Το βλέμμα της μνήμης (Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου)

Μάνος Χατζιδάκις, Ένα ρολόι στο καπηλειό
(τραγούδι: Βασίλης Λέκκας & Γιώργος Μιχαλισλής / δίσκος: Η εποχή της Μελισσάνθης (1980))

Το βλέμμα της μνήμης

Περνούν τα χρόνια.
Περνούν
κι από το βλέμμα της μνήμης μου
πρόσωπα και γεγονότα
σαν τα τοπία – διαδρομής μακρινής –
που εναλλάσσονται
έξω από το παράθυρο του τραίνου.
Γεγονότα και πρόσωπα, πρόξενοι
άλλοτε χαράς κι άλλοτε θλίψης,
όπως ακριβώς τα τοπία
έξω από το παράθυρο του τραίνου,
άλλοτε φωτεινά κι άλλοτε σκοτεινά.

Περνούν τα χρόνια.
Περνούν
κι από το βλέμμα της μνήμης μου
πρόσωπα και γεγονότα.
Περνούν και φεύγουν. Χάνονται.
Μονάχα ένα πρόσωπο παραμένει
σταθερό κι αναλλοίωτο. Αμετακίνητο
στο απορημένο βλέμμα της μνήμης μου,
σαν ένα τοπίο που επιμένει
να παραμένει απαράλλαχτα ίδιο,
που εξακολουθεί να εκπέμπει
μια λάμψη αληθινά μαγική.

Πέρασαν τα χρόνια.
Στέρεψαν και τα δάκρυα
από το βλέμμα της μνήμης μου.
Της μνήμης που αρνείται πια τα ταξίδια.
Της μνήμης που δεν αποζητά
παρά μονάχα ν’ απαντήσω
αν το πρόσωπο αυτό,
που εξακολουθεί να εκπέμπει
μια λάμψη αληθινά μαγική,
ήταν υπαρκτό ή ανύπαρκτο,
πραγματικό ή
καμωμένο από τα άυλα υλικά

κάποιου ονείρου…

Αδημοσίευτο ποίημα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Αέναη άνοιξη της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου

Advertisements

16 thoughts on “Το βλέμμα της μνήμης (Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου)

  1. Είδα τον τίτλο του ποιήματος και είπα! Αυτό κάτι μου θυμίζει…
    Όσο για τη μουσική του πιο αγαπημένου μου συνθέτη και την ερμηνεία του συγκεκριμένου τραγουδιού, η συγκίνηση μού αφαιρεί κάθε δυνατότητα έκφρασης…
    Βίκυ μου,
    Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό το τόσο ευχάριστο ξάφνιασμα!

  2. Κι εμένα κάτι μου θύμισε όταν ξανακοίταξα τις εκκρεμότητές μου αυτού του καιρού και σκέφτηκα πως ήταν ευκαιρία να βγει στο «φως της δημοσιότητας».

    Εγώ σ’ ευχαριστώ για μια ακόμη φορά που μου εμπιστεύτηκες το ποίημα, Γιόλα μου. 🙂

  3. Yiati omws tosh 8lipsh?
    an kratousame oles tis mnhmes kai eikones ap to parel8on 8a mas epnhgan,
    8a xaname kati ap to paron pou einai to mono sigouro kai polutimo ..
    Tyxeroi na exoume konta mas kati toso dynato pou akolou8ei san skepsh,..h san upar3h..
    Ti shmasia an einai alh8eia h oneiro..?!
    Afou mas suntrofevei…

  4. Χμ, δεν είμαι σίγουρη πως είναι θλίψη αυτό που αποπνέει το ποίημα. Διαπιστώσεις κι απορίες το ίδιο οδυνηρές υπάρχουν σ’ αυτό.

    Το παρόν, αν το καλοσκεφτεί κανείς, δεν είναι αυθύπαρκτο σε καμία περίπτωση. Κουβαλάει υποδορίως όλο το παρελθόν μαζί του, καθώς επίσης φέρει και «ιχνοστοιχεία» από το μέλλον. Είμαστε τώρα αυτό που γίναμε μετά από εμπειρίες και βιώματα που προηγήθηκαν.

    Όσο για τη μνήμη, είναι επιλεκτική. Κρατάει -για τους δικούς της λόγους- όσα εκείνη «επιλέγει» ανεξάρτητα αν είναι ευχάριστα ή δυσάρεστα. Κι ευτυχώς, θα πω εγώ.

    Η δε γραμμή που χωρίζει την αλήθεια απ’ τ’ όνειρο συχνά είναι τόσο λεπτή σαν ένα ξεφτίδι από τον ιστό της αράχνης. Μερικά όνειρα είναι τόσο έντονα που μοιάζει να τα ζήσαμε στ’ αλήθεια. Και το αντίστροφο, βέβαια.

  5. Δεν πιστεύω ότι οι μνήμες, οι εικόνες του παρελθόντος, μας «πνίγουν», όσες και όποιες (εννοώ ευχάριστες ή δυσάρεστες) κι αν είναι!
    Επίσης, δεν συμφωνώ με την άποψη ότι «το παρόν είναι το μόνο σίγουρο και πολύτιμο». Το παρελθόν δεν ήταν κάποτε παρόν, άρα σίγουρο και πολύτιμο; Πιστεύω, μάλιστα, πως το παρόν από τη στιγμή που γίνεται παρελθόν είναι ακόμη πιο σίγουρο και -κυρίως- πιο πολύτιμο!
    Πράγματι, δεν έχει σημασία αν κάτι που μας συντροφεύει είναι «αλήθεια» ή «όνειρο», αφού αυτό που μετράει είναι η θαλπωρή της συντροφιάς…
    Όσο για τη «σύζευξη» αλήθεια – όνειρο, πιστεύω πως είναι δυνατόν να υπάρξουν στη ζωή κάποιων «ευλογημένων» ανθρώπων στιγμές, όπου η αλήθεια είναι ακόμη πιο όμορφη κι από το πιο ανέφικτο όνειρο…

  6. Νερένια μου,
    Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου, που με ιδιαίτερη προσοχή διάβασα, μόλις είχα ολοκληρώσει την απάντησή μου προς την Μανίνα – Νεφέλη.
    Συμφωνώ απόλυτα με τις σκέψεις σου!!! Θα το διαπιστώσεις, αν διαβάσεις το σχόλιό μου…
    Και βέβαια, δεν αποπνέει θλίψη το ποίημα (κατά την γνώμη μου).
    Τελικά, «σχολιάζαμε» σχεδόν ταυτόχρονα!
    Όσο για την τελευταία παράγραφό σου, ένα έχω να πω: πως εκφράσαμε την ίδια ακριβώς άποψη με διαφορετικά λόγια…

  7. 🙂 Γιόλα,
    Χαίρομαι που συναντήθηκαν οι σκέψεις μας. Και το βλέπω να ‘ρχεται το σχόλιο της Βίκυς -σε κάπως πιο προχωρημένη ώρα, βέβαια :)- που θα μας «ξεφωνίσει» και τις δυο, αν είναι στα κέφια της. 🙂

  8. Να είσαι καλά!
    Μ’ έκανες να γελάσω πολύ!
    Για το ότι η Βίκυ θα μας «ξεφωνίσει» και τις δύο είμαι απολύτως σίγουρη! Είναι δεν είναι στα κέφια της…. Το θέμα είναι π ό σ ο θα μας «ξεφωνίσει»… Καλή εβδομάδα!!!

  9. Πολύ δημιουργικός ο συνδυασμός της μνήμης με την αναζήτηση!
    Αν ο χρόνος είναι σταγόνες νερού που γλιστρούν απ’ τα χέρια μας, στιγμές που, μέχρι να τις αντιληφθούμε, έχουν περάσει, ίσως μπορούμε να τον αιχμαλωτίσουμε με αυτή την αναζήτηση, όσο μεταπλάθουμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, το υλικό της μνήμης ,με τη δύναμη της λογικής ή της φαντασίας. Έτσι, μοιάζει σαν κάτι ολόδροσα καινούργιο, που περιμένει να μπολιαστεί με νέες εμπειρίες..

  10. Ο συνδυασμός της μνήμης με την αναζήτηση δεν είναι, απλώς, μόνον δημιουργικός!
    Προσωπικά, θα τον χαρακτήριζα με το υπερθετικό «δημιουργικότατος» και θα προσέθετα το επίθετο «ζωογόνος», με όλο αυτό το μαγικό νόημα που περικλείει η λέξη!
    Με εντυπωσίασε η παρομοίωση του χρόνου με «σταγόνες νερού, που γλιστρούν απ’ τα χέρια μας…», όπως και όλο το κείμενο!
    Εγκάρδιες ευχαριστίες!

  11. diavazontas tis e3hghseis kai ta sxolia sas pragmati ..to poihma den einai 8livero,
    ..Me xtypisan omws oi le3eis : pernoun ta xronia…pernoun..!.
    akousthke melanxoliko..yiati o xronos einai kati pou den mporoume na elen3oume para na dextoume stwika..
    oso yia to an mporoume na krathsoume toses mnhmes..einai alh8eia oti 8a mas epnigan ..sthn kyriole3ia,san spiti me gemato antikeimena ta pio polla anousia,
    pou me thn parousia tous xanoume(misplace) auta pou einai ousiwdh yia mas…
    Kai fisika to parel8on einai poly shmantiko,afou auto xrwmatizei to Egw mas,alla isws eimai h pragmatistria meta3y poihtwn kai romantikwn psixwn..(h mallon prospa8w na eimai) yiati einai poly eukolo na xa8eis sto parel8on..
    kai nai to paron ,auto pou viwnoume twra…auth th stigmh.,prepei na to zoume san kati polytimo..

    kratw ta logia ths Giolas:το παρόν από τη στιγμή που γίνεται παρελθόν είναι ακόμη πιο σίγουρο και -κυρίως- πιο πολύτιμο!

    how true…!!!

  12. Μανίνα μου,
    Χάρηκα που, τελικά, δεν χαρακτηρίζεις το ποίημα «θλιβερό». Θα πρόσεξες και κάποιες λεπτομέρειες: 1) στον 9ο στ. προηγείται η λέξη «χαρά» και έπεται η λέξη «θλίψη». 2) στον 12ο στ. προηγείται το επίθετο «φωτεινά», ενώ ακολουθεί το «σκοτεινά». Και βέβαια μην ξεχνάς «το τοπίο που εξακολουθεί να εκπέμπει μια λάμψη αληθινά μαγική» και φυσικά το κυρίαρχο μοτίβο του «προσώπου» που εξακολουθεί να εκπέμπει αυτή τη μαγική λάμψη…
    Φυσικά, Μανίνα μου, και δεν «κρατιούνται» όλες οι αναμνήσεις, όχι επειδή δεν υπάρχει χώρος στην απεραντοσύνη της μνήμης, αλλά επειδή επιλέγουμε και κρατάμε όσες θέλουμε…
    Μου άρεσε η αναφορά σου στο «γεμάτο» από «ανούσια» πράγματα σπίτι. Προσωπικά, από ένα τέτοιο σπίτι ποτέ δεν θα πετούσα αυτά τα ανούσια, που κάποτε ήταν σίγουρα «ουσιώδη». Απλώς, θα τα έκλεινα σε μιαν αποθήκη. Και ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε τα θεωρούσα και πάλι σημαντικά, και τα ξανακατέβαζα από την αποθήκη…
    Φυσικά και το παρόν είναι πολύτιμο! Το ίδιο πολύτιμο είναι και το παρελθόν… Σαν ένα παλιό κόσμημα, που όσα χρόνια κι αν περάσουν, όχι απλώς δεν χάνει την αξία του, αλλά -αντίθετα- με το πέρασμα του χρόνου η αξία αυτή ολοένα και μεγαλώνει…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s