Γιάννης Ποδιναράς, Το άνθος της άπειρης άμμου (I)

Διονύσης Σαββόπουλος, Στη συγκέντρωση της ΕΦΕΕ
(δίσκος: Διονύσης Σαββόπουλος, 10 χρόνια κομμάτια (1975))

[Μέρος Β’]

Το άνθος της άπειρης άμμου

I

Τις νύχτες του χιονιού
κύκλοι της φωτιάς
μουδιάσανε το αίμα στα πόδια μας.
Καθηλώσανε τ’ άγρια πνεύματα στη νάρκη.
Τις νύχτες του χιονιού
πνίξαμε τη ζωή μας
σε μια νιφάδα.

Από τη συλλογή Ένα Πράσινο Θολό (1996) του Γιάννη Ποδιναρά

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιάννης Ποδιναράς

13 thoughts on “Γιάννης Ποδιναράς, Το άνθος της άπειρης άμμου (I)

  1. Ένα υπέροχο, μέσα στην απλότητα και τη λιτότητά του, ποίημα!
    Όσο για την επιλογή του τραγουδιού, δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να υπάρξει επιτυχέστερη!
    «Τις νύχτες του χιονιού / πνίξαμε τη ζωή μας / σε μια νιφάδα». Ένα εκπληκτικό τρίστιχο, που αναμφισβήτητα δηλώνει την ευαισθησία και την ποιητική δεξιοτεχνία του Γιάννη…
    Και παράλληλα ν' ακούς από τον ανεπανάληπτο Σαββόπουλο το «…κι ήσουν, φως μου, κατακόκκινη νιφάδα…».
    Ένα ξεχωριστό δώρο γι' αυτή την αυγουστιάτικη νύχτα, και όχι μόνο…

    Μου αρέσει!

  2. Εδώ έχουμε ένα σπονδυλωτό ποίημα του Γιάννη με 10 σκέλη που θα τα δούμε πόντο πόντο αυτές τις μέρες. 🙂

    Ναι, Γιόλα μου, ο Γιάννης έχει πετύχει στα περισσότερα γραπτά του να δίνει πλούσια νοήματα με στίχους απλούς, λιτούς και μεστούς. Μεγάλη επιτυχία αυτή για οποιονδήποτε συγγραφέα, έτσι δεν είναι;

    Μου αρέσει!

  3. Νιώθω μεγάλη χαρά Γιόλα που σε άγγιξε αυτό το ποίημα.Προσωπικά Βίκυ θεωρώ αυτά τα δέκα κομμάτια που αποτελούν ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΗΣ ΑΠΕΙΡΗΣ ΑΜΜΟΥ ίσως τα πιο σημαντικά ποιήματα που έχω γράψει.

    Μου αρέσει!

  4. Βίκυ νομίζω στο ξαναείπα.Νιώθω πως ό,τι είχα να πω το είπα.Διαφορετικά ίσως πέσω στην παγίδα της μανιέρας.Είμαι εκ φύσεως ολιγογράφος και πολύ λιτός.Σχεδόν δωρικός.Πραγματικά δεν ξέρω αν θα ξαναγράψω.

    Μου αρέσει!

  5. Αυτό εννοούσα και θυμάμαι αυτολεξεί την τηλεφωνική μας συζήτηση.

    Ξέρω ότι αν μια μέρα μου πεις ότι έγραψες έστω 10 αράδες θα είναι γιατί ένιωσες πως κάτι σοβαρό είχες να πεις. Και μ' αρέσει αυτή η στάση σου, Γιάννη.

    Ξέρεις καλά ότι ασχολούμαι με πολύ σημαντικούς ποιητές, αλλά η μανιέρα και οι απανωτές τους επαναλήψεις συχνά με κουράζουν και μ' ενοχλούν αφόρητα. Δεν συμβαίνει με όλους τους λογοτέχνες, αλλά δεν θα 'πρεπε να συμβαίνει καν. Πέφτει η συνολική δυναμική του έργου τους και δείχνουν να μην το καταλαβαίνουν.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.