Ορέστης Αλεξάκης, Το είδωλο

Μίμης Πλέσσας & Ηλίας Λυμπερόπουλος, Με τα χείλη τα δικά σου ανασαίνω
(τραγούδι: Γιάννης Πάριος / δίσκος: Τι θέλεις να κάνω (1972))

το είδωλο

Καθρεφτίζεσαι μέσα μου Το είδωλό σου
στολίζει της ψυχής μου το βυθό
με γιορτινά χαμόγελα
κι αστέρια
Κι όταν εσύ και πάλι απομακρύνεσαι
παίρνοντας όλο σου το φως μακριά απ’ τις όχθες μου
το είδωλό σου δεν σ’ ακολουθεί

Μένει για πάντα στο βυθό
και μ’ ομορφαίνει

Από τη συλλογή Η λάμψη (1983) του Ορέστη Αλεξάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ορέστης Αλεξάκης

6 thoughts on “Ορέστης Αλεξάκης, Το είδωλο

  1. Κάθε ένα καλύτερο από τ' άλλο, Βίκυ.

    Έτσι μ' αρέσει η ποίηση. Δεν είναι ανάγκη να σε ταλαιπωρεί με συμβολισμούς για να είναι εξαιρετική. Όπως το είπα και στην αρχή της παρουσίασης του Αλεξάκη, είναι κάθαρση ο τρόπος γραφής του. Μου αρέσει που παίρνει το συναίσθημά μας που είναι και δικό του και το ζωγραφίζει με τόσο λιγοστές, λιτές αλλά σταράτες κουβέντες.

    Ο Πάριος αυτής της εποχής κι αυτού του ηχοχρώματος είναι ο Πάριος που αγαπώ πολύ.

    Μου αρέσει!

  2. Ελένη, συγγνώμη, αλλά άργησε να έρθει η ειδοποίηση για το σχόλιό σου και στο μεταξύ απάντησα πρώτα στο σχόλιο του Γιάννη.

    Όπως σου έγραψα και νωρίτερα στην πιο «πριβέ» μας αλληλογραφία, ο κάθε ποιητής έχει τη χάρη του. Όλα αυτά που επισημαίνετε εσύ κι ο Γιάννης είναι η χάρη του Ορέστη Αλεξάκη. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι ο ποιητής Αλεξάκης εκφράζει απόλυτα τον άνθρωπο Αλεξάκη και αντιστρόφως. Μιλάμε για υψηλή ποιότητα ψυχής που μεταφράζεται σε ωραιότατα ποιήματα κι ας είμαστε ακόμα στην αρχή του έργου του, τότε που δεν ήταν παρά «έφηβος» στην ποίηση. 🙂

    Μου αρέσει!

  3. Εγώ νόμισα πως δεν πίεσα αρκετά το πλήκτρο και το σχόλιο χάθηκε. Ε, δε θα 'χανε κι η Βενετιά βελόνι.

    Αχ, τι ωραία που το έθεσες! Ναι, η ωραιότητα της ψυχής δεν μπορεί παρά να μετουσιώνεται σε ωραιότατα ποιήματα. Τον φαντάζομαι σαν μια ευγενική, ζεστή και στοχαστική φυσιογνωμία τον ποιητή μας. Κι αν τώρα ακόμη βρίσκεται στην «εφηβεία», φαντάζομαι τι θα μας δώσει στην «ενηλικίωση».

    Αλλά μου αρέσει πάρα πολύ ο τρόπος που παρουσιάζεις τους ποιητές. Όχι σκόρπια κι από δω κι από κει, αλλά ολοκληρωμένα και μάλιστα με χρονική αλληλουχία, ώστε να γίνεται αντιληπτή κι η βαθμιαία εξέλιξη των ποιητών, από τα πρωτόλεια ως τα ώριμα έργα τους. Είμαι τυχερή που σε διαβάζω. Μαθητεύω δίπλα σου.

    Μου αρέσει!

  4. Μα, είναι ζωντανός οργανισμός το έργο του κάθε λογοτέχνη. Μεγαλώνει και ενηλικιώνεται μαζί του.

    Το έργο των δημιουργών που έχω παρουσιάσει εκτενώς ως τώρα μοιάζει με παιδική χαρά – μόνο που τα μικρά πλασματάκια που τη γεμίζουν είναι όλα τους παιδιά ενός ανθρώπου κάθε φορά. Παιδιά κάθε λογής – μικρά και μεγαλύτερα, κακομαθημένα και καλομαθημένα, παιδιά συνεσταλμένα, παιδιά απείθαρχα, παιδιά φωνακλάδικα, παιδιά που δεν μεγάλωσαν ποτέ, παιδιά που ωρίμασαν πρόωρα… δηλαδή, ό,τι κι η ζωή μας κι ο κόσμος που μας περιβάλλει.

    Καμιά φορά ο δημιουργός δεν θέλει να τα βλέπει τα κακομαθημένα του (συνήθως τα πρωτόλεια), άλλες φορές αργότερα τους βάζει χέρι και τα σουλουπώνει, άλλες φορές πνίγει μερικά σαν γατιά στο νεροχύτη και αυτοανθολογείται ή μάλλον αυτολογοκρίνεται, με στόχο πάντα έναν: την καρδιά του αναγνώστη και την επικοινωνία μαζί του.

    Βίους παράλληλους ζουν αυτοί οι δυο. Ο δημιουργός γράφει για δική του τέρψη και ο αναγνώστης διαβάζει για να κάνει το δικό του κέφι. Το τερπνόν συναντιέται με το ωφέλιμον όταν ο λογοτέχνης φτάνει να εκδώσει το έργο του. Και τότε έρχεται η ώρα της κρίσης.

    Ο δημιουργός είναι συνυπεύθυνος για το βιβλίο που μπαίνει στη βιτρίνα ενός βιβλιοπωλείου και φτάνει στην τσέπη του αναγνώστη κι ο αναγνώστης απολύτως υπεύθυνος για το ταξίδι που επιλέγει να κάνει μόλις ξεδιπλώσει τα φτερά του βιβλίου.

    Αν καταφέρουν οι δυο τους να ταξιδέψουν μαζί, πάει καλά. Αν ο ταξιδιώτης αναγνώστης έχει καίριες αντιρρήσεις και τις δηλώσει, πάλι πάει καλά. Αυτό σημαίνει ότι κάτι τον άγγιξε, γιατί συνήθως δεν ασχολούμαστε με ό,τι μας είναι αδιάφορο. Στη χειρότερη των περιπτώσεων, ο αναγνώστης κλείνει το βιβλίο από τη δεύτερη σελίδα και διαλέγει άλλο όχημα με άλλο καπετάνιο… αλλά, κι αυτό μέσα στο παιχνίδι δεν είναι;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.