Ορέστης Αλεξάκης, Τα επίμετρα (I)

Νίκος Ζούδιαρης, Η άσφαλτος που τρέχει
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Η άσφαλτος που τρέχει (2001))

[Ενότητα Δ. Τα επίμετρα]

Τα επίμετρα

I

Ξυπνώ
στο σώμα πάλι εγκλωβισμένος

πλήρης αβύσσου
πλήρης ερημίας

Και ξάφνου
ιδού το απρόοπτο
μη με λησμόνει

και ξάφνου ιδού ο καρπός
το πορτοκάλι

και ξάφνου ιδού
ο Αλντεμπαράν
το αστέρι
*
Δεν σε γνωρίζω πρόσωπο στη λίμνη

σ’ έχει ραγίσει το νερό
κι ο χρόνος
*
Βαθιά μου ωχρά φεγγοβολείς
αρχαία πατρίδα
*
Ω υπέρτερε εαυτέ μου
Θάνατέ μου
της εντολής σου ακολουθώ τον δρόμο
στα μαύρα σου νερά καθελκυόμενος
*
Και πάντα μέσα μου αγρυπνάς ω αλλότριο βλέμμα

Σφίγγα
του σκοτεινού μου πεπρωμένου
*
Γενέθλιος είναι ο τάφος σου μητέρα

Αναζητώ και πάλι τον εαυτό μου
το βλέμμα μου
τη φωτεινή μου μνήμη
μέσα στο σώμα σου μυστηριακά επιστρέφοντας

Λάμποντας από θάνατο και γνώση
*
Καρπούμενος ωστόσο τη γαλήνη
καθώς η στάθμη του νερού ανεβαίνει

Τώρα το νιώθω
των υδάτων είμαι
*
Εδώ ενοικεί το λάμπος
το κρυμμένο
*
Νερό
πρωταρχική μου αφετηρία
*
α βου γου δου
κελαρυσμέ της γλώσσας
*
Νερό
στης μνήμης το βαθύ πηγάδι

έλα στο φως
ανάβλυσε
τραγούδησέ μου
*
Ναι
των υδάτων είμαι
της ροής
ιδού
και πάλι στο βυθό
κυοφορούμαι

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

Advertisements

23 thoughts on “Ορέστης Αλεξάκης, Τα επίμετρα (I)

  1. Το θάμα δεν είναι ένα. Είναι ένα κάθε φορά και πάντα μία παρηγορία. Ένας μικρούλης έρως, μια ξεκάθαρη ιδέα, μια κρυστάλλινη φωνή, ένας διάφανος άνθρωπος πλάι σου,…
    Πάντα σε αναζήτησή του είμαι, κι όποτε το συναντώ πάντα με κάποιο τρόπο το νερό είναι παρόν. Περίεργο, ε;

    Μου αρέσει!

  2. Μάλιστα, γιατρέ μου. Ευχαριστώ σας!

    Όσο για πριν που το άφησα ασχολίαστο: η λέξη «αυλή» περιέχει διπλή ερμηνεία. Υπάρχει η αυλή του σχολείου ή του σπιτιού με τα λουλουδάκια της, το πηγάδι της ενδεχομένως (σαν αυτή που μεγάλωσα εγώ), υπάρχει και η αυλή του παλατιού με τους παρατρεχάμενους. Η πρώτη βρίθει ομορφιάς, η δεύτερη βρομοκοπάει. Τα θάματα δεν μπορεί παρά να κατοικούν στην πρώτη.

    Μου αρέσει!

  3. Ναι, αλλά υπάρχει και βρομιά ανεξίτηλη. Η προσχηματική καθαριότητα σκεπάζει τη βρομιά, δεν την εξαφανίζει.

    Παρεμπιπτόντως, πήρες χαμπάρι πως μπήκαν πάλι σύνδεσμοί σου στα μέρη μου; Μα ποιος τους βάζει ήθελα να ΄ξερα. Ποιος μου κάνει χατίρια και δεν τον ξέρω… μυστήριο.

    Μου αρέσει!

  4. Εμ, καλά είπα εγώ πως μας πήρε χαμπάρι κι ο blogger. Χαχαχα, άμα είναι να αυτενεργεί έτσι ωραία, καλά κάνει. Μην κάνει καμιά κουτουράδα ποτέ, φοβάμαι.

    Όσο γι' αυτό που σου φταίει στο τραγούδι… είναι κάπως εκνευριστικό και γκρινιάρικο στις μισές στιγμές του. Εγώ το θεωρώ καλό, αλλά όχι από τα καλύτερα του δίσκου. Πάντως μου δίνει την αίσθηση αυτού του παντρέματος που σου είπα πριν σε κάποια μέτρα του (μουσικά μέτρα εννοώ). Οι στίχοι βέβαια πολύ καλοί.

    Μου αρέσει!

  5. Φανατική του γενικώς και αορίστως ούτε κι εγώ. Πάντως είναι σπουδαίος λαϊκός τραγουδιστής και υπάρχουν τραγούδια που τα έχει πει εξαιρετικά. Έχει πει και διάφορα που δεν ακούγονται (από μένα τουλάχιστον) αλλά τέτοια έχει πει κι ο Καζαντζίδης (που αδυνατώ να τα ακούσω και αρνιέμαι πεισματικά) μολονότι είναι σταθερή αξία στο ελληνικό τραγούδι.

    Μου αρέσει!

  6. Κοίτα τώρα. Κάποιος που έχει τραγουδήσει τόσο πολλά τραγούδια και έγινε πασίγνωστος είναι επόμενο να έχει πει καλά αρκετά απ' αυτά.

    Μη συγκρίνουμε μεγέθη τώρα. Καμία σχέση με τον Καζαντζίδη δεν έχει ούτε ο Μητροπάνος ούτε άλλοι λαϊκοί τραγουδιστές. Μιλώ για την αξία και τις δυνατότητες της φωνής του Καζαντζίδη, έτσι; Ίσως κάποιοι είπαν καλύτερα τραγούδια, αλλά σίγουρα δεν τα είπαν καλύτερα από τον μακαρίτη.

    Μου αρέσει!

  7. Ναι, δε σε πρόλαβα.
    Δεν τους συγκρίνω, παιδάκι μου. Ήθελα απλώς να πω ότι και τραγουδιστές του αναστήματος του Καζαντζίδη έχουν και τραγούδια (πολλά, φοβάμαι) που εμένα δε μου πάνε με τίποτα. Π.χ. Μαντουμπάλες, Ζιγκουάλες (παρά τη φοβερή εισαγωγή της δεύτερης) και κάποια γκρινιάρικα της μετανάστευσης και της εργατιάς, όπου και ο τρόπος που προφέρει τα «α» του μού είναι ενοχλητικός. Εγώ μαζί του συμφιλιώθηκα από τα τραγούδια του Χατζιδάκι (Το πέλαγο είναι βαθύ), του Θεοδωράκη (όλα, ποιο να ξεχωρίσω η φτωχή), του Λοΐζου (Όταν βλέπετε να κλαίω), του Μαρκόπουλου (Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός), του Ζαμπέτα (Με το βοριά) που είπε και μετά από τα ρεμπέτικα που επανεκτέλεσε (τσιτσάνης κλπ).

    Ε, ανάλογα συμπεριφέρομαι και με τους μικρότερους. Πάντως, όταν ο Λεωνίδας Βελής πρωτοεμφανίστηκε στο ραδιόφωνο τραγουδώντας τραγούδια του Στέλιου, καθόλου δε με ξένισε, μη σου πω πως μου άρεσε κιόλας. Το ίδιο κι ο Τερζής.

    Ίσως φταίει που εγώ είμαι Μπιθικωτσική.

    Μου αρέσει!

  8. Και συμφωνούμε και διαφωνούμε. Οι αγαπημένοι μου τραγουδιστές του 20ού αιώνα δεν είναι απαραίτητα και οι καλύτερες φωνές.

    Πάντως, αν μου ζήταγαν να πω ποιες πιστεύω ότι είναι οι καλύτερες αντρικές φωνές του περασμένου αιώνα, θα έλεγα ανενδοίαστα: Τσαουσάκης, Γούναρης, Μπιθικώτσης, Καζαντζίδης. Αυτό δεν σημαίνει ότι μου αρέσουν όλα τα τραγούδια που είπαν, αλλά ότι είχαν σπάνια χροιά φωνής και σκανδαλώδη τεχνική, άρα ήταν απόλυτα ολοκληρωμένοι τραγουδιστές.

    Και μη μου ζητήσεις εξηγήσεις γι' αυτό που θα πω, αλλά μ' ενοχλεί πολύ όταν γίνονται εντυπωσιακά γνωστοί κάποιοι τραγουδιστές που φαλτσάρουν τόσο εύκολα. Κι είναι τόσο πολλοί. Μου δημιουργούν μια νευρικότητα όταν τους ακούω είτε σε δίσκο είτε ζωντανά. Έχω συνεχή αγωνία μήπως κάνουν το φάλτσο κι αυτό μου χαλάει την ψυχαγωγία.

    Μου αρέσει!

  9. Ε, εδώ συμφωνούμε. Ένας τραγουδιστής μπορεί να γίνει αγαπημένος για πολλούς λόγους κι όχι επειδή έχει μια από τις καλύτερες φωνές. Ειδικά όταν πρόκειται για το λαϊκό τραγούδι μηδέ του έντεχνου λεγόμενου εξαιρουμένου.

    Και, αν και θα με βρίσεις τώρα, θα καταβαραθρωθώ στα μάτια σου, από Τσαουσάκη δυστυχώς δεν έχω σχηματίσει άποψη, επειδή δεν έχω ακούσει πολύ. Γενικά υστερώ απελπιστικά στους πρώτους ρεμπέτες εκτελεστές – είμαι για σφαλιάρες, το ξέρω. Στους άλλους που λες συμφωνούμε απολύτως.

    Τα φάλτσα τώρα σε δίσκο δύσκολα περνάνε, καθώς η σύγχρονη τεχνολογία επιτρέπει αλλεπάλληλες εγγραφές και διορθώσεις… πρέπει να έχει κάποια ανεπάρκεια ο τραγουδιστής. Στο ζωντανό, κάποιες φορές είναι αναμενόμενο και συγχωρητέο να συμβαίνουν καμιά φορά ακόμα κι από πραγματικά άξιους – το πώς θα τα χειριστούν είναι άλλο θέμα. 😉

    Μου αρέσει!

  10. Ο Τσιτσάνης έλεγε ότι υπάρχει λαϊκό τραγούδι κι απέφευγε τη λέξη ρεμπέτικο. Αν θες να πάρεις μια ιδέα από Τσαουσάκη, κάνε μια βόλτα στην ενότητα για τα τραγούδια του Τσιτσάνη στο Τρανσλάτουμ. Θα δεις ότι, συν τοις άλλοις, ήταν τραγουδιστής με προσωπικότητα στην ερμηνεία του.

    Τα φάλτσα είναι φάλτσα και περνάνε ακόμα και στο δίσκο, δυστυχώς, και υπάρχουν πολλά παραδείγματα ακόμα και στις μέρες μας.

    Υ.Γ. Είμαι εκεί που ξέρεις αυτές τις μέρες και δεν βλέπω email. Μη με ψάχνεις. Μόλις έχω νέα, θα σου πω αμέσως, ναι;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.