Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Επιβατικός σταθμός

Δημήτρης Παπαδημητρίου & Μιχάλης Γκανάς, Το τρένο των 9.10
(τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη / δίσκος: Η ζωή που δεν έζησα (1998))

Επιβατικός σταθμός

Στη μνήμη της Κορνηλίας

Κοντά στα τρένα υπάρχει μια κρυφή ροή νερού
Αργά ράθυμα δροσίζει τ’ αναμμένα βαγόνια
Η Κορνηλία σκύβει απ’ το παράθυρο επικίνδυνα
Σ’ ένα κουπέ με κόκκινα βελούδα
Ανοίγει μια πετσέτα στα γόνατά της
Ψωμί τυρί αυγό και αλατοπίπερο
«Θα ’ρθεις μαζί μου ως το θάνατο;» λέει

Ποιος ντυμένος στα μαύρα κόβει εισιτήρια σήμερα
Ποιος ελεγκτής μάς κοιτάζει με μια νέα υποψία
Ο κλειδούχος ας ξεκλειδώσει επιτέλους την καρδιά του
Ας χορτάσει ο μηχανοδηγός μια θεία ανάπαυση
Και οι γραμμές να γυαλίσουν τα παπούτσια τους

Στην πλατεία κοιμάται η αγία τεμπελιά
Ένας καφές φουσκώνει ως τον ουρανό
Σκάζει στα χείλη του σταθμάρχη που ρουφάει τη μέρα
Σα να ’ναι η πρώτη του κι η τελευταία

Από τη συλλογή Σαλκίμ (2001) της Μαρίας Κέντρου-Αγαθοπούλου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

7 thoughts on “Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Επιβατικός σταθμός

  1. Πραγματικά πολύ δυνατός επίλογος Βίκυ.Πιστεύω ότι τα καλά ποιήματα έχουν δυνατό επίλογο.Εκεί θα φανεί η μαστοριά και το ταλέντο του ποιητή. Στον επίλογο θα πρέπει να σε διαπεράσει ηλεκτρικό ρεύμα.
    Ναι, είναι αλήθεια οι Έλληνες έχουν διαπρέψει παγκόσμια στην ποίηση.

    Μου αρέσει!

  2. Ένας περίπατος μοναχικός
    είναι μια ανάσα για ζωή
    κι ένα βήμα αναπνοής
    ο θάνατος
    Όμως αλήθεια τι ειρωνεία
    να ‘ναι η λύπη και η μοναξιά μια ηδονή
    και η νοσταλγία ένα είδωλο
    σιωπής και φόβου…
    Είναι η ζωή
    αιώνιος φίλος με τον θάνατο
    ή
    ένα σκιάχτρο σε άρρωστο χωράφι
    που προσπαθεί να διώξει τα πουλιά;

    Είσαι απλά υπέροχη με τις λέξεις Μαρία…

    Μου αρέσει!

  3. Θυμάμαι που σε είχα κάποια φορά ρωτήσει αν έχει μια εμμονή με το θάνατο… Μου είχες πει τότε όχι, αλλά σ' αυτήν τη συλλογή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα την κάνει την αναφορά της σ' αυτόν. Να 'ναι που έχουν περάσει τα χρόνια;

    Μου αρέσει!

  4. Ναι, το αποδίδω πλήρως στην ηλικία. Είναι ήδη στα 71 η Μαρία όταν εκδίδεται συλλογή αυτή και όλοι μας μεγαλώνοντας αλλάζουμε ή παγιώνουμε θεώρηση για το θάνατο, έτσι δεν είναι;

    Μ' αρέσει, πάντως, ο τρόπος που αντιμετωπίζει την ιδέα του θανάτου και τους θανάτους φίλων και γνωστών γύρω της η Αγαθοπούλου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.