Τα ποιήματα στο δρόμο (Νίκος Χουλιαράς)

[…]
Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια – όχι αυτά που κρέμονται στα δέντρα της γιορτής, στη θαλπωρή των δωματίων, αλλά εκείνα που τονίζουνε την ερημία των σφαχτών στις μωβ βιτρίνες των συνοικιακών κρεοπωλείων.

Τα σακατεμένα και τα μοναχικά, μ’ αρέσουν: τα ποιήματα-κοπρίτες που περπατούν κουτσαίνοντας στις σκοτεινές άκρες των λεωφόρων: αυτά που τ’ αγνοούν οι κριτικοί κι οι εκπαιδευτικοί του Μωραΐτη· που τα χτυπούν συχνά οι μεθυσμένοι οδηγοί και τα αφήνουν αβοήθητα στο δρόμο. Και τα ποιήματα-παιδάκια, όμως αγαπώ· αυτά που ενώ δεν έχουν μάθει ακόμη την αλφάβητο, μπορούν εντούτοις, με δυο λέξεις τους, να σου κολλήσουν την ψυχή στον τοίχο.

Μ’ αρέσουν, πάλι, τα απελπισμένα κι όμως χαμογελαστά: τα ποιήματα-συνένοχοι· εκείνα που σου κλείνουνε με νόημα το μάτι. Που δεν σου πιάνουν την κουβέντα, δεν σ’ απασχολούν μα συνεχίζουνε το δρόμο τους αδιάφορα: τα ποιήματα-«δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε»· αυτά που χαιρετούν μόνο και φεύγουν, όπως μ’ αρέσουνε και τ’ άλλα, τα χαρούμενα, που προτιμούνε τα παιχνίδια απ’ το μάθημα καθώς και τα ποιήματα-παππούδες, γιατί ενώ γνωρίζουνε καλά το μάταιο της ζωής εντούτοις θέλουν να το ζήσουν.
[…]

Από το κείμενο Τα ποιήματα στο δρόμο του Νίκου Χουλιαρά (δημοσιευμένο στο περιοδικό Η Λέξη, τεύχος 147, Σεπτέμβρης-Οκτώβρης 1998)

Ακούστε το κείμενο όπως το διάβασε ο Ηλίας Κουτσούκος τη Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010 (εκπομπή «Αλιείς Μαργαριταριών» του 102fm της ΕΡΤ3)

Υ.Γ.: Ευχαριστώ τη Λένα Παπαθανασίου που μου δώρισε το κείμενο αυτό για τα φετινά μου γενέθλια. Το απόσπασμα του κειμένου του Νίκου Χουλιαρά καθώς και το αρχείο ήχου από την εκπομπή της ΕΡΤ3 φιλοξενούνται στις σελίδες της Λέσχης Ανάγνωσης της Άνω Τούμπας στη Θεσσαλονίκη.

Advertisements

8 thoughts on “Τα ποιήματα στο δρόμο (Νίκος Χουλιαράς)

  1. Δεκατρείς σελίδες παρακάτω στο ίδιο τεύχος τής Λέξης υπάρχει μια πολύ καλή συνομιλία τής Ζωής Καρέλλη με τον Στέλιο Λουκά. Πρόκειται για την τελευταία της συνέντευξη, που ηχογραφήθηκε στο σπίτι της στις 25/2/1988. Έχει και φωτογραφία.

    Κοίτα τι με έβαλες να ανακαλύψω στα ράφια τής βιβλιοθήκης μου τώρα.

    • Ναι, την ξέρω αυτή τη συνομιλία. Όπως μας είπε πριν από μερικά χρόνια (σε μια εκδήλωση στο Σπίτι του φιλόλογου, στη Θεσσαλονίκη) ο Στέλιος Λουκάς, χρόνια περίμενε να συναινέσει γι’ αυτή τη συνέντευξη η Ζωή Καρέλλη κι όλο το ανέβαλε η γερόντισσα. Ώσπου ήρθε μια μέρα που μάλλον ένιωσε πως είναι κοντά το τέλος της, ντύθηκε, στολίστηκε και τον φώναξε για να του μιλήσει. Και προέκυψε αυτό που διάβασες στο περιοδικό.

  2. Και στο ίδιο πάλι τεύχος στη στήλη «σε β΄ πρόσωπο» υπάρχει μια ενδιαφέρουσα συνομιλία τού ίδιου του Νίκου Χουλιαρά με τους Νιάρχο και Φωστιέρη. Αντιγράφω:

    Λοιπόν. Θυμάμαι καλά ακόμη, σα νά ‘ναι τώρα, τον τρόπο με τον οποίο με κοίταζαν οι δικοί μου όταν ήμουν μικρός κι όλη τη μέρα ζωγράφιζα, πότε στα χαρτιά τού τετραδίου και πότε στους τοίχους τού σπιτιού˙ ακατάπαυστα – άλλοτε μ’ ένα σπασμένο κεραμιδάκι πάνω στο τσιμέντο κι άλλοτε μ’ ένα καρφί κάτω στο χώμα. Ναι… Θυμάμαι το βλέμμα τους: τον τρόπο που με κοίταζαν˙ γιατί ήταν πολύ αποκαλυπτικός αυτός ο τρόπος. Από τη μια φανέρωνε εκείνη την κρυφή χαρά που νιώθουν οι γονείς όταν βλέπουν το παιδί τους να ξεχωρίζει απ’ τα άλλα˙ κι απ’ την άλλη, σ’ αυτό το βλέμμα διέκρινα, ταυτόχρονα, και τη λύπη. Μια λύπη βαθιά, ήταν. Μια χαρμολύπη, μ’ άλλα λόγια, που έδειχνε πως οι δικοί μου από τότε τό ‘χαν συνειδητοποιήσει πως είχα, ήδη, αποσπαστεί. Πως με παράσερνε το ποταμάκι αυτό της ερημιάς και πήγαινα… Και θα πήγαινα, από δω και πέρα, μόνος πια. Θ’ ακολουθούσα διαδρομή μοναχική. Θα ξέκοβα από αυτούς κι ας ήμουν δίπλα τους.

    Και έγινε όντως έτσι! Από την εποχή εκείνη μέχρι σήμερα, με πηγαίνει αυτό το ποταμάκι… Ακολουθώ πιστά το ρεύμα μου και πηγαίνω, όπως κι οι άλλοι, φαντάζομαι, το δικό τους. Κανείς δεν πρόκειται να το αλλάξει πια αυτό. Αυτά που κάνω κι ο τρόπος που τα κάνω είναι η δική μου προσωπική διαδρομή προς την αυτογνωσία και ποτέ η στάση των άλλων ή των συναδέλφων μου δεν μου καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο θα εκφραστώ ή θα ζήσω.

    Μόνος μου θά ‘μαι, έτσι κι αλλιώς, σε τούτη τη μοναχική διαδρομή και μόνος πάντα θα πορεύομαι προς το οριστικό μου σπίτι.

    • Πολύ καλά τα λέει ο Νίκος Χουλιαράς. Θα ξέκοβε απ’ τους άλλους και ας ήταν δίπλα τους. Αυτό είναι που κάνει κάποιους ανθρώπους να ξεχωρίζουν, όχι;

  3. … τα ποιήματα-«δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε»·… αλλά μάλλον σκοπεύω να σου δώσω κάτι: μια δέσμη φως να ρίξεις στα πράγματα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s