Πιθανότητες (Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου)

Γιώργος Ανδρέου & Παρασκευάς Καρασούλος, Μικρή πατρίδα
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας & Χρήστος Θηβαίος / δίσκος: Ζωντανή ηχογράφηση στην Ιερά οδό ΙΙ (1998))

Πιθανότητες

Είναι πιθανό
την πιο μεγάλη Αγάπη
να την ένοιωσε
αυτός που –ούτε μια φορά–
δεν είπε τη λέξη «Σ’ Αγαπώ».
Είναι πιθανό
τα πιο μακρινά ταξίδια
να τα πραγματοποίησε
αυτός που –μια ολόκληρη ζωή–
ταξίδευε με τη φαντασία του.
Είναι πιθανό
τις πιο βαθιές γνώσεις
να τις απέκτησε
αυτός που –σ’ όλη τη ζωή του–
δεν ξεφύλλισε ούτ’ ένα βιβλίο.

Αδημοσίευτο ποίημα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Άρωμα νοσταλγίας της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου

Advertisements

8 thoughts on “Πιθανότητες (Γιόλα Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου)

  1. Ναι, τόσο πολύ πιθανό.

    Η εκτέλεση του τραγουδιού είναι η αγαπημένη της ποιήτριας. Ξέρεις, ωστόσο, καλά ότι μου αρέσει κι εμένα.

  2. Και το πιο ασήμαντο ποίημα, όταν το διαβάσει κάποιος μετά το άκουσμα του τραγουδιού που επέλεξε η Βίκυ (ας είναι καλά!), μοιάζει όμορφο… Το πιστεύω (δεν «πιθανολογώ»).
    Φιλικά, Γιόλα.

  3. Παρακολουθώ κάποιους μαθητές μου: Έφηβοι, με άλκιμα σώματα, ολόδροσο πρόσωπο και βλέμμα άλλοτε συνεσταλμένο, απομεινάρι της φθίνουσας παιδικότητας, και άλλοτε γεμάτο προσμονή και χαρά να γνωρίσουν τον κόσμο που ανοίγεται μπρος τους. Να διεκδικήσουν μια θέση σε αυτόν. Με ποιόν τρόπο; Αναζητώντας πρωτόγνωρες εμπειρίες σε εφήμερες, ανούσιες απολαύσεις; Υιοθετώντας δανεικές ιδέες, φθαρμένες ήδη από τη στιγμή της πρώτης διατύπωσής τους, χιλιοειπωμένες και συχνά ακατανόητες για αυτούς λέξεις; Παραπαίοντας σε ξένα, πατημένα μονοπάτια, γιατί φοβούνται, γιατί βαριούνται να ανοίξουν το δικό τους δρόμο; Και αναρωτιέμαι: Πόση ευθύνη έχουμε εμείς, οι μεγάλοι, για αυτό; Ποια «χρυσή συνταγή» τους δίνουμε με το παράδειγμά μας; Πώς ερμηνεύουμε τα μαθήματα της δικής μας ζωής και τα μεταλαμπαδεύουμε στους νέους ως «επιταγή επιτυχίας», υπερήφανοι μέσα στην ακούσια – ή μήπως εκούσια;- πλάνη μας; Και φοβάμαι: Πόσο πιθανό είναι να μην έχει ιδέα από την αληθινή ζωή ένας άνθρωπος που νομίζει – ακόμη χειρότερα- καυχιέται ότι τη γνώρισε; Αν «μόνοι μας πορευόμαστε, στον έρωτα, μόνοι μας και στο θάνατο», όπως διαπιστώνει η ηρωίδα της Σονάτας του Γ. Ρίτσου, είναι πιθανό, βουτώντας τη λογική στο ποτάμι της συνείδησης και στη θάλασσα της καρδιάς, να βρούμε τον προσωπικό μας δρόμο για την ευτυχία, να διδαχθούμε από τη ζωή και να μπορούμε να τη διδάξουμε. Έτσι, σαν έρθει η ώρα, μετά από χρόνια, το πιθανό ίσως γίνει βέβαιο, σαν την αφοπλιστική κατάθεση της Κ.Δημουλά:
    «Όσο μπόρεσα έφερ’ αντίσταση σ’ αυτό το ποτάμι
    όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
    κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
    στα ξεροπόταμα
    και παρασύρθηκα.
    Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
    Σε σωστή ώρα νυχτώνει.»
    Πραγματικά όμορφο και βαθύ ποίημα, κυρία Αργυροπούλου. Έναυσμα για προβληματισμό.
    Σας ευχαριστούμε πόλύ!

  4. Εγώ σας ευχαριστώαπό καρδιάς!
    Όχι μόνο για την κριτική σας στο ποίημά μου, αλλά και (κυρίως) για το εκτενές σχόλιό σας, το οποίο διάβασα (και μάλιστα επανειλημμένα). Σας διαβεβαιώνω ότι συμπορεύομαι μαζί σας σε όλους τους προβληματισμούς σας…
    Το κείμενό σας καθρεφτίζει αμεσότατα το ήθος και την ευαισθησία σας… Με συγκινήσατε!
    Φιλικότατα, Γιόλα.

  5. Tο ποίημα «Πιθανότητες» της Καθηγήτριας Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου είναι ένα μικρό διαμάντι. Το συγκλονιστικό είναι ότι η ποιήτρια, πανεπιστημιακός δάσκαλος η ίδια με μακρά θητεία στη Φιλοσοφική Σχολή, θεραπεύοντας το ιδιαίτερα απαιτητικό αντικείμενο της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας, τολμά τη διακύβευση της γνώσης έξω από τη σχηματική αντίληψη του «βιβλίου». Και τούτο όχι θεωρητικά, αλλά στην πράξη, δίνοντας απλόχερα στο ευρύ κοινό του διαδικτύου μια πρόγευση του ελευσόμενου έργου της, χωρίς προκαταλήψεις και στερεοτυπικές αντιλήψεις. Είμαι βέβαιος ότι θα βρει τη θέση και το ευρος της αναγνώρισης που της αξίζει πολύ σύντομα. Μιλώ για το εύρος της αναγνώρισης με την έννοια της πλατειάς απήχησης του έργου της, διότι εντός της Φιλοσοφικής όλοι γνωρίζουν το πλάτος και το βάθος των επιστημονικών και των ποιητικών οριζόντων της, οι οποίοι συντυχαίνουν στο σημείο Α της Αλήθειας. Η Καθηγήτρια Γ. Α.-Π. αρνείται την κάθετη, στεγνή και στυγνή διαίρεση της φιλολογίας σε αρχαία, μεσαιωνική και νέα και κολυμπά στα νάματα της συνέχειας όχι μόνον ως εξ-ερευνήτρια αλλά και ως ζώσα ποιητική δημιουργική φωνή, κάτι που απαιτεί τόλμη, αλλά και γνώση. Ίσως τη γνώση εκείνου που δεν καυχάται ότι άνοιξε κάποιους τόνους βιβλία, αλλά αναζητεί την αλήθεια γύρω και εντός.

  6. Σας εκφράζω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για το σχόλιό σας, το οποίο ομολογώ πως με συγκίνησε βαθύτατα…
    Ένα τέτοιο κείμενο αποτελεί για μένα «πολύτιμο δώρο ψυχής» που η αξία του, ιδιαίτερα όσο τα χρόνια περνούν, θα είναι κυριολεκτικά «ανεκτίμητη»!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s