Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το μπαλκόνι

John Lennon & Paul McCartney: A hard day’s night (The Beatles, 1964)

Το μπαλκόνι

Πέταξε τη ρόμπα που φορούσε
κι έβγαλε το φόρεμα απ’ την ντουλάπα,
βρήκε τη χτένα, τα στολίδια
που της ταίριαζαν
κι ετοιμάστηκε χαρούμενη,
συμφιλιωμένη με το ευέλικτο κορμί της,
συμφιλιωμένη με τη σκληρή μέρα
που τελείωνε,

έπειτα φρόντισε τη διακόσμηση,
έβαλε αναψυκτικά στη σειρά,
το πικάπ με τους δίσκους
στο μπαλκόνι,
η βραδιά ήταν γλυκιά,
και προπαντός εκεί
θ’ άναβε το γλέντι.

Από τη συλλογή Ανοικτή γραμμή (1984) της Αλεξάνδρας Μπακονίκα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αλεξάνδρα Μπακονίκα

10 thoughts on “Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Το μπαλκόνι

  1. Το τραγούδι είναι τόσο ωραίο στη μελωδία και στον ρυθμό του, ώστε είναι σαν να γράφτηκε τώρα. Πέρα από το γεγονός ότι ταιριάζει άριστα με το ποίημα, εμένα προσωπικά μου θυμίζει τα πρώτα-πρώτα νιάτα μου, γι’ αυτό και το λατρεύω.

    Μου αρέσει!

  2. Και μένα με συγκινούν πολύ οι Beatles. Μου αρέσει πολύ η ποίηση της Αλεξάνδρας. Ουσιαστική, με περιεχόμενο και την κατάλληλη ποιητική ατμόσφαιρα.

    Μου αρέσει!

  3. Τις θερμές ευχαριστίες μου στον Γιάννη και στον Ανδρέα.
    Ανδρέα, όντως εδώ ο ερωτισμός αιωρείται, με άλλα λόγια είναι «αραιός». Κάτι που εν γνώση μου το αποφεύγω από το δεύτερο βιβλίο μου (Γυμνό ζευγάρι) και μετά. Γιατί εν γνώσει μου ο ερωτισμός θέλω να είναι «πυκνός» και έντονος.

    Μου αρέσει!

  4. «Αχ και να γύριζαν, να ῤχονταν πίσω» εκείνα τα χρόνια…, με τα «αναψυκτικά στη σειρά», «το πικάπ με τους δίσκους στο μπαλκόνι», τις γλυκιές βραδιές και το «άναμμα» του γλεντιού…
    Ευτυχώς που «ζουν», και μάλιστα τόσο ζωντανά, οι αναμνήσεις μας…
    Κι όταν αυτές οι «πανάκριβες» αναμνήσεις διατυπώνονται μ' έναν θαυμάσιο τρόπο σ' έναν λόγο ποιητικό, όπως αυτός της Αλεξάνδρας, τότε το παρελθόν μεταμορφώνεται σε υπέροχο παρόν…

    Υ.Γ. Άκουσα και το τραγούδι και η συγκίνησή μου κορυφώθηκε…
    Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» και στη Βίκυ και στην Αλεξάνδρα…

    Μου αρέσει!

  5. Έτσι είναι, Αλεξάνδρα!
    Και ξέρεις κάτι; Έχω την αίσθηση πως, όσο ο χρόνος κυλάει, τόσο γλυκύτερη είναι αυτή η νοσταλγία και τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη μας να θυμόμαστε πρόσωπα και γεγονότα, και να γράφουμε γι' αυτά…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.