρόνου. Η περιγραφή του βιβλίου,
    χοντρό κάλυμμα, χρώμα που ξεβάφει, από τη μια δείχνει ότι η ποιήτρια,
    κουβαλά τη ποίηση σε όλη τη διάρκεια της ζωής της κι από την άλλη,
    η ίδια η ποίηση υπάρχει από τότε που υπάρχει ο άνθρωπος και πάντα μιλά
    νομίζω για την ύπαρξη και τη φθορά, τον έρωτα και το θάνατο.

    Μου αρέσει!

  3. Σ’ ευχαριστώ θερμά. Γιόλα μου. Η κάθε λέξη σου αντιπροσωπεύει την ίδια την ψυχική μου διάθεση όταν έγραφα το ποίημα, επακριβώς την πρόθεσή μου για το τι ήθελα να καταγράψω. Οι ευαίσθητες κεραίες σου όλα τα συνέλαβαν.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.