Συγγνώμη που σ’ αγάπησα (Γιώργος Χατζηνάσιος & Γιώργος Κανελλόπουλος)

Γιώργος Χατζηνάσιος & Γιώργος Κανελλόπουλος, Συγγνώμη που σ’ αγάπησα

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη
Δίσκος: Διαδρομή (1973)

Μαύρη ζωή με τσάκισε
σε βρήκα για λιμάνι
όμως η τόση αγάπη μου
μόνο κακό σού κάνει

Συγγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ
δεν ξέρω ν’ αγαπώ όμως πιο λίγο
συγγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ
μα βρήκα το κουράγιο και θα φύγω
συγγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ

Σαν το νερό στην έρημο
πάντα θα σε ζητώ
ένα φιλί μού χάρισες
γι’ αυτό σ’ ευχαριστώ

Συγγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ
δεν ξέρω ν’ αγαπώ όμως πιο λίγο
συγγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ
μα βρήκα το κουράγιο και θα φύγω
συγγνώμη που σ’ αγάπησα πολύ

7 thoughts on “Συγγνώμη που σ’ αγάπησα (Γιώργος Χατζηνάσιος & Γιώργος Κανελλόπουλος)

  1. Πιτσιρίκι αυτό το τραγούδι μου φαινόταν ακατανόητο. Ακούς εκεί να ζητάει κανείς συγγνώμη επειδή αγάπησε πολύ και να δικαιολογεί το «σφάλμα» του με το «δεν ξέρω ν’ αγαπώ όμως πιο λίγο»! Λες κι ήτανε κακό ν’ αγαπάει κανείς. Αλλά κάποτε μεγάλωσα. 😦 🙂

    Άλλος ένας εξαιρετικός διάλογος Γαλάνη – Παπαδόπουλου. Αλλά περίμενε κανείς τίποτα λιγότερο;

    Μου αρέσει!

  2. Ανώριμο πιτσιρίκι που ήσουν!

    Τον αγαπώ πολύ αυτόν τον δίσκο, Ελένη. Περισσότερο από κάποιους άλλους δίσκους του Χατζηνάσιου όπου και πάλι παίζει ο Κώστας Παπαδόπουλος. Και γενικά μου αρέσει ο Χατζηνάσιος, καθότι αν δεν υποστηρίξεις το σπίτι σου…

    Μου αρέσει!

  3. Ανώριμο; Αφελές; Και τα δυο μάλλον. Μα τα μαθήματα αυτά τα παίρνει κανείς μόνο από παθήματα κι εγώ ακόμα δεν είχα πάθει τίποτα τότε που απορούσα.

    Τον Χατζηνάσιο τον αγαπώ κι εγώ πολύ, ειδικά στα τραγούδια αυτής και της επόμενης δεκαετίας.

    Στον δίσκο του «Έχει ο Θεός» (Παπαδόπουλος μου μυρίζει κι εδώ) υπάρχει και ένα από τα πλέον αγαπημένα τραγούδια της μάνας μου, το «Αν μ’ αγαπάς φίλα σταυρό». Αλλά θα τα πούμε εκεί, όταν έρθει η ώρα του [η μυρωδιά Παπαδόπουλου είναι εντονότατη -ούτε ο ίδιος δεν θα κατάφερνε να με πείσει για το αντίθετο :)].

    Μου αρέσει!

  4. Αυτό, τελικά, είναι «μαρτύριο»!
    Από τη μια η αφόρητη ζέστη, κι από την άλλη το συγκεκριμένο τραγούδι, που η «θερμοκρασία» του, όσο περνάει ο καιρός, τόσο μεγαλώνει… Έλεος! Τέτοια ακούσματα, και μάλιστα μέσ’ στο κατακαλόκαιρο, βλάπτουν σοβαρά την υγεία!
    Χατζηνάσιος, Κανελλόπουλος, Γαλάνη και Παπαδόπουλος! Και οι 4 σε «ιερές» στιγμές τους!
    Τον Χατζηνάσιο τον αγαπώ πολύ… Πέρα από το γεγονός ότι λατρεύω τη μουσική του, τον αγαπώ και ως άνθρωπο, κι ας μην έχουμε συναντηθεί, κι ας μην έχουμε ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα… Το πρόσωπό του, τα μάτια του, το χαμόγελό του, η φωνή του, τα πάντα δηλώνουν έναν Άνθρωπο, που πέρα απ’ οτιδήποτε άλλο διακρίνεται για την ευγένεια και την γλυκύτητα της ψυχής του…
    Το συγκεκριμένο τραγούδι το λατρεύω από παιδί… Τώρα πια είναι το τραγούδι της ίδιας μου της ψυχής…
    Υ.Γ. Βίκυ μου, θυμάσαι πρόσφατα τι μου είχες πει για τον Ξαρχάκο; Το ίδιο παρακαλώ κι εγώ για τον Χατζηνάσιο… (και να φανταστείς ότι είμαστε κοντογείτονες…).

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.