Ό,τι πολύ αγάπησα: ποίηση & μουσική
Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα…Αρχείο για Ποιητές της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς
Ο καλός βομβιστής που διστάζει (Βασίλης Καραβίτης)
Νένα Βενετσάνου & Ελισάβετ Κομνηνού, Ρωτώ να μάθω την αλήθεια
(τραγούδι: Νένα Βενετσάνου / δίσκος: Το Κουτί της Πανδώρας (1994))
[Δημιουργία βίντεο: Μαργαρίτα Πάσχου]
Ο καλός βομβιστής που διστάζει
Αφού στο βάθος, πλάστηκα
Ένας δειλός, φιλήσυχος ερασιτέχνης
Για να ξεφύγω απ’ την φριχτή αφάνεια
Θα πρέπει, κανονικά, ν’ αρχίσω
Πυροδοτώντας τ’ αθώο σπίτι μου.
Όμως αυτό θα μου στοιχίσει αφάνταστα.
Και διαρκώς το αναβάλλω.
Από την ποιητική συλλογή Στη σκιά του μακρόβιου κόσμου του Βασίλη Καραβίτη (εκδ. Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη, 1977)
Like this:
Της Πανδώρας (Σταύρος Ξαρχάκος & Ματθαίος Μουντές)
Της Πανδώρας
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Ματθαίος Μουντές
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι: Γιάννης Πάριος
Δίσκος: Ξαρχάκος / Πάριος (1986)
Πηγή: Κώστας Παπαδόπουλος: το τρίχορδο της ψυχής μας
Κορίτσι, κοριτσάκι μου
φεγγάρι αυγερινό μου
αστέρι που κατέβηκες
να διώξεις τον καημό μου
Δυο λίμνες τα ματάκια σου
να πιω να ξεδιψάσω
χελιδονάκια σου ‘φερα
γιορτή να σ’ ετοιμάσω
Κοιμήσου, άστρι κι όνειρο
κοιμήσου, νιο φεγγάρι
θα στείλω εγώ στον ύπνο σου
μπαