Γυναίκα (Πάνος Θασίτης)

Νίκος Καββαδίας & Θάνος Μικρούτσικος, Γυναίκα
(τραγούδι: Γιάννης Κούτρας / δίσκος: Ο Σταυρός του Νότου (1979))

Γυναίκα

Έρχεσαι δυνατή ζεστή αγαπημένη
Σαν τη νοτιά μεσάνυχτα του Αυγούστου
Από σάρκα κι άνεμο γυναίκα.

Έρχεσαι χορεύοντας
Πάνω στα γυμνά στιλέτα του πάθους σου
Ξεντύνεσαι τους ίσκιους
Κι ολόγυμνη σαν το κύμα ζυγώνεις
Αλαφροτρέμοντας

*

Έρχεσαι! Έρχεσαι!
Όμως εγώ είμ’ ένα πνεμάτι αράχνης στη μασχάλη του φθινοπώρου
Που δεν μπορεί ν’ αγγίξει ο ερχομός σου
Αν και περνάς από μέσα μου γλυκοσφυρίζοντας
Αν και τα μάτια σου παρακαλάνε
Χαμηλώνοντας κατά τη μαλακιά δοξαριά του δέρματός σου
Αν και κάθε αυγή
Δένω τις σπασμένες κλωστές μου
Και περιμένω να ξανάρθεις και να ξαναφύγεις
Σαν τη νοτιά
Από σάρκα κι άνεμο γυναίκα.

Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951) του Πάνου Θασίτη

Πηγή: Πάνος Θασίτης, Τα ποιήματα 1946-1979 (Θεσσαλονίκη, εκδ. Παρατηρητής, 1990)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Πάνος Θασίτης

Advertisements

2 thoughts on “Γυναίκα (Πάνος Θασίτης)

  1. Άκουσα τη «Γυναίκα» του Καββαδία, ερμηνευμένη εξαιρετικά από τον Κούτρα, κι αμέσως μετά διάβασα το ομότιτλο ποίημα του Πάνου Θασίτη. Κυριολεκτικά απόλαυσα και τα δύο…
    Εκείνο που πρωτίστως έχω να παρατηρήσω είναι πως οι στίχοι του Καββαδία και του Θασίτη έχουν κάποια (δεν μπορώ ακριβώς να προσδιορίσω) κοινά στοιχεία. Επίσης (το έχω άλλωστε και άλλοτε αναφέρει), όσα ποιήματα του Θασίτη έχω μέχρι στιγμής διαβάσει μου θυμίζουν έντονα την ποιητική γραφή τού Pablo Neruda…
    Μου άρεσε υπερβολικά κι αυτό το ποίημα του Πάνου, για τη δύναμη της γραφής, για την εκπληκτική έκφραση του πάθους…
    Συναρπαστικό το τελευταίο τρίστιχο!
    (πρβλ. Pablo Neruda «Ω σάρκα, σάρκα μου, γυναίκα που αγάπησα και έχασα / εσένα αυτήν την νοτισμένη ώρα επικαλούμαι, τραγουδώ…).

    Βίκυ μου, συγχαρητήρια και γι’ αυτή την ανάρτηση. Όσο για τη «σύζευξη» του τραγουδιού του Μικρούτσικου και του ποιήματος του Θασίτη,
    κι εδώ τα λόγια περιττεύουν…

  2. Δεν γινόταν αλλιώς, Γιόλα. Έχω χαρακτηρίσει το ποίημα του Καββαδία ένα από πιο όμορφα ερωτικά γραπτά του 20ού αιώνα. Δεν είναι απόλυτα ορθό να σμίγουν ένα μελοποιημένο ποίημα κι ένα άλλο, αλλά μερικές φορές είναι αναπόφευκτο, ειδικά όταν πραγματεύονται το ίδιο θέμα εξίσου όμορφα.

    Όπως άκουσες και στη συνέντευξή μου στην ΕΡΑ Αιγαίου, το ποίημα αυτό είναι από τα πιο αγαπημένα μου του Θασίτη και του έχω μεγάλη αδυναμία (και του ποιητή και του γραπτού του).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s