Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Φαρμάκι

Άκης Πάνου, Φαρμάκι
(τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς / δίσκος: Παρών (1977))

Φαρμάκι

Τι με συνδέει μ’ αυτό το πλήθος το παράλογο
Που δεν απομακρύνεται απ’ τη μικρή ζωή μου
Ή μήπως εγώ εγκατέλειψα τους γείτονές μου
Μήπως εγώ τους πρόδωσα με δύναμη ανεξήγητη
Πότε έκλεισα τα παράθυρα πότε τράβηξα τις κουρτίνες
Ή μήπως εκείνοι «μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω»
Μ’ ένα γελοίο πρόσχημα ότι πολύ τους παίδεψα
Ότι πολύ τούς κοίταξα κρυφά πίσ’ απ’ το τζάμι
Καθώς οι γλάστρες τους ανθίζαν στις βεράντες
Καθώς ανέμιζαν στον ήλιο τα σεντόνια τους
Από έναν ύπνο που δεν ήτανε δικός μου
Από ένα θάνατο αγνώριστο σ’ εμένα — ξένο

Από τη συλλογή Σεντόνια της αγρύπνιας (2006) της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Advertisements

9 thoughts on “Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Φαρμάκι

  1. Μετά φταίω εγώ που σου λέω αυτά που σου λέω…

    Δεν αρκείσαι να το αναρτήσεις και να δω τις δικές μου σκέψεις ίδιες κι απαράλλαχτες στους στίχους του (αλλά πόσο ωραία εκφρασμένες), παρά δηλώνεις κι από τα πριν πως σου αρέσει «πάρα πολύ» (σιγά το νέο).

    Μπα, μη γελιόμαστε! Το φαρμάκι είναι θανατηφόρο, αλλά είναι κι η βάση για κάθε γιατρικό.

  2. Και φυσικά ΑΥΤΟ μπαίνει δεύτερο στη δική μου λίστα προτιμήσεων, αμέσως μετά την «κολυμβήθρα κοχυλάκι» (να μην έχω τα κολλήματά μου;) κι ακολουθούν άλλα που δε θυμάμαι τώρα τίτλους (αν και επιμελής η μνήμη μου έχει αρχίσει να μου κάνει νερά).

  3. Κοίτα που είμαι προβλεπόμενη αίφνης. Και το ποίημα μου άρεσε και το τραγούδι τού Άκη Πάνου μού άρεσε πολύ και τα βρίσκω αφόρητα ταιριαστά, ξέρεις.

    Η μνήμη σου κάνει νερά γιατί έχει να μοιάσει της αφεντικίνας της. 🙂

    Λοιπόν, συνεχίζεις να λες ότι η Μαρία ετοίμασε την ηρωική της αποχώρηση μ' αυτή τη συλλογή; Αυτό το ποίημα είναι διαφορετικό από τα δύο προηγούμενα που ήταν και τα πρώτα στο βιβλίο.

    Πάντως, μπορώ να σου δώσω την απάντηση που σου χρωστώ περί του ποιητικού μέλλοντος της Μαρίας Αγαθοπούλου. Λόγω του χαρακτήρα της (όσο είμαι σε θέση να τον γνωρίζω) νομίζω ότι η Μαρία θα σιωπήσει όταν κρίνει ότι δεν θα έχει πια κάτι σημαντικό να μας πει. Δεν γράφει φασόν ποιήματα η Μαρία – το αποφεύγει εν πλήρει επιγνώσει της. Θαρρώ πως καταλαβαίνεις τι εννοώ.

  4. Μα αυτό δεν είπα κι εγώ λίγο πριν;
    Δε με πείθει ούτε η «αγανάχτηση» κι η «κούραση» που της κοστίζει κάθε αράδα ούτε το «φαρμάκι» που της έδωσε συχνά πυκνά «το πλήθος το παράλογο». Αυτό το ίδιο φαρμάκι έδωσε υπόσταση στην ποίησή της.
    Ότι θα γράψει είμαι βέβαιη – απολύτως. Αν θα δημοσιεύσει… δεν ξέρω.

    «Προβλεπόμενη»; Ναι, λόγω συνέπειας και ειλικρίνειας.
    «Αίφνης»; Τώρα να θυμώσω ή να τ' αφήσω γι' αργότερα; Μα θες και τα λες; Άκου «αίφνης». Μέχρι και να «παρεξηγηθώ» θα μπορούσα τώρα. 😉 😉 😉

    ΑΣΧΕΤΟ: Θα μου μάθεις πώς βάζουν σύνδεσμο σε σχόλιο; Πώς έβαλες σε σχόλιο το «Φαρμάκι» και το έστειλες;

  5. Ας όψονται οι τηλεπαθητικές σου ικανότητες, νερόπαιδο!

    Λοιπόν, εγώ βάζω το σύνδεσμο ως εξής: πάω τάχα να δημοσιεύσω κάτι, βάζω εκεί το σύνδεσμο όπως τον βάζουμε σε όλες μας τις δημοσιεύσεις, τον παίρνω με αντιγραφή και τον φέρνω εδώ με επικόλληση. Με βολεύει πολύ αυτός ο τρόπος και τον θεωρώ πολύ εύκολο.

  6. Βίκυ και Νερένια συμφωνώ απόλυτα μαζί σας.Η Ποιήτρια μας εκφράζει γιατί είναι γνήσια, πολύ ανθρώπινη και κατέχει καλά την τέχνην της ποιήσεως όπως λέγει και ο Καβάφης.Ναι η ποίηση είναι τέχνη και ο ποιητής ένας σεμνός τεχνίτης με λεπτή και σοφή καλλιέργεια καθώς και μια βαθιά αγάπη για τη ζωή και τον άνθρωπο.Μια τετοια ποίηση είναι καταξιωμένη και ενώνει όλους τους επαρκείς και ευαίσθητους δέκτες.Καλό σου βράδυ Βίκυ με το αλάθητο ναι αλάθητο αισθητήριο.

  7. Καλό βράδυ, Γιάννη!

    [Όχι, δεν θα σου πω «ευχαριστώ» απόψε – δεν πρέπει να το λέμε στους δικούς μας ανθρώπους.]

    Φυσικά, συμφωνούμε απόλυτα στα περί της ποίησης και των ποιητών εν γένει και περί της Μαρίας και της ποίησής της πιο συγκεκριμένα.

  8. Λοιπόν, τώρα έβαλα ν' ακούσω το τραγούδι στο βίντεο. Όντως αφόρητα ταιριαστό.

    «Δεν πονάει το ταλαίπωρο το σώμα
    όταν είσαι πεθαμένος ζωντανός».
    Τι είπε ο άνθρωπος!
    Και μου θύμισε Τίτο Πατρίκιο (από τις «Αντιδικίες», εκδ. ΥΨΙΛΟΝ, 1981):

    Η ΣΑΡΚΑ

    Η σάρκα μου
    πάντα πονάει στα χτυπήματα
    πάντοτε χαίρεται στα χάδια.
    Ακόμα τίποτα δεν έμαθε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s