Σαν κάτι έρημα πουλιά (Λίνος Κόκοτος & Λευτέρης Παπαδόπουλος)

Λίνος Κόκοτος & Λευτέρης Παπαδόπουλος, Σαν κάτι έρημα πουλιά

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς
Δίσκος: Αποχαιρετισμός (1975)

Κουρνιάζω στα κρασοπουλιά
σαν κάτι έρημα πουλιά
που ψάχνουν ν’ απαγκιάσουν
και κρύβομαι σε μια γωνιά
σαν το ληστή σαν το φονιά
που τρέμει μην τον πιάσουν

Έλα και φέρε μου το φως
μ’ ένα φιλί στο στόμα
η πίκρα μού ’γινε αδερφός
και με τραβάει στο χώμα

Ούτε γυναίκα ούτε παιδί
ούτε μιας πόρτας το κλειδί
να μπω για να γλιτώσω
μονάχα μια πληγή βαθιά
απ’ των ματιών σου τα σπαθιά
κι ας μ’ αγαπούσες τόσο

Έλα και φέρε μου το φως
μ’ ένα φιλί στο στόμα
η πίκρα μού ’γινε αδερφός
και με τραβάει στο χώμα

Υ.Γ.: Ευχαριστώ πολύ τον Σταύρο Κεκέ, μαθητή του Κώστα Παπαδόπουλου, για την πολύτιμη βοήθειά του στις δημοσιεύσεις των τραγουδιών αυτού του δίσκου.

4 thoughts on “Σαν κάτι έρημα πουλιά (Λίνος Κόκοτος & Λευτέρης Παπαδόπουλος)

  1. Ε, εδώ ως κι εγώ έχω τις σοβαρές ενστάσεις μου. Ατυχέστατοι κάποιοι στίχοι, σχεδόν αδιάφορη η μουσική. Την κατάσταση σώζει κάπως η πενιά -αν σώζεται, δηλαδή. Λες και μπήκε με το ζόρι στον δίσκο είναι τούτο εδώ. Θα προτιμούσα να έλειπε.

    Μου αρέσει!

  2. Κοίτα, Ελένη. Ο δίσκος αυτός δεν έχει τα καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Ορισμένα δεν είναι καν υποφερτά. Αλλά όλοι έχουν ατυχείς στιγμές. Κατά την άποψή μου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος είναι ένας από τους καλύτερους λαϊκούς στιχουργούς μας όλων των εποχών και καθόλου δεν με πειράζει η συμμετοχή του με τους στίχους σ’ αυτόν τον δίσκο. Αν θες, μ’ αρέσει να βλέπω τις ατυχείς στιγμές σπουδαίων δημιουργών μας γιατί έτσι φαντάζουν πιο ανθρώπινοι και προσιτοί στα μάτια μου.

    Μου αρέσει!

  3. Βρήκες άνθρωπο να του πεις για τον Παπαδόπουλο (τον Λ.) 🙂 Δεν είναι κακό να υπάρχουν ατυχείς στιγμές στους δημιουργούς. Αναπόφευκτο είναι, ειδικά όταν είναι πολυγραφότατοι. Αλλά δεν είναι και κακό να τις επισημαίνουμε εμείς που τους αγαπάμε τόσο στις ευτυχείς όσο και στις ατυχείς στιγμές τους.

    Μου αρέσει!

  4. Ειλικρινά χαρίζομαι πολύ εύκολα στους μεγάλους δημιουργούς μας. Ασφαλώς τους κρίνω, αλλά δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να τους επικρίνω.

    Άλλωστε, σε τούτο το ιστολόγιο δεν με νοιάζει αν τους στίχους τους υπογράφει ο Ελύτης ή ο στιχουργός ημερολογίων τοίχου ούτε αν η μουσική είναι το καλύτερο δείγμα του συνθέτη. Εστιάζω στο παίξιμο του Κώστα Παπαδόπουλου που μας έκανε ν’ αγαπήσουμε ακόμα και μέτρια από κάθε άλλη άποψη τραγούδια.

    Σ’ αυτό το έργο του Λίνου Κόκοτου, λοιπόν, θεωρώ ότι ο Κώστας Παπαδόπουλος είναι το πιο δυνατό χαρτί του δίσκου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.