Νανούρισμα (Λουκιανός Κηλαηδόνης & Κωστούλα Μητροπούλου)

Λουκιανός Κηλαηδόνης & Κωστούλα Μητροπούλου, Νανούρισμα

Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι: Βίκη Μοσχολιού
Δίσκος: Η πόλη μας (1970)

Κοιμήσου να ονειρευτείς
θάλασσες και καράβια
και μη ξυπνήσεις για να δεις
την κάμαρη την άδεια

Κλείσε τα μάτια τα γλυκά
ο ύπνος να σε πάρει
πήγες παιδί στον πόλεμο
γύρισες παλικάρι

Κοιμήσου για να ξεχαστεί
το κλάμα σου κι η πίκρα
κι όσες φορές μου έφυγες
τόσες φορές σε βρήκα

Κλείσε τα μάτια τα γλυκά
ο ύπνος να σε πάρει
πήγες παιδί στον πόλεμο
γύρισες παλικάρι

Advertisements

20 thoughts on “Νανούρισμα (Λουκιανός Κηλαηδόνης & Κωστούλα Μητροπούλου)

  1. Ένα από τα πιο τρυφερά νανουρίσματα!
    Σ’ αυτή την εκπληκτική «σύμπραξη», εγώ προσωπικά πιστεύω πως πρωταγωνιστές είναι η Βίκη Μοσχολιού και ο Κώστας Παπαδόπουλος!

    Μου αρέσει!

  2. Ναι, η Βίκη Μοσχολιού ερμηνεύει τέσσερα τραγούδια σ’ αυτόν τον πρώτο δίσκο 33 στροφών του Λουκιανού Κηλαηδόνη και είναι εξαιρετική και στα τέσσερα. Το μπουζούκι του Κώστα κελαηδάει, ως συνήθως. 🙂

    Μου αρέσει!

  3. Το μπουζούκι του Κώστα είναι ο θεός και ο ουρανός του!
    Ο ουρανός που ο Κώστας κρατάει μέσα στα δυο του χέρια, και που τον ατενίζει, χαμηλώνοντας το βλέμμα του… Ίσως γι’ αυτό, τα μάτια του έχουν αυτό το υπέροχο γαλάζιο χρώμα…
    Ο ουρανός που ο Κώστας αγγίζει με τα μαγικά του δάχτυλα, κι απ’ αυτό και μόνο το άγγιγμα
    εκπορεύεται ένα άκουσμα υπερκόσμιο…

    Μου αρέσει!

  4. Γι’ αυτό έβαλα ως τίτλο «το τρίχορδο της ψυχής μας». Το παίξιμό του είναι ο ήχος της ψυχής του.

    Χρώμα ματιών: γκριζοπράσινο. Σε παραπλάνησε η φωτογραφία, ε;

    Μου αρέσει!

  5. Πράγματι με παραπλάνησε!

    Από το σχόλιό σου κρατώ τη φράση: «Το παίξιμό του είναι ο ήχος της ψυχής του».

    Μου αρέσει!

  6. Αχ, Γιόλα, δεν είναι το χρώμα των ματιών του… Το γλυκό, ζεστό βλέμμα είναι…

    Έχεις δει στα φιλμάκια πώς κοιτάζει το μπουζούκι κάτι στιγμές; Σαν μωρό που το κανακεύει κι έχει μυστική συνεννόηση μαζί του. Δεν είναι η προέκταση του χεριού του το μπουζούκι, είναι αυτός ο ίδιος. Έτσι γλυκά που παίζει, έτσι γλυκομιλά.

    Το συγκεκριμένο τραγούδι που ακούμε εδώ είναι από εκείνα που δύσκολα θα φανταζόμουν άλλον να το παίζει. Απορώ γιατί δεν το είχα σκεφτεί πως εκείνος έπαιζε και σ’ αυτόν εδώ τον δίσκο. Τίποτα… Πρέπει να το πάρω απόφαση: δίσκος που αγαπώ πολύ; παίζει ο Παπαδόπουλος._

    Μου αρέσει!

  7. Μπα, μας την έχει φέρει, Ελένη. Σε μερικά, έστω ελάχιστα, τραγούδια που αγαπάμε δεν έπαιξε εκείνος και πολύ μου κακοφαίνεται. Π.χ. δεν έπαιξε σε κανέναν δίσκο του Κουγιουμτζή. Κι αυτό γιατί ο Κουγιουμτζής δεν ήταν στην Columbia.

    Μου αρέσει!

  8. Ναι, το έχουμε ξανακουβεντιάσει αυτό.

    Αλλά το ότι αγαπάμε όλα τα τραγούδια που έπαιξε (τουλάχιστον όσα ξέρουμε από τις 50.000) μας είναι υπεραρκετό, έτσι δεν είναι;

    Μου αρέσει!

