Ορέστης Αλεξάκης: [Είσαι λοιπόν η εντός μου προβολή…]

Μάνος Χατζιδάκις & Νίκος Γκάτσος, Πες μου τ’ όνομά σου
(τραγούδι: Αλίκη Καγιαλόγλου / δίσκος: Αντικατοπτρισμοί (1993))

[Ενότητα Α. Τα δύο πρόσωπα]

Είσαι λοιπόν

η εντός μου προβολή
μιας άλλης παρουσίας
ή μήπως
του εαυτού μου αντικατοπτρισμός;

Δικό σου είναι αυτό το ήπιο φως
ή το αντιφέγγισμα είναι
του μέσα μου αινιγματικού
κι ανεξιχνίαστου όντος;

Πού σβήνονται τα σύνορα
της ύπαρξής μου
και πού αρχινούν της ύπαρξής σου οι φλόγες;

Και πώς
στου απελπισμού την ύστατη ώρα
της δόξας σου ανατέλλει ο τέλειος ήλιος
κι όλο το εντός μου βάραθρο
φωτίζει;

Λάμπεις στα ύψη ή στο βυθό;
Πλησιάζεις τάχα ή όλο απομακρύνεσαι;

Από τη συλλογή Βυθός (1985) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

18 thoughts on “Ορέστης Αλεξάκης: [Είσαι λοιπόν η εντός μου προβολή…]

  1. Βάλθηκες να με κομματιάσεις σήμερα. Χαλάλι σου!

    Πού 'σαι; Ελένη με λένε κι εσένα Βικτωρία. Και πιστεύω πως πλησιάζουμε (έστω πριν απομακρυνθούμε, αν απομακρυνθούμε).

    Μου αρέσει!

  2. Αχ, πάλι μέσα είσαι. Από γιαγιά κι από «νονά» δεν έχω παράπονο.

    Δε μου λες, να προσέχω τι σου λέω,ε; Τίποτα δεν αφήνεις να περάσει απαρατήρητο. Όλα καταγράφονται στο σκληρό δίσκο. Πόσα giga μνήμη έχεις;

    Μου αρέσει!

  3. Μπήκα στη γνωστή ιστοσελίδα, όπου όποιος μπαίνει και διαβάζει, εξαγνίζεται κι εξυψώνεται!

    Εύχομαι όλα τα ευγενή χαρακτηριστικά σου (θέληση, πίστη, επιμονή κι υπομονή) να είναι ανεξάντλητα ώστε να μη σταματήσει αυτή η ηλεκτρονική Ποιητική Ανθολογία που αποτελεί και το κόσμημα του διαδικτύου!

    Καλό σου βράδυ…

    Μου αρέσει!

  4. Καλώς τον!

    Όσο υπάρχουν άνθρωποι να ασχολούνται με οτιδήποτε not for the mass κι εγώ κι εσύ εδώ θα είμαστε, παρέα με την Ελένη και τον Γιάννη και αρκετούς άλλους που προτιμούν να διαβάζουν πολύ, να σκέφτονται και να νιώθουν ακόμα περισσότερα και να μιλούν ελάχιστα έως καθόλου.

    Καλό βράδυ, Διάττοντα. Να ξέρεις ότι πολύ χαίρομαι κάθε πέρασμά σου απ' τα λημέρια μου. 🙂

    Μου αρέσει!

  5. Αυτό το ποίημα του Αλεξάκη (δε μου πάει να τον πω Ορέστη μολονότι το όνομά του με τρελαίνει) το ερωτεύτηκα, έτσι να του πεις. Δε νομίζω να το ξεχάσω ποτέ.

    Εξάλλου, ένας Μικρός Ναυτίλος έχει ιδανικές σχέσεις με κάθε είδους …βυθό.

    Βικούλα, θα με αφήσεις κάποτε, αργότερα, να το βάλω στο ναυτίλο μου; Εννοείται με αναφορά στην πηγή, είμαι σοβαρός άνθρωπος εγώ.

    Μου αρέσει!

  6. Μα, και τώρα μπορείς να το βάλεις. Ξέρω τι άνθρωπος είσαι και ποτέ δεν πρόκειται να σου χαλάσω το χατίρι.

    Πες μου κάτι. Τα παιδιά στο σχολείο τα έχεις φέρει σ' επαφή με την ποίηση; Βέβαια, είναι μικρά ακόμα και δεν ξέρω τι θα μπορούσαν να διαβάσουν.

    Μου αρέσει!

  7. Καμάρι μου, δε σου είπα; Το ολοήμερο είναι σκέτη απογοήτευση, ειδικά έτσι που λειτουργεί στο σχολείο μας. Δεν έχω τη δυνατότητα να το κάνω. Αλλά ξέρεις πως αν είχα δική μου τάξη σίγουρα θα το έκανα.

    Το να φέρεις τα παιδιά σε επαφή με την ποίηση προϋποθέτει να περνάς ώρες μαζί τους, να σ' εμπιστεύονται, ώστε να αμβλύνονται εύκολα οι όποιες φοβίες και δισταγμοί τους. Στην τάξη που είχα την τελευταία προ ολοήμερου φορά σε διαβεβαιώ πως μέχρι και Καβάφη και Ελύτη (δύσκολο) και Ρίτσο και Παλαμά και Σεφέρη και Βρεττάκο και Σικελιανό και Καββαδία και Σολωμό είχα κάνει. Κι είχαμε κρεμάσει τις φωτογραφίες τους με αποσπάσματα ποιημάτων τους στον τοίχο της τάξης, να τους κοιτάμε και να μας ευλογούν – ήταν οι δικοί μας άνθρωποι, οι παππούδες μας.

    Το ολοήμερο είναι κέντρο διερχομένων. Πρόπερσι παρά τη μεγάλη κούραση πήγαινα στο σχολείο με ΧΑΡΑ για όσα θα κάναμε. Τα δυο τελευταία χρόνια αυτό δε συμβαίνει. Μοναδική πηγή χαράς είναι ο αυθορμητισμός των πιτσιρικιών (σήμερα ένα δευτεράκι μού εκμυστηρεύτηκε τον …έρωτά του για μια πιτσιρίκα-αστεράκι, Ελενίτσα κι αυτή και του υποσχέθηκα να ζητήσω απ' τη δασκάλα του να τους βάλει στο ίδιο θρανίο) και όταν κατορθώνω να τους κάνω κατανοητό κάτι που δεν κατάφερε ο δάσκαλός τους. Οι δάσκαλοι στις μικρές τάξεις είναι νεαροί και άπειροι και κάποια πράγματα δεν τα περνούν στα παιδιά. Έρχονται κι οι ειδικότητες και δεν έχω το πλεόνασμα του χρόνου που χρειάζεται για μεγαλεπήβολα σχέδια.

    Μου αρέσει!

  8. Μη μου βάζεις δύσκολα. Αν το έδαφος είναι πρόσφορο, τα δίνω όλα. Αν όχι, προσπερνώ. Μην ξεχνάς πως είναι καλομαθημένα πριγκιπόπουλα οι περισσότεροι και δε σηκώνουν πολλές παρεμβάσεις. Σου λένε (ή σου αφήνουν να εννοήσεις) «και ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις τι θα κάνω;», οπότε κι εγώ δεν πάω να προσκρούσω σε τοίχο. Μου φτάνουν όλες οι άλλες μάχες. Άσε που δε με εμπνέουν να τους κάνω και παρέα – δεν υπάρχει κοινή βάση συνεννόησης.

    Ξέρεις, συνήθως κάνω ένα πείραμα με τους καινούριους. Πάντα στο σχολείο κουβαλάω και κάποια βιβλία είτε για να έχω κάτι να κάνω στο κενό μου είτε επειδή έφερα κάτι για τα παιδιά. Εκείνοι που στέκονται τα κοιτούν και συζητάνε είναι εκείνοι οι διαβαστεροί που θα τους μυήσω στον κόσμο μου. Οι άλλοι απλώς ξεφυλλίζουν τα …διαφημιστικά που καταφτάνουν στο σχολείο και μ' αυτούς δε θα έχω καμιά απολύτως σχέση πέραν της αμιγώς συναδελφικής. Θα τους βοηθήσω, αν μου ζητηθεί, με χαρά αλλά ως εκεί, γιατί δεν είναι δεκτικοί σε τίποτα περισσότερο.

    Πριν λίγα χρόνια ήμασταν στο σχολείο όλοι πλην δύο συναδέλφων στο ίδιο μήκος κύματος και το σχολείο λειτουργούσε σαν πρότυπο, ήταν το καλύτερο στη Μεσσηνία ολόκληρη (δεν υπερβάλλω). Μετά λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων αρχίσανε να σκορπάνε στα κεντρικά σχολεία κι έμεινα να φυλάγω Θερμοπύλες, αλλά οι Εφιάλτες είναι πολλοί.

    Μου αρέσει!

  9. Ναι, Γιάννη. Μπαίνουμε στα βαθιά νερά του Αλεξάκη από δω και πέρα.

    Μην ξεχνάμε ότι ήδη φτάσαμε στην τέταρτη συλλογή του, 11 συναπτά χρόνια μετά την πρώτη του. Έχει πάψει πια να βρίσκεται στο ποιητικό «νηπιαγωγείο» – είναι ήδη έτοιμος ν' αποφοιτήσει απ' το «λύκειο».

    Χωρίς να χάνει ούτε στιγμή την ειλικρίνεια και την ευθύτητα που τον χαρακτηρίζουν απ' την πρώτη του συλλογή, εμβαθύνει ακόμα περισσότερο στην ανθρώπινη ύπαρξη.

    Θα πω για πρώτη φορά κάτι που επιμελώς απέφυγα να αναφέρω στην αρχή της παρουσίασης. Δεν είναι δα εύκολος ποιητής ο Αλεξάκης. Πλανάται πλάνην οικτράν όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο επηρεασμένος από τη λιτότητα της γραφής του.

    Και να σου πω και κάτι, Γιάννη; Μου αρέσουν οι ποιητές που δεν μας δίνουν τα πάντα στο πιάτο και μασημένα. Βέβαια, αυτό είναι που κάνει την ποίηση έως αντιπαθή στους πολλούς, αλλά κακό της κεφαλής τους (όπως λέει κι ο Χριστιανόπουλος).

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.