Γιώργος Θέμελης: Κυμοθόη, III

Μάνος Χατζιδάκις, Ερημιά (σουίτα μπαλέτου, 1957)

Κυμοθόη

III

Ένα βήμα κι ένα παράθυρο
Θάρρος
Και καθαρή καρδιά
Κι όπου μας βγάλει ο άνεμος
Η τελευταία περιπέτεια

Μπροστά μας η θάλασσα
Η σιωπή
Με τ’ απλωτά καρδιοχτύπια και τους θανάτους
Ανοιχτή ανέπαφη μέρα

Ένα ταξίδι κι έναν ουρανό
Στον τρίτο
Στον τέταρτο
Στον πέμπτο
Θα κοιταχθούμε στον ίδιο καθρέφτη
Ανάμεσα στους πιο γυμνούς αγγέλους

Σαν τα κουτιά π’ ανοίγουν
Και γίνονται περιστέρια
Και δάκρυα

Από τη συλλογή Γυμνό παράθυρο (1945) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

6 thoughts on “Γιώργος Θέμελης: Κυμοθόη, III

  1. Τελικά, η απέραντη ομορφιά προξενεί θλίψη, το ίδιο απέραντη!
    Συγγνώμη, που γράφω αυτή τη φράση, σαν να προτίθεμαι να διατυπώνω αποφθέγματά μου.
    Αλλά, ειλικρινά, αυτή τη θλίψη αισθάνομαι, κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με την ποίηση του Γιώργου Θέμελη. Και δεν είναι από την μελαγχολία που αποπνέουν οι στίχοι, είναι από το κάλλος αυτών των στίχων, ένα κάλλος που αγγίζει το κατώφλι της Ανύπαρκτης (;) Τελειότητας…
    Η παρομοίωση (των τριών τελευταίων στίχων) μ’ «εξουθενώνει». Στ’ αλήθεια, τόση ομορφιά δεν αντέχεται!

    Μου αρέσει!

  2. Χαίρομαι, Βίκυ μου, με το (αναμενόμενο!) σχόλιό σου…
    Κάποτε, για μια μονάχα στιγμή, είχα κλάψει από ευτυχία (μιας συγκεκριμένης στιγμής). Με ρώτησαν, λοιπόν, γιατί κλαίω, και, όταν απάντησα πως κλαίω από χαρά, μου απάντησαν πως οι «φυσιολογικοί άνθρωποι» κλαίνε μόνο από λύπη…
    Έκτοτε, δεν σου κρύβω πως νιώθω αφάνταστη ικανοποίηση που δεν είμαι «φυσιολογικός άνθρωπος» με τη σημασία που οι περισσότεροι δίνουν στο συγκεκριμένο επίθετο…

    Μου αρέσει!

  3. Μάλλον ήμουν από παιδί μη φυσιολογικός άνθρωπος. Πάντα δάκρυζα και συνεχίζω να δακρύζω μπροστά στην ανείπωτη ομορφιά ενός στίχου, ενός καλοπαιγμένου τραγουδιού, ενός σπουδαίου ορχηστρικού κομματιού, ενός πίνακα, ενός γλυπτού, ενός πατινέρ στον πάγο, ενός σπουδαίου αθλητή, ενός ηθοποιού, αλλά και μιας ωραίας γυναίκας ή ενός ωραίου άντρα και πάει λέγοντας. Μάλλον όλα τούτα είναι παρά φύσιν ωραία, ε;

    Μου αρέσει!

  4. Εγώ λέω πως

    κάπου καλά μας βγάζει ο άνεμος
    αυτή η τελευταία περιπέτεια

    και πως

    μερικοί κοιταχτήκαμε, φαίνεται, στον ίδιο καθρέφτη κι ανοίξαν τα κουτιά και γίναν περιστέρια και δάκρυα (χαράς). 😉

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.