  9. Καλά, εσύ τα μέτρησες κιόλας; 🙂

    Τι να κάνουμε… Δυστυχώς δεν έγινε. Οι εταιρείες τότε τους μουσικούς (και όχι μόνο) τους θεωρούσαν ατομική ιδιοκτησία. Πού νιονιό να αντιληφθούν πως με κάτι τέτοιες πρακτικές βλαπτόταν ο ίδιος ο πολιτισμός μας.

    Από την άλλη, ας είμαστε μεγαλόψυχοι. Όσο κι αν αναγνωρίζουμε το μέγεθος της αξίας του, έπρεπε κάτι να παίξουν και οι άλλοι μπουζουξήδες. Ευτυχώς έχουμε κι άλλους πολύ καλούς κι ας μην τον φτάνουν.

    Μου αρέσει!

  10. Το περί των υπόλοιπων μουσικών είναι άλλο θέμα. Εδώ στόχος μας είναι να ξαναθυμηθούμε τα τραγούδια που έπαιξε ο Κώστας Παπαδόπουλος κι όχι να υποτιμήσουμε την αξία άλλων μουσικών.

    Όσο για το θέμα των εταιρειών, Ελένη, να το χωνέψουμε ότι δεν υπάρχουν φιμωμένα λαρύγγια ή δεμένα χέρια. Και τότε και τώρα οι εταιρείες προτείνουν συμβόλαια. Άμα δεν σου αρέσει, δεν το υπογράφεις. Το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις δουλειές.

    Και θα διαφωνήσω για το ότι έβλαψαν τον πολιτισμό μας. Αντιθέτως, κατά στιγμές ρισκάρισαν και έκαναν εξαιρετικές παραγωγές για τα τεχνικά και κοινωνικά δεδομένα της κάθε εποχής που ουσιαστικά συνέβαλαν στον πολιτισμό μας.

    Αν οι εταιρείες δεν δεχόντουσαν να ηχογραφήσουν τα τραγούδια του Μίκη και πολλών άλλων συνθετών και στιχουργών μας λόγω των πολιτικών τους φρονημάτων, σκέψου τι θα είχαμε χάσει σήμερα. Ευτυχώς, δεν υπήρξε ελληνικός «μακαρθισμός» στην τέχνη παρά το γεγονός ότι είχε προηγηθεί ένας εμφύλιος.

    Μου αρέσει!

  11. Δεν μίλησα για φιμωμένα λαρύγγια. Για την πρακτική τού να δεσμεύονται με ασφυκτικά συμβόλαια οι μουσικοί μίλησα. Αν κάποιος μουσικός, π.χ. ο Κώστας Παπαδόπουλος, δεν ανήκε στην Columbia, θα ανήκε σε κάποιαν άλλη δισκογραφική, π.χ. τη Minos, οπότε θα είχε συνεργαστεί με τον Κουγιουμτζή που λέγαμε πριν, αλλά πάλι θα είχαμε χάσει όλα εκείνα που έκανε στην Columbia.

    Ενώ αν οι μουσικοί ήταν πιο ελεύθεροι ή έστω αν δανείζονταν από την μια στην άλλη εταιρεία, και οι συνθέτες θα είχαν τη δυνατότητα να συνεργαστούν με όποιον μουσικό πίστευαν ως καταλληλότερο να αποδώσει με τον καλύτερο τρόπο τη δουλειά τους. Σήμερα γίνεται κάτι τέτοιο, απ’ όσο βλέπω στα ένθετα των δίσκων. Απ’ αυτήν την άποψη είπα πως βλάφτηκε (ίσως είναι λίγο υπερβολική η λέξη) η μουσική μας.

    Μου αρέσει!

  12. Σου επαναλαμβάνω ότι κάποιοι υπέγραψαν τα συμβόλαια αυτά. Και καλά έκαναν. Επειδή είναι καλλιτέχνες δεν σημαίνει ότι έπρεπε να πεινάσουν. Ούτε μπορούσε να τους ενδιαφέρει να συνεργαστούν μ’ όλο τον κόσμο.

    Σήμερα είναι μικρότερης διάρκειας τα συμβόλαια, Ελένη, αλλά για ρώτα και τους μουσικούς πώς νιώθουν που δεν έχουν σταθερή απασχόληση.

    Άλλωστε αυτοί είναι οι κανόνες της αγοράς. Δηλαδή, όταν δούλευα στη Νεστλέ, θεωρείς λογικό να είχα σύμβαση εργασίας που θα μου επέτρεπε να δουλεύω και στη Νουνού; Και μη μου πεις ότι εκεί δεν ετίθετο θέμα πολιτισμού, γιατί θα σου πω ότι δεν παράγεται πολιτισμός αν δεν φας είδη πρώτης ανάγκης όπως αυτά που πουλούν οι εν λόγω εταιρείες.

    Μου αρέσει!

  13. Κοίτα, αν και έχει μια βάση ο συλλογισμός αυτός, δεν με πείθει πλήρως. Ίσως λόγω της άγνοιάς μου σε κάποια πράγματα.

    Πάντως αυτό που περιγράφεις το βλέπουμε να συμβαίνει σε άλλους τομείς. Π.χ. νομικοί σύμβουλοι σε περισσότερες από μία εταιρείες, Κρατάω μια επιφύλαξη σ’ αυτό που λέω γιατί το παράδειγμά σου και αυτό με τις δισκογραφικές αφορά ομοειδείς κι ανταγωνιστικές μεταξύ τους εταιρείες, οπότε, ναι, θα ήταν οξύμωρο να μοιράζονται τους ίδιους υπαλλήλους.

    Στη Νεστλέ θα μπορούσες να γνωρίζεις πράγματα που αν παράλληλα εργαζόσουν και στη Νουνού θα μπορούσαν να διαρρεύσουν ενώ δεν έπρεπε. Αλλά αν ο κάθε μουσικός μπορούσε να παίξει στη Minos και την Columbia, δεν καταλαβαίνω τι θα ζημιωνόταν η κάθε δισκογραφική, τη στιγμή που και στις δυο ο μουσικός θα έπαιζε εξίσου καλά. Είμαι τόσο άσχετη, ε;

    Μου αρέσει!

  14. Εντελώς.

    Γιατί δεν λαμβάνεις υπόψη ότι η μουσική στην Ελλάδα είναι στο φόρτε της σε μια πολύ δύσκολη εποχή. Οι άνθρωποι αυτοί που παρήγαγαν πολιτισμό, Ελένη, ζούσαν σε σπίτια με χωμάτινα πατώματα και άθλιες συνθήκες υγιεινής, με μισογκρεμισμένα ντουβάρια από τους βομβαρδισμούς και τον εμφύλιο και θέλανε κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι τους και καλύτερες συνθήκες ζωής για τα παιδιά τους. Δεν ξέρανε καν πόσο σπουδαία πράγματα κάνανε. Μπήκαν στον χορό και χόρεψαν και ως καλλιτέχνες αλλά και ως βιοπαλαιστές. Αν ήταν τυχεροί σαν τον Κώστα, έβγαινε στο δρόμο τους μια Columbia και τους έκλεινε τριετή ή πενταετή συμβόλαια. Και τα τιμούσαν γιατί είχαν μπέσα και ξέραν να τιμούν το ψωμί που τρώγανε.

    Αλλά και οι ιδιοκτήτες των εταιρειών δεν ξέρανε τι θησαυρό βγάζανε καθημερινά. Λογικό δεν είναι; Η αποτίμηση και η αξιολόγηση γίνεται από τους ειδικούς πολύ αργότερα. Μην κοιτάς που εμείς την κάναμε άρον άρον γιατί τούτη η μικρούλα χώρα έβγαλε μέσα σε 50 χρόνια πάμπολλους σπουδαίους. Αυτό είναι πρωτοφανές για τα παγκόσμια χρονικά.

    Η εταιρεία, λοιπόν, ήθελε να ξέρει ότι ανά πάσα στιγμή έχει στη διάθεσή της τους καλύτερους για την επόμενη τριετία ή πενταετία. Αυτό ήταν το συγκριτικό της πλεονέκτημα έναντι του ανταγωνισμού. Μα, δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα μια επιχείρηση, Ελένη. Αν γίνει φιλανθρωπικό ίδρυμα, σε λίγο καιρό με μαθηματική ακρίβεια δεν θα μπορεί να συντηρήσει τους ήδη υπάρχοντες υπαλλήλους της.

    Άλλωστε η Ελλάδα δεν μπορούσε να ‘χει τα φοβερά τεχνικά μέσα που είχαν στο εξωτερικό. Επένδυση έκαναν οι ιδιοκτήτες και βελτίωναν τα στούντιο για να φτάσουμε στις πολύ ωραίες εγγραφές που ακούς. Μην τους αδικείς παρά τα σφάλματά τους. Πιονέροι ήταν κι αυτοί και κάναν ότι έκριναν καλύτερο κατά περίσταση.

    Μου αρέσει!

  15. Για την πρώτη παράγραφο του σχολίου σου, καμιά απολύτως αντίρρηση δεν έχω να σου φέρω. Συμφωνώ απολύτως με κάθε σου φράση.

    Για τον ρόλο των εταιρειών, από την άλλη, έχω τη γνώμη πως κυρίως ενδιαφέρονταν για το κέρδος που θα πέρναγε στις τσέπες των εταιρειαρχών. Και κάναν τις επενδύσεις που λες, βλέποντας τι γίνεται διεθνώς και μη θέλοντας να μείνουν πίσω, τη στιγμή που έβλεπαν την απήχηση που είχε το τραγούδι στον κόσμο. Το ότι έμμεσα ωφεληθήκαμε κι εμείς φτάνοντας όπως λες στις πολύ ωραίες εγγραφές που ακούμε δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από το «προς χάριν του βασιλικού ποτίζεται κι η γλάστρα». Οπότε δεν πείθομαι ότι τους αδικώ ακριβώς. Ειδικά όταν στα συρτάρια τους καταχωνιάστηκαν κι έμειναν στην αφάνεια κομμάτια (μπορεί και δημιουργοί ή καλλιτέχνες) που ίσως και να μην τους έπρεπε αυτή η τύχη. Δέχομαι όμως πως στα πλαίσια του δεδομένου συστήματος αυτοί ήταν οι κανόνες της αγοράς κι οι καλλιτέχνες βιοπαλαιστές δεν είχαν παρά να κινηθούν σύμφωνα με αυτούς.

    Τέλος πάντων. Έχασα τη συνέχεια της σκέψης μου γιατί παρακολουθούσα την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ στο «Έχει γούστο», που συνεχίζει με θέμα τον Στρατή Τσίρκα. Σταματώ λοιπόν εδώ.

    Μου αρέσει!

  16. Κι εγώ την Αρβελέρ άκουγα νωρίτερα.

    Μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον γιατί τόσο του κόβει και τόσο κρίνει κι αποφασίζει. Ο κάθε υπεύθυνος εταιρείας κλήθηκε να επιλέξει κάτι από τα πολλά που είχε στα συρτάρια του καταπώς λες. Δεν μπορούσαν να ηχογραφηθούν όλα γιατί η ελληνική αγορά έχει συγκεκριμένη αγοραστική δυνατότητα. Και ήδη πολλοί δίσκοι βγήκαν. Πάντα θα έμενε κάτι στο συρτάρι, απλώς θα φώναζαν άλλοι αν στη θέση των τραγουδιών που ξέρεις γινόταν ηχογράφηση αυτών που δεν ξέρεις.

    Να σου φέρω ένα πιο απλό παράδειγμα για να καταλάβεις. Ανθολογώ τους ποιητές της Θεσσαλονίκης, ναι; Συλλογές εξέδωσαν χιλιάδες άνθρωποι μέσα στον 20ό αιώνα. Προς το παρόν ξέρω το πολύ 300 και μέχρι στιγμής έχω επιλέξει να παρουσιάσω γύρω στους 120. Κοντολογίς, χρησιμοποιώ τα προσωπικά μου κριτήρια και το δικό μου γούστο για να επιλέξω. Οι υπόλοιποι μπορεί να πουν ότι τα ποιήματά τους τα άφησα στο ράφι ή τα πέταξα στα συρτάρια ή στα σκουπίδια μου. Σωστά; Και δεν έχω και οικονομικό συμφέρον από το έργο αυτό.

    Για σκέψου τις εταιρείες που κλήθηκαν να επιλέξουν καλλιτεχνικά δημιουργήματα και έπρεπε να συνδυάσουν τις επιλογές τους με μια σχετική οικονομική επιτυχία. Γιατί; Στα 10 απανωτά φιάσκα θα ‘πρεπε να βάλουν λουκέτο. Θες στα 20; Θες στα 100; Δεν αλλάζει κάτι. Αν βάζανε λουκέτο, θα υπήρχαν αμέσως λιγότερες θέσεις δουλειάς και λιγότερες ευκαιρίες για όλους, καλλιτέχνες και μη. Θα ‘ταν καλύτερα έτσι;

    Μην καταλογίζεις σκοπιμότητα, λοιπόν. Οι δουλειές αυτές γίνονται εδώ και τώρα και προφήτης δεν μπορεί να γίνει κανείς.

    Μου αρέσει!

  17. Παράθεμα: Λουκιανός Κηλαηδόνης & Κωστούλα Μητροπούλου, Νανούρισμα | Κώστας Παπαδόπουλος [Kostas Papadopoulos]

  18. Παράθεμα: ΒΙΚΗ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ - Η ΒΙΚΗ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΞΑΡΧΑΚΟ – ΚΗΛΑΗΔΟΝΗ – ΣΠΑΝΟ (1973) | Αντιφωνίες

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.