Η σκέψη μου
δεν μπόρεσε
σωστά να σε πλάσει

Με τιμώρησες
και δεν ήρθες ποτέ.

Από τη συλλογή Μωβ σημαία (1981) του Γιάννη Τόλια

Πηγή: Γιάννη Τόλιας: Ό,τι άγγιξα κι ό,τι θυμάμαι [ποιήματα 1981-2011] (εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2011)

Χρήστος Γκάρτζος & Σώτια Τσώτου, Αθήνα
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Οι Μάηδες οι ήλιοι μου (1978))

Πόδια ανάλαφρα, γερά
χρειάζονται μες στην Αθήνα
και τα δικά μου είναι κουρασμένα

χρειάζονται σύγχρονα παπούτσια
για να οργώσεις τους μεγάλους δρόμους
γόνατα δυνατά
για να σκαρφαλώσεις στις μεγάλες σκάλες

Οι παλιές μου αρθρώσεις
είναι φθαρμένες
οι παλιές μου σόλες
σκίζονται
τα παλιά μου πόδια λυγίζουν
μπρος στις ανηφόρες
που με περιμένουν χωρίς έλεος
μέσα σε μια πολιτεία
που θέλει να μ’ εξαφανίσει

Από την έκδοση 151 ποιήματα του Κώστα Ριτσώνη (εκδ. Ποιήματα των φίλων, Αθήνα, 2011)

Θοδωρής Παπαδόπουλος & Σμαρώ Παπαδοπούλου, Με δυο ευχές
(τραγούδι: Μελίνα Κανά / δίσκος: Φέγγει αλλιώτικα (2003))

Γιορτινές ευχές

Ημέρα της γιορτής μου.

Χτύπησε το τηλέφωνο
κι άκουσα τη φωνή σου
να μου ψιθυρίζει γλυκά
ευχές γιορτινές.
Και ξαφνικά
ο ήχος αυτής της φωνής
έγινε μια γραμμή φωτός
που χώρισε τη ζωή μου
σε δυο μέρη.
Σ’ εκείνο του παρελθόντος,
όπου ποτέ δεν γιόρταζα.
Και σ’ εκείνο του μέλλοντος,
όπου η κάθε μέρα θα είναι
μέρα γιορτής.

Αδημοσίευτο ποίημα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Ανάσες ψυχής της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου

Χρόνια πολλά, Γιόλα. Και του χρόνου!

Dan Ar Braz, Theme For The Green Lands (1994)

Πράσινο

Έχω πράσινα μάτια και το δικαίωμα να ορίσω
Καθώς το αγριόχορτο
Τα έργα των πολιτειών και τη μοναξιά των μνημείων.
Το δικαίωμα να διαγράψω την Ιστορία
Καθώς ο μικρότερος αδελφός, που κατέβηκε στο πηγάδι
Και βγήκε στον ουρανό.
Το δικαίωμα να συλλαβίσω φύλλα κι αγκάθια
Καθώς αειθαλές
Στους πνεύμονες των πάρκων
Και στην ασυδοσία της ρεματιάς.

Η έπαρσή μου είναι του πράσινου
Κι έχω δικαίωμα,
Επιβάλλοντας σιωπή στην έρημο, ν’ αφουγκραστώ
Τη λαχτάρα μου να υπάρξω, που διακλαδίζεται,
Βαθιά, ραγίζοντας
Την πιο δυνατή λαχτάρα μου, να υπάρξει
Ο κόσμος.

Από τη συλλογή Σχεδόν χωρίς προοπτική δυστυχήματος (1971) της Παυλίνας Παμπούδη

Πηγή: συγκεντρωτική έκδοση Παυλίνα Παμπούδη / Ποιήματα 1971-1993 (εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα, 2002)

Δημήτρης Παπαδημητρίου & Οδυσσέας Ελύτης, Όλα τα πήρε το καλοκαίρι
(τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη / δίσκος: Τραγούδια για τους μήνες (1996))
[Εικονοποίηση βίντεο: Τζούλια Φορτούνη]

Θαλασσινό 1

Χτες και προχτές
κάθε μέρα
πασχίζαμε να μετρήσουμε τη χαρά μας.
Ήταν η καρδιά μου λεύτερη
άνοιγε σαν πέλαγο
άνοιγε καθώς η αγάπη μου.
Κι ήταν ατέλειωτη η θάλασσα
κι ήταν απέραντη η αμμουδιά
κι έγραφαν τα κοχύλια στον άμμο τ’ όνομά σου.
*
Πάνω στον άμμο
χτύπησε το κύμα
κι έσβησε τ’ όνομά σου.
Οι χτεσινές μέρες ανεμίζουν
το μαντήλι του αποχαιρετισμού
για μένα
για τα πουλιά
για τον ήλιο.
Η θάλασσα με ρώτησε πού πάω
κι εγώ σε φώναξα πού πας.
Κανείς δεν απάντησε
κι ο αντίλαλος έφυγε
με τα καράβια
με τους γλάρους
με το καλοκαίρι…

Από τη συλλογή Μνήμες και παρουσίες (1964) της Ιφιγένειας Διδασκάλου

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Ιφιγένεια Διδασκάλου

Σταύρος Ξαρχάκος & Ιάκωβος Καμπανέλλης, Νανούρισμα
(μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης, τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης / δίσκος: Κόσμε αγάπη μου (1969))

Στην ακροθαλασσιά

Κάθισα στη ακροθαλασσιά
σαν μικρό παιδί
κι έχτισα το σπίτι μας.
Με άμμο.
Σε λίγο,
ήρθ’ ένα κύμα
και το γκρέμισε.
Κι εγώ έκλαψα.
Έπειτα, το ξανάχτισα.
Μα ήρθε κι άλλο κύμα
και το ξαναγκρέμισε.
Κι ύστερα
κι άλλο κι άλλο κι άλλο.
Στέρεψαν τα δάκρυά μου.
Φεύγοντας,
άκουσα τη φωνή σου
να μπερδεύεται
με τους ήχους της θάλασσας.
«Μη κλαις, μάτια μου.
Το σπίτι μας θα το χτίσουμε
στην ακροθαλασσιά του ονείρου.
Κι εκεί
δεν θα το γκρεμίσει κανείς.
Γιατί δεν θα υπάρχει άλλος κανείς.
Μονάχα εμείς
και τα κύματα της ευτυχίας μας.»

Αδημοσίευτο ποίημα από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή Άρωμα νοσταλγίας της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου

Μιχάλης Χριστοδουλίδης & Μιχάλης Κακογιάννης, Ένα Σαββάτο
(τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας / δίσκος: Ες γην εναλίαν Κύπρον (1992))

Εκείνον τον Ιούλη του ’74

Εκείνον τον Ιούλη
το μεταξένιο πέπλο
που κένταγες τις νύχτες
απλώθηκε πάνω από τα όνειρα
να σου χαρίσει τη χαρά
έτσι όπως το σχεδιάσανε
οι μοίρες της ζωής σου.
Λευκές δαντέλες, γιασεμιά
μια λαμπάδα κατάλευκη
δίπλα στο τραπέζι του χορού
κι εσύ βασίλισσα σαν από παραμύθι.

Εκείνον τον Ιούλη
οι τρεις θεές που όριζαν
τα πεπρωμένα του θανάτου
χάραξαν στους χάρτες τη γραμμή
κι από τη θάλασσα ξεχύθηκε φωτιά
με κόκκινα χέρια σαν μαχαίρια
έκοψε το αύριο και τη χαρά στα δυο,
από το ματωμένο γέλιο κύλησε δάκρυ.
Κι εσύ διωγμένη απ’ τη γιορτή
τριγύρναγες στο δάσος σαν ξωτικό
και γέλαγες απεγνωσμένα.

[Αφιερωμένο]

Ανέκδοτο ποίημα του Ανδρέα Καρακόκκινου (δημοσιεύτηκε στη σελίδα του ποιητή στο Facebook στις 19 Ιουλίου του 2011)

Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα… (λαϊκός θρήνος της Μεγάλης Παρασκευής)
(διασκευή Χρόνη Αηδονίδη / τραγούδι: Χρόνης Αηδονίδης & Νεκταρία Καραντζή / δίσκος: Επικράνθη (2006 / εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος)

[Λουκάς Νταράλας & Ευάγγελος Πρέκας,Το βουνό (μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος, τραγούδι: Σταυρούλα Μανωλοπούλου) / από την εκπομπή του Πάρη Μήτσου «Τα παντελόνια είναι περίεργα ρούχα» στον 902 tv προς τιμήν του Κώστα Παπαδόπουλου το 2007]

Ο Κώστας Παπαδόπουλος, η Σταυρούλα Μανωλοπούλου (τραγούδι) και ο Μάριος Κώστογλου (κιθάρα, τραγούδι) εμφανίζονται τη Μεγάλη Τετάρτη 20 Απριλίου 2011 στη μουσική σκηνή «1002 νύχτες».

Θ’ ακούσουμε το έργο Επιτάφιος του Γιάννη Ρίτσου, όπως το μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, και, αμέσως μετά, πολλά από τα καλύτερα τραγούδια του 20ού αιώνα έτσι όπως τα πρωτόπαιξαν ο Κώστας Παπαδόπουλος και ο Μάριος Κώστογλου. Μαζί τους μια εξαιρετική τραγουδίστρια της νεότερης γενιάς, η Σταυρούλα Μανωλοπούλου.

1002 νύχτες
Καραϊσκάκη 10 (στοά), από Ερμού 104, Ψυρρή
Τηλ.: 210 331 7293-4, Fax.: 210 331 7295
email: info@1002nyxtes.gr
http://www.1002nyxtes.gr

Πηγή: Κώστας Παπαδόπουλος: το τρίχορδο της ψυχής μας

Νένα Βενετσάνου & Ελισάβετ Κομνηνού, Ρωτώ να μάθω την αλήθεια
(τραγούδι: Νένα Βενετσάνου / δίσκος: Το Κουτί της Πανδώρας (1994))
[Δημιουργία βίντεο: Μαργαρίτα Πάσχου]

Ο καλός βομβιστής που διστάζει

Αφού στο βάθος, πλάστηκα
Ένας δειλός, φιλήσυχος ερασιτέχνης
Για να ξεφύγω απ’ την φριχτή αφάνεια
Θα πρέπει, κανονικά, ν’ αρχίσω
Πυροδοτώντας τ’ αθώο σπίτι μου.
Όμως αυτό θα μου στοιχίσει αφάνταστα.
Και διαρκώς το αναβάλλω.

Από την ποιητική συλλογή Στη σκιά του μακρόβιου κόσμου του Βασίλη Καραβίτη (εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1977)

Διαβάστε το άρθρο της Κατερίνας Τεμπέλη με τίτλο:

Μια βραδιά για την Μαρία…

Σε μονάδα εντατικής θεραπείας μεγάλου νοσοκομείου της Αθήνας συνεχίζει να νοσηλεύεται ο θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης. Ο συγγραφέας που πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια και υποβάλλεται σε αιμοκάθαρση εισήχθη στη ΜΕΘ μετά από επιπλοκή.

Η κατάσταση της υγείας του θεωρείται – σύμφωνα με πληροφορίες – ιδιαιτέρως σοβαρή, παραμένει όμως εν ζωή παρά τις περί του αντιθέτου φήμες που κυκλοφόρησαν το πρωί του Σαββάτου.

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης του Στεφάνου είναι Έλληνας θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στη Νάξο τον Δεκέμβριο του 1922.

[...]

Πηγή: tanea.gr

Ένα τραγικό λάθος των διαδικτυακών σελίδων των εφημερίδων μας οδήγησε στην αναγγελία του θανάτου του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Θλίβομαι γιατί το μόνο που έκαναν ήταν να αποσύρουν τα άρθρα τους αντί να μπουν στον κόπο να διαψεύσουν επισήμως τις εσφαλμένες πληροφορίες τους. Να σημειώσω ότι και η εφημερίδα «Τα Νέα», της οποίας το άρθρο παραθέτω εδώ, απέσυρε το χτεσινό της άρθρο για τον θάνατο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, δηλαδή δεν είναι άμοιρη ευθυνών για τις φήμες που αναφέρει και τη διάδοσή τους.

Αν περιέχει τόσο ολέθριες και τραγικές ανακρίβειες η διαδικτυακή μορφή των σοβαρότερων εφημερίδων μας, τότε πού οδηγούμαστε; Προφανέστατα στο χάος και την παραπληροφόρηση.

Διαβάστε σχετικό άρθρο στις σελίδες του olatablog.blogspot:

Πέθανε τελικά ο Καμπανέλλης και ποιος Καμπανέλλης ακριβώς;

Προέκυψε πρόβλημα χθες με τον υποτιθέμενο θάνατο του θεατρικού συγγραφέα και λαμπρού διανοούμενου Ιάκωβου Καμπανέλλη. Ο Ιάκωβος εισήχθη σε ηλικία 89 ετών με κάποια ανεπάρκεια στη μονάδα εντατικής θεραπείας κάποιου νοσοκομείου.

Φαίνεται όμως ότι είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο, πριν ή μετά από τον Ιάκωβο, κανείς δεν ξέρει πλέον, και ο αδελφός του Γιώργος, 80 ετών, παλαίμαχος ηθοποιός. Αυτός ο Γιώργος πέθανε στο νοσοκομείο και προέκυψε η προφορικά διαδιδόμενη πληροφορία ότι «Πέθανε ο Καμπανέλλης!»

Πολλοί, ιδίως στο καλλιτεχνικό ρεπορτάζ των εφημερίδων, ήξεραν ότι ασθενεί βαριά ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, άκουσαν ότι πέθανε ο Καμπανέλλης, άρα συμπέραναν ότι μας άφησε χρόνους ο μεγάλος! Έτσι διαδόθηκε αμέσως στο internet ο θάνατος του Ιάκωβου, ενώ ο άνθρωπος ζούσε ακόμα. Οι ιστότοποι των μεγάλων εφημερίδων απέσυραν μεν την είδηση, δεν έβαλαν όμως στη θέση της μια διάψευση, ίσως επειδή ήταν Σάββατο και δεν είχαν επαρκές προσωπικό, ίσως επειδή δεν μπορούσαν να επιβεβαιώσουν από τις υπηρεσίες των νοσοκομείων, ποιος Καμπανέλλης πέθανε τελικά – και αν…

Δεν είναι σημαντικό αυτό, μια συγκυριακή αστοχία είναι, σαν αυτές που κάνουμε καμιά φορά όλοι στη δουλειά μας, ιδίως αν εξαρτάσαι από πληροφορίες τρίτων και μάλιστα δημόσιων οργανισμών, όπως τα νοσοκομεία. Σημαντικό είναι το θέμα για τον «αποθανόντα» που, τελικά, ζει. Να συνέλθει και να διαβάζει στις εφημερίδες νεκρολογίες…

Στην παγκόσμια δημοσιογραφική ιστορία έχουν συμβεί πολλές φορές ανάλογα περιστατικά. Κάποιοι συνήλθαν από βαριά αρρώστια ή από βαρύ ατύχημα και είχαν την ευκαιρία να μάθουν, ποιοι και πώς τους περιποιήθηκαν μετά θάνατον.

[...]

Πηγή: olatablog.blogspot.com

Μίκης Θεοδωράκης & Ιάκωβος Καμπανέλλης, Η γειτονιά των αγγέλων (1963)
[δύο ορχηστρικά κομμάτια με τον Κώστα Παπαδόπουλο, τον Λάκη Καρνέζη και τη Metropole Orchestra του Άμστερνταμ το 1995 στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού]

Ιάκωβος Καμπανέλλης [Iakovos Kambanelis /Iakovos Kampanellis] (1922-2011)

Πηγή: Translatum

Η γειτονιά των αγγέλων θαρρώ πως βάλθηκε να μεγαλώσει δυσανάλογα πολύ αυτόν τον μήνα…

Καλό ταξίδι, Ιάκωβε Καμπανέλλη!

Wolfgang Amadeus Mozart, Requiem

Τάκης Βαρβιτσιώτης [Takis Varvitsiotis] (1916-2011)

Πηγές: Translatum & Τάκης Βαρβιτσιώτης

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Παιδικά παιχνίδια
(τραγούδι: Γιώργος Μαρίνος / δίσκος: Στον αστερισμό της Μέδουσας (1984))

Ένα κινεζάκι στην Πλατεία Βικτωρίας

Ένα κινεζάκι στην Πλατεία Βικτωρίας
Μαζί με δύο-τρία άλλα παιδιά μεταναστών
Χαμογελά, ανέμελο, λες και είναι σε παιδική χαρά
Καθώς παίζει μπάλα μ’ ένα λούτρινο αρκουδάκι
Κλοτσοσκούφι στα πόδια των παιδιών.

Ένα φτωχό, βρόμικο κοριτσάκι, στην απέναντι γωνία,
σφίγγει τα χέρια στο στήθος, κοιτάει όλο αγωνία.

Πόσο τρυφερά μπορεί να είναι τα παιδιά
Πόσο βάρβαρα στην αμείλικτη αθωότητά τους.

Αφιέρωμα

Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Απόστολος Καλδάρας
Δίσκος: Απόστολος Καλδάρας: Μπαλάντες του περιθωρίου (Σείριος, 1990)

Τα σχολεία του αιώνα

Μουσική & στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Απόστολος Καλδάρας
Τραγούδι: Μιχάλης Παπαζήσης, Άντρη Κωνσταντίνου & Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Απόστολος Καλδάρας: Μπαλάντες του περιθωρίου (Σείριος, 1990)

Δυο σχολεία του αιώνα
λέγαν του παλιού καιρού
το Γεντί Κουλέ το ένα
και το Μπούρτζι τ’ Αναπλιού
μα εγώ αλλιώς τα ξέρω
μου τα είπανε παντού
δυο σχολειά ήταν του πόνου
δυο σχολειά και του καημού

Και η αλήθεια είν’ αυτή
γραμμένη σε δυο στίχους
που τη φυλάνε οι καιροί
στων μπουντρουμιών τους τοίχους

Μανούλα αν είσαι με καρδιά
στο Μπούρτζι έλα δυο σκαλιά
και στου ‘φταπύργιου το σχολειό
να δεις τι κόλαση περνώ
το Μπούρτζι κι ο Γεντί Κουλές
δυο πόρτες, μάνα μου, πικρές

Δάσκαλοι πρωί και βράδυ
δέκα κέρβεροι φρουροί
και ακίνητος ο χρόνος
στη δική του μηχανή
καθημερινό τραγούδι
το αχ βαχ απ’ τις καρδιές
και για μάθημα όλη μέρα
των φυλάκων οι βρισιές

Και η αλήθεια είν’ αυτή
γραμμένη σε δυο στίχους
που τη φυλάνε οι καιροί
στων μπουντρουμιών τους τοίχους

Μανούλα αν είσαι με καρδιά
στο Μπούρτζι έλα δυο σκαλιά
και στου ‘φταπύργιου το σχολειό
να δεις τι κόλαση περνώ
το Μπούρτζι κι ο Γεντί Κουλές
δυο πόρτες, μάνα μου, πικρές

Της Ομόνοιας οι τύποι

Μουσική & στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Απόστολος Καλδάρας
Τραγούδι: Άντρη Κωνσταντίνου, Ανδρέας Καρακότας & Μιχάλης Παπαζήσης
Δίσκος: Απόστολος Καλδάρας: Μπαλάντες του περιθωρίου (Σείριος, 1990)

Πόσο φτώχυνες, Αθήνα, πόσο φτώχυνες
που ‘χασες τα ωραία εκείνα χρώματα του χτες
έπηξες στη λιμουζίνα, Ευρώπη έγινες
κι όμως φτώχυνες, Αθήνα, όμως φτώχυνες

Πού ‘ναι εκείνοι οι παπατζήδες, σκέτοι αρουραίοι
της Ομόνοιας οι τύποι, γραφικοί κι ωραίοι
οι απάχηδες κι οι μόρτες του Μεταξουργείου
γλαφυρές κι όμορφες νότες του περιθωρίου

Πού ‘ν’ της πιάτσας τα μαμούνια, της μαγκιάς καμάρια
μπότες με ψηλά τακούνια και σφιχτά ζωνάρια
κρυφοσπίτια με μαμάδες και με θυγατέρες
τα Καφέ Αμάν κι οι μάχες για τις μπιραριέρες

Πόσο φτώχυνες, Αθήνα, πόσο φτώχυνες
που ‘χασες τα ωραία εκείνα χρώματα του χτες
έπηξες στη λιμουζίνα, Ευρώπη έγινες
κι όμως φτώχυνες, Αθήνα, όμως φτώχυνες

Πού ‘ναι εκείνοι οι ραχατλήδες μες στους καφενέδες
από το πρωί ως το βράδυ δέκα ναργιλέδες
της οδού Αθηνάς οι ατσίδες που ‘βγαζαν λαβράκι
με φακή τρεις δαχτυλήθρες κι ένα τραπεζάκι

Πού ‘ν’ οι κλασικές κοκότες με τουπέ και γλύκα
μέχρι το σαγόνι βέλο κι ένα μέτρο πίπα
ο βαρύς με το μπεγλέρι και γυρτό τον ώμο
κι η τροτέζα που χωριάτες ψώνιζε στο δρόμο

Πόσο φτώχυνες, Αθήνα, πόσο φτώχυνες
που ‘χασες τα ωραία εκείνα χρώματα του χτες
έπηξες στη λιμουζίνα, Ευρώπη έγινες
κι όμως φτώχυνες, Αθήνα, όμως φτώχυνες

Ο Αρτέμης

Μουσική & στίχοι: Απόστολος Καλδάρας
Ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Απόστολος Καλδάρας
Τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Απόστολος Καλδάρας: Μπαλάντες του περιθωρίου (Σείριος, 1990)

Ήταν λεβέντης ήταν νιος
καλλιτέχνης ταπεινός
ήρθε από τη Μικρασία
μέσα απ’ τον κατακλυσμό
δυο χορδές περιουσία
μια καρδιά για τον καημό
αμάν τον καημό

Ήρθε με τη φωνή ζεστή
τα όνειρα πολλά
κι έκανε σάλτα να πιαστεί
στον ουρανό ψηλά

Του τραγουδιού ήταν δουλευτής
της καρδιάς ο γητευτής
τον είπαν μάγκα και ρεμπέτη
γιατί τραγούδαγε καημούς
μ’ αυτός μαζί του κουβαλούσε
και πόνους και πολιτισμούς
ναι, πολιτισμούς

Ήρθε με τη φωνή ζεστή
τα όνειρα πολλά
κι έκανε σάλτα να πιαστεί
στον ουρανό ψηλά

Δύσκολα χρόνια πέρασε
τ’ όνειρο δεν άνθισε
τον πρόλαβε η κατρακύλα
με πόρνης πρόσωπο αγνό
και της μυτιάς μια ανατριχίλα
στου Βαρβακείου το στενό
αμάν το στενό

Ήρθε με τη φωνή ζεστή
τα όνειρα πολλά
μα έμεινε άπιαστ’ η ζωή
κι ο ουρανός ψηλά

Οι στίχοι του Απόστολου Καλδάρα αφορούν τον σμυρνιό συνθέτη Ανέστη Δελιά ή Ανεστάκι ή Αρτέμη.