Τάκης Βαρβιτσιώτης, Η φωτεινή σιωπή

Julia Fischer plays Antonio Vivaldi‘s Summer (from The four seasons)

[Ενότητα Πρώτα ποιήματα (1941)]

Η φωτεινή σιωπή

Η φωτεινή σιωπή
Σταλάζει
Από τα χείλη της πρωίας

Ένα γέλιο κατρακυλά
Μικρό χαλίκι

Λουλούδια
Και πάλι λουλούδια

Σε κάθε λουλούδι
Ένα βιολί

Κρατούμε στα χέρια μας
Την καρδιά των κοριτσιών

Ωραίο κουτί

Του ήλιου θύμηση
Θρεμμένη
Με των πουλιών τα κρύσταλλα

Και με το πάθος των εποχών

Ένα σπιρούνι
Στην πλαγιά του ανέμου

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Τάκης Βαρβιτσιώτης, Ποιήματα 1941-2002 (2003)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τάκης Βαρβιτσιώτης

Advertisements

6 thoughts on “Τάκης Βαρβιτσιώτης, Η φωτεινή σιωπή

  1. Φως, παντού φως!
    Στις εικόνες, στη μουσική του Vivaldi, στα χέρια και στην έκφραση του προσώπου της πρώτης βιολονίστριας, στους στίχους της «Φωτεινής σιωπής» του Βαρβιτσιώτη…
    «Η φωτεινή σιωπή
    Σταλάζει
    Από τα χείλη της πρωίας…
    Του ήλιου θύμηση…».
    Και αρώματα: «Λουλούδια / Και πάλι λουλούδια / Σε κάθε λουλούδι / Ένα βιολί…»
    Το ποίημα κυριολεκτικά συναρπαστικό!
    Βίκυ μου,
    Δεν μπορώ παρά να σου εκφράσω ένα βαθύτατο «ευχαριστώ» γι’ αυτή σου την ανάρτηση, και να σε συγχαρώ για τη σύνδεση του ποιήματος με το τη συγκεκριμένη μουσική…
    Μου πρόσφερες ένα πολύτιμο δώρο, που θα το κρατήσω για πάντα!

  2. Ναι, είναι γλυκύτατος ο Τάκης Βαρβιτσιώτης σ’ αυτό το ποίημα, Γιόλα μου. Κι αυτό που μ’ εντυπωσιάζει, ξέρεις, είναι πως ήδη έχει βρει τη δική του φόρμα γραφής την οποία ακολούθησε πιστά έκτοτε. Ασφαλώς, με το πέρασμα των χρόνων ωριμάζει ο ίδιος ως άνθρωπος και πυκνώνουν τα νοήματά του, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν βρίσκω σημαντικές διαφορές ανάμεσα σ’ αυτό το ποίημα και στα πλέον πρόσφατά του. Καταπληκτικό, ε;

    Ετοιμάσου ψυχολογικά γιατί έρχονται κι άλλα «δώρα» τις επόμενες 2-3 ώρες. 🙂

  3. Πιο έτοιμη δεν γίνεται!
    Θα αποκοιμηθώ γλυκά, αφού ξανακούσω τον Vivaldi και ξαναδιαβάσωτη «Φωτεινή σιωπή», το δε πρωί -πολύ νωρίς- θα απολαύσω τα νέα σου «δώρα»… Πόσο γλυκιά είναι η αναμονή!

  4. Αυτό το κυριακάτικο απόγευμα, το πρώτο του Αυγούστου, ένιωσα ανυπόταχτη την ανάγκη να ξανακούσω το «Summer» του Vivaldi, και να ξαναδιαβάσωτη «Φωτεινή σιωπή» του Βαρβιτσιώτη.
    Ομολογώ πως μαγεύτηκα περισσότερο από κάθε άλλη φορά…
    Ίσως γιατί, κάποιες φορές, η συγκίνηση που σου προξενεί η επανάληψη είναι ακόμη πιο δυνατή απ’ αυτή της π ρ ώ τ η ς φοράς…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s