Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Η κριτική

Γιώργος Χατζηνάσιος & Γιώργος Κανελλόπουλος, Άσ’ τους να λένε
(τραγούδι: Σταμάτης Κόκοτας / δίσκος: Διαδρομή (1973))

Η κριτική

«Είσαι πολύ φλου», μου είπαν,
«δεν αρέσουν οι στίχοι σου,
αόριστα, πολύ αόριστα πράγματα».
Με τρόπο άλλαξα συζήτηση
ήμασταν μια μεγάλη παρέα
κι απέφυγα να δώσω εξηγήσεις.

Όσο κι αν μ’ επηρέαζε η έντονη κριτική
κι ήταν αγκάθι τα λόγια τους,
εκείνο το διάστημα κρατιόμουν καλά
κι ερωτικά με υπολόγιζαν,
αναζητούσαν τη συντροφιά μου∙
εκείνο το διάστημα έγραφα συνέχεια
για τη ζωή που έσφυζε γύρω μου.

Από τη συλλογή Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα (1990) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

7 thoughts on “Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Η κριτική

  1. Η ισορροπία ανάμεσα στην μη αποδοχή της μιας ιδιότητας, της ποιήτριας, «κι ήταν αγκάθι τα λόγια τους» και της αποδοχής της γυναίκας
    «κι ερωτικά με υπολόγιζαν,
    αναζητούσαν τη συντροφιά μου»

    Μου αρέσει!

  2. Συμφωνώ μαζί σου, Ανδρέα, η ισορροπία αυτή είναι ηθελημένα οφθαλμοφανής, αφού από εδώ και πέρα η ποίησή μου ανοίγεται σε άμεση εξομολόγηση για ότι βαθιά με καίει. Μέσα στο κτύπημα που δέχτηκα από προσβλητική κριτική, ένιωσα ότι η όποια αποτυχία στην τέχνη μπορεί να κατευναστεί, να βρει ανάπαυλα, να παρηγορηθεί από την ίδια την ζωή, όταν αυτή η ζωή σφύζει από χαρά και ζωντάνια. Βλέπεις ήμουν τότε στα πρώτα μου βήματα στην τέχνη και ένιωθα ακόμη κάπως χαμένη αν θα συνέχιζα ή όχι να γράφω.

    Μου αρέσει!

  3. Aπέφυγε να δώσει εξηγήσεις.. που σημαίνει ότι προτίμησε αντί εξηγήσεων να απαντήσει με περισσότερη ποίηση..
    Παρακολουθώ τις ζωηρές συζητήσεις που γίνονται με αφορμή την ποίηση της Αλεξάνδρας και απολαμβάνω..
    Kαλό βράδυ σε όλη τη παρέα που μαζεύεται εδώ..

    Μου αρέσει!

  4. Αλεξάνδρα, στην τότε προσβλητική κριτική έδωσες την απάντηση που έπρεπε με τη ποίηση σου. Κι αν ξανασυμβεί και τώρα, γιατί πάντα υπάρχουν γύρω μας οι κακίες των ανθρώπων, πάλι την ίδια απάντηση θα δώσεις, με χαμόγελο αυτή τη φορά.

    Μου αρέσει!

  5. Έλενα και Ανδρέα, χαίρομαι να παρακολουθώ και να διαβάζω τις παρατηρήσεις και τα σχόλιά σας, καθώς και όλων των εκλεκτών φίλων που σχολιάζουν. Θα ήθελα να προσθέσω ότι το 1984 που γράφτηκε το ποίημα βρισκόμουν στο μεταίχμιο να σταματήσω να γράφω (και όχι μόνο λόγω της κριτικής). Όμως επήλθε ένας καταιγισμός γεγονότων και συναισθημάτων που έπρεπε να εκφρασθούν και έτσι από τότε ακολούθησαν και οι επόμενες συλλογές μου.

    Μου αρέσει!

  6. Αλεξάνδρα,
    Για μιαν ακόμη φορά, σε συγχαίρω για ένα πολύ όμορφο ποίημά σου!
    Αυτή η «ζωή που έσφυζε γύρω σου», και που εύχομαι να εξακολουθεί να σφύζει, για πάντα, είναι αυτό που, τελικά, αξίζει περισσότερο κι από την τέχνη…
    Το ποίημά σου ανακάλεσε στη μνήμη μου κάποια λόγια (με αφορμή έναν πίνακα του Ρέμπραντ), που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω, από μια παλιά, αγαπημένη μου τανία («Un homme et une femme» του Claude Lelouche): «Ανάμεσα στην τέχνη και τη ζωή, προτιμώ την ίδια τη… ζωή».

    Μου αρέσει!

  7. Χαίρομαι, Γιόλα, που σου άρεσε το ποίημα και θερμά σ’ ευχαριστώ. Στο ωραίο σχόλιό σου θα ήθελα να προσθέσω ότι την ίδια γνώμη, ότι η ζωή είναι πιο σημαντική από την τέχνη, την υποστήριζε και ο δικός μας Ταχτσής.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.