Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το μολύβι

Γιώργος Στάντζος & Σάσα Μανέτα, Πόθος
(τραγούδι: Μανώλης Λιδάκης / δίσκος: Ζήσε όπως σ’ αρέσει (1986))

Το μολύβι

Ο περίεργος τρόπος που κρατάς
το μολύβι μ’ ερεθίζει.
Νιώθω την πίεσή σου στο χαρτί,
την αφή σου στην άκρη.
Τα δάκτυλά σου έχουν υπόσταση
και σχήμα κι είναι μπλεγμένα
γύρω απ’ το μολύβι
σαν τον πόθο που τρέφει
την ψυχή μου.
Ακόμη κι όταν γράφεις χύνεται ορμή.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

5 thoughts on “Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το μολύβι

  1. Αλεξάνδρα,
    Μου άρεσε πάρα πολύ κι αυτό το ποίημά σου.
    Ο λιτός αλλά τόσο περιεκτικός λόγος σου είναι, εδώ, ιδιαίτερα δυνατός.
    Ξεκίνησα να υπογραμμίζω τις λέξεις από το πρώτο κιόλας δίστιχο, και τελικά υπογράμμισα ολόκληρο το ποίημα…
    Μ' ενθουσίασαν και το τρίστιχο «Τα δάκτυλά σου έχουν υπόσταση / και σχήμα κι είναι μπλεγμένα / γύρω απ' το μολύβι» και βέβαια η εξαιρετική παρομοίωση που ακολουθεί «σαν τον πόθο που τρέφει / την ψυχή μου».
    Εξαιρετικός και ο τελευταίος στίχος, ιδιαίτερα μ' αυτή τη δύναμη που περικλείουν οι δυο συνεχόμενες λέξεις «χύνεται ορμή».
    Ιδιαίτερα εύστοχες θεώρησα τις λέξεις: «περίεργος» (ο τρόπος), «ερεθίζει», «πίεση» (νιώθω την πίεσή σου στο χαρτί), «αφή», «μπλεγμένα» (τα δάκτυλα) και «τρέφει» (ο πόθος την ψυχή).
    Πρόκειται για ένα θαυμάσιο ποίημα, στο οποίο ενυπάρχει, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ένα έντονο ερωτικό στοιχείο.
    Αλεξάνδρα, συγχαρητήρια!

    Μου αρέσει!

  2. Σ’ ευχαριστώ, Γιόλα, για την τόσο εύστοχη (όπως πάντα άλλωστε) ανάλυση του ποιήματος, που συνδυάζει και στέρεα λογική και ποιητική διαίσθηση – έναν συνδυασμό που βαθύτατα εκτιμώ.
    Κι εγώ συμφωνώ ότι ενώ το ποίημα είναι μικρό σε έκταση, εκπέμπει έναν εντονότατο ερωτισμό.

    Μου αρέσει!

  3. Αλεξάνδρα,
    Προσυπογράφω τον υπερθετικό «εντονότατο», που χρησιμοποίησες για τον «ερωτισμό» που αποπνέει το ποίημά σου, το οποίο επανειλημμένα ξαναδιάβασα.
    Αποδελτιώνοντας όλες τις λέξεις που εκπέμπουν αυτό τον ερωτισμό (ερεθίζει, την πίεσή σου, την αφή σου, τα δάχτυλά σου… μπλεγμένα, τον πόθο, χύνεται ορμή), σκεφτόμουν πόσο «φθηνός» θα ήταν αυτός ο ερωτισμός, με άλλα συμφραζόμενα, και πόσο «υπέροχος» διαγράφεται τελικά στο δικό σου ποίημα!
    Και βέβαια θαυμάσιο είναι το γεγονός ότι ένας τόσο έντονος ερωτισμός υπάρχει σ' ένα ποίημα που έχει ως τίτλο τη λέξη «μολύβι», και που τελικά είναι εμπνευσμένο (εννοώ το ποίημα) από τον «περίεργο τρόπο» που κάποιος άνδρας «κρατά» αυτό το μολύβι…
    Γι' άλλη μια φορά, σε συγχαίρω, Αλεξάνδρα!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.