Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Άδειο δωμάτιο

Μάνος Χατζιδάκις, Βραδινή επιστροφή (ορχηστρικό)
(από το έργο Το χαμόγελο της Τζοκόντας (1965))

Άδειο δωμάτιο

Καθώς την περίμενε,
πάλευε και πάσχιζε να τελειώσει
το κείμενο μπροστά του,
ενοχλημένος, με σύντομες φράσεις
απαντούσε και στο τηλέφωνο∙
καθώς την περίμενε αγνοούσε
τακτές ημερομηνίες και χειρόγραφα.

Μόνο να επιστρέψει,
να μένει ανοικτό το φωτάκι του πικάπ
κι ο δίσκος να παίζει,
να μιλάνε για ταινίες το σαββατόβραδο,
για τρελές παρέες,
αναδυόμενα πάθη.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

9 thoughts on “Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Άδειο δωμάτιο

  1. Η απουσία, η αναμονή και το όνειρο των στιγμών του έρωτα είναι πάνω απ' όλα και τελικά και το πιό σημαντικό. Ο στίχος της Αλεξάνδρας πάντα λιτός περιεκτικός και ξεκάθαρος.

    Μου αρέσει!

  2. Πράγματι υπάρχει και λιτότητα, όπως επισημαίνει ο Ανδρέας, και το «αναδυόμενα πάθη», που τονίζει η Γιόλα. Όμως τώρα πια για τα δικά μου μέτρα και τη δική μου κρίση το ποίημα συναισθηματικά δεν με αρπάζει, ανήκει σε μια υποτονική ερωτική ατμόσφαιρα.

    Μου αρέσει!

  3. Αλεξάνδρα,
    Σέβομαι βέβαια την δική σου κρίση για το ποίημά σου, όμως επίτρεψέ μου να εκφράσω την δική μου άποψη ως προς την «υποτονική» -κατά τη γνώμη σου- «ερωτική ατμόσφαιρα» του ποιήματός σου.
    Προσωπικά πιστεύω πως αυτή καθεαυτή η αναμονή («καθώς την περίμενε») κάποιου ή κάποιας δημιουργεί μια έντονη ερωτική ατμόσφαιρα. Και μάλιστα στο ποίημά σου, αυτή η ατμόσφαιρα γίνεται ακόμη εντονότερη με την ψυχική «αναστάτωση» του άνδρα, η οποία διατυπώνεται θαυμάσια με το περιεχόμενο των στίχων 2 – 7, ιδιαίτερα με τα ρήματα «πάλευε», «πάσχιζε».
    Πιστεύω, κι όσο τα χρόνια περνούν τόσο περισσότερο, πως η ΑΝΑΜΟΝΗ -κάποιες φορές (για να μην πω «πάντοτε» και θεωρηθώ απόλυτη) εμπεριέχει πολύ περισσότερο ερωτισμό απ' αυτή την ίδια τη συνάντηση. Κι όσο η αναμονή παρατείνεται, τόσο εντονώτερα διαγράφεται η ερωτική ατμόσφαιρα…

    Μου αρέσει!

  4. Και κάτι ακόμη, Αλεξάνδρα, με αφορμή αυτό που μόλις τώρα είπες…
    Κάτι, που έχουμε διατυπώσει (στην προκειμένη περίπτωση, σε γραπτό ποιητικό λόγο) και αποτελούσε -έστω και πολύ πιο παλιά- απόρροια κάποιων σκέψεων ή συναισθημάτων μας, εγώ τουλάχιστον δεν θα μπορούσα ποτέ να το χαρακτηρίσω ως «ξένο σώμα πια για μένα»…

    Μου αρέσει!

  5. Αλεξάνδρα, εγώ είμαι μαζί σου. Ίσως γιατί ξέρω καλά την πορεία σου στην ποίηση και τη μεγάλη σου πρόοδο μετά απ' αυτή την πρώτη συλλογή σου.

    Θέλω μονάχα να ξέρεις ότι την αγαπώ όσο και τις επόμενες για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. Είσαι από τους ποιητές «μου» (αυτούς που ανθολογώ) που έχω στα χέρια μου εδώ και χρόνια όλες τις συλλογές τους και, πίστεψέ με, είναι πολύ γλυκό και τρυφερό όσο και συγκλονιστικό να παρακολουθείς έναν εργάτη του λόγου να περνά από τα νηπιακά του, μετέωρα ή και αδέξια βήματα στα εφηβικά του και ενθουσιώδη λόγια και να φτάνει κάποια στιγμή στην ενηλικίωσή ή την ωριμότητά του στη λογοτεχνία. Στην πρώτη αυτή συλλογή σου που μόλις διαβάσαμε το τελευταίο της ποίημα νιώθω την αγωνία σου, τη λαχτάρα σου να πεις κάτι ναι μεν δικό σου αλλά και ποιητικά αξιοπρεπές και ευσταθές, διακρίνω τα προηγούμενα διαβάσματά σου, τον τρόπο σκέψης σου και τη φιλοσοφία ζωής που προσπαθείς ν' ακολουθήσεις κι άλλα πολλά που άλλες στιγμές αποτυπώνονται καλά στο χαρτί, άλλες εξαιρετικά κι άλλες μέτρια. Όμως, μη θεωρείς τις στιγμές αυτές και τις αράδες που προέκυψαν ξένο σώμα. Είναι σαν να χαστουκίζεις ένα μικρό παιδάκι που ακόμα δεν μιλάει και δεν περπατάει σωστά λες και φταίει που δεν γεννήθηκε κατευθείαν μεγάλο. Κι αυτό είναι πολύ άδικο.

    Κατά την άποψή μου, με τη συλλογή «Πεδίο πόθου» του 2005 ενηλικιώθηκες πλήρως και ως ενήλικη ποιήτρια μας μιλάς στη συλλογή «Ηδονή και εξουσία» του 2009. Μείνε σ' αυτή την ποιητική ηλικία, να χαρείς, όσο αντέξεις. Μη βιαστείς να ωριμάσεις γιατί ό,τι πολύ ώριμο λίγο θέλει να σαπίσει ή να μουχλιάσει (κι έχουμε πάμπολλα τέτοιου είδους (παρα)δείγματα στη λογοτεχνία μας).

    Από το δικό σου έργο τείνω (πολύ επιφυλακτικά) να θεωρήσω πιο αγαπημένη μου συλλογή την «Παρακαταθήκη ηδυπάθειας» του 2000 που την κατατάσσω χρονικά στο τέλος της ποιητικής σου εφηβείας. Κρατώ επιφυλάξεις γιατί κάτι μου λέει πως ακόμα περισσότερο θ' αγαπήσω την επόμενη ή τη μεθεπόμενη συλλογή σου. 🙂

    Μου αρέσει!

  6. Βίκυ,
    Κι εγώ «με την Αλεξάνδρα είμαι»!
    Απλώς διατύπωσα με άλλα λόγια αυτό που εσύ εξέφρασες με τις φράσεις: «Όμως, μη θεωρείς τις στιγμές αυτές και τις αράδες που προέκυψαν ξένο σώμα. Είναι σαν να χαστουκίζεις ένα μικρό παιδάκι…».

    Μου αρέσει!

  7. Κι εγώ Αλεξάνδρα μου θα πω ότι δεν μπορείς να θεωρήσεις τη πρώτη σου συλλογή «ξένο σώμα». Αντίθετα είναι ο κορμός του δέντρου που μεγάλωσε, φούντωσε κι ανθοβόλησε. Και τώρα απολαμβάνουμε το άρωμα των λουλουδιών του.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.