Εικοσιτέσσερις ώρες (Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου)

Γιώργος Σταυριανός, Ο χορός της μάγισσας του μεσημεριού
(ορχηστρικό / δίσκος: Οι φόβοι του μεσημεριού (1986))

Εικοσιτέσσερις ώρες

Στη μαγεία της χαραυγής
βλέπω
το ξημέρωμα του έρωτά μας.
Στον ήλιο του μεσημεριού
το μεσουράνημα της ευτυχίας μας.
Στα χρώματα του δειλινού
την πίκρα του χωρισμού μας.
Και
στο έρεβος της νύχτας
τη φορεσιά του θανάτου μας.

Αδημοσίευτο ποίημα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Άρωμα νοσταλγίας της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου

Advertisements

12 thoughts on “Εικοσιτέσσερις ώρες (Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου)

  1. Ένα μεγάλο, από καρδιάς «ευχαριστώ» στη Βίκυ για τη συγκίνηση που μου προξένησε, αυτό το απομεσήμερο…
    Όσο για το ορχηστρικό «Ο χορός της μάγισσας του μεσημεριού», ομολογώ πως ήταν η πρώτη φορά που το άκουσα και ειλικρινά με μάγεψε!
    Πόσο φως, τελικά, και πόση ευαισθησία μπορεί να περικλείσει ένα άκουσμα!

  2. Για μια ακόμη φορά η ποιήτρια, κυρία Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου μας χαρίζει ένα μικρό διαμάντι του λόγου, καμωμένο από διαδοχικές πύρινες ζεύξεις: χαραυγή-ξημέρωμα, μεσημέρι-μεσουράνημα, δειλινό-πίκρα, έρεβος-φορεσιά. Η καταληκτική ζεύξη «έρεβος-φορεσιά» προκαλεί ένα αισθητικό ρίγος, είναι δηλαδή αυτό που δεν περιμένουμε να ακούσουμε. Ένα στοιχείο ανοικείωσης δηλαδή μέσα στη ζυμωμένη με το φως ποιητική μας γλώσσα και παράδοση που δίνει το γαλάζιο χρώμα σε αυτό το έργο τέχνης, ένα γαλάζιο διαμάντι.

  3. Εκφράζω τις πιο εγκάρδιες ευχαριστίες μου στον αγαπητό «ανώνυμο» και για την ξεχωριστή παρουσία του σ’ ένα ακόμη ποίημά μου και -κυρίως- για το σχόλιό του, το οποίο αποτελεί ερέθισμα για συζήτηση (ειδικά εξαιτίας της άποψης σχετικά με την καταληκτική ζεύξη «έρεβος -φορεσιά θανάτου»)…

  4. Καταπληκτικό ποίημα!

    Με άγγιξε βαθιά. Είναι μαζί με τη »Γαλάζια ιστορία» τα αγαπημένα μου από αυτό τον κύκλο ποιημάτων.

  5. latrevw thn aplothta kai th dunamh pou exoun oi stixoi sas..
    xwris ixnos ypervolhs ypografete mia alh8eia,
    allagh xrwmatwn kai ais8hsewn
    oso mas aggizei o xronos..
    Glikopikrh kai 8aumasia h zwh!! ..xxx..

  6. Μανίνα – Νεφέλη μου,
    Σ’ ευχαριστώ και γι’ αυτό σου το σχόλιο, το οποίο ειλικρινά με συγκίνησε πολύ.
    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου πως η ζωή είναι «γλυκόπικρη».
    Σκεπτόμενη πως το πρώτο συνθετικό της λέξης (γλυκό-) είναι το ισχυρότερο, παραδέχομαι πως η ζωή είναι, τελικά, θαυμάσια, παρά τις πίκρες της, κι ας είναι πολλές…

  7. Θα του ταίριαζε ως ηχητική συνοδεία η Παθητική του Τσαϊκόφσκι (η τελευταία συμφωνία που ολοκλήρωσε) την οποία έχει χαρακτηρίσει ο ίδιος ως προγραμματική, και αναπαριστά τη ζωή ενός ανθρώπου, από τη γέννηση, μέχρι το θάνατο:

    …the composer intended «to retell in music the story of his life and his soul…so that his beloved nephew would be able to share and appreciate all that he himself had gone through»… The symphony, Poznansky adds, embodies «the anguish of unrequited love, a conflict between platonic passion and the desires of the flesh» which was a «perennial spiritual delemma reformulated by the Romantics … the secret and proud struggle with one’s own sensual appetites for the sake of the beautiful and the good».
    http://en.wikipedia.org/wiki/Symphony_No._6_(Tchaikovsky)

    Ξεκινά με τη βαθιά μελαγχολία ενός σόλο φαγκότου:

  8. Σπύρο,
    Το σχόλιό σου και η «ηχητική συνοδεία» του Tchaikovsky με συγκίνησαν βαθιά.
    Ομολογώ πως στις «Εικοσιτέσσερις ώρες» μου προσπάθησα να συνοψίσω την πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης, παρουσιάζοντας αυτή την ύπαρξη ως πορεία μιας σχέσης ερωτικής…
    Σ’ ευχαριστώ!!!

  9. Αυτή η σύζευξη του κύκλου της φύσης με τον κύκλο του έρωτα είναι εξαιρετική και οδηγεί τη σκεψη μας σε πολλές ερμηνείες και αποκωδικοποιήσεις των συμβολισμών. Εγώ θα ελεγα ότι όπως ο κύκλος της φύσης δεν τελειώνει αλλά ανανεώνεται συνεχώς, έτσι κι ο ερωτας δεν σβήνει. Θέλω να διαβεβαιωσω την κ. Αργυροπούλου ότι κι οταν εμείς πεθάνουμε ο ερωτάς μας θα ζη.

  10. Με πολλή συγκίνηση εκφράζω ένα απέραντο Ευχαριστώ στον «Γαλάζιο».
    Ως απάντηση του σχολίου του θα επαναλάμβανα αυτολεξεί την προσωπική του άποψη («Εγώ θα έλεγα… ο έρωτάς μας θα ζη»), διαγράφοντας το «την κ. Αργυροπούλου» και γράφοντας «τον «Γαλάζιο»»…

  11. Στρωμένος με ροδοπέταλα είναι ο λόγος του γαλάζιου. Γαλάζιος ο ουρανός, γαλάζια η θάλασσα, γαλάζιο και το άρωμα των λόγων του. Όχι άρωμα νοσταλγίας, αλλά άρωμα ζωής, ερωτικής ζωής. Εκφράζω ένα μεγάλο ευχαριστώ για αυτή τη μοναδική κουρτίνα που ανοίγεται μπροστά στα μάτια μας και μας επιτρέπει να δούμε ψυχές και αισθήματα. Πόσα αληθινά αισθήματα μέσα στην πραγματική ποίηση! Πόση αληθινή ποίηση μέσα στα πραγματικά αισθήματα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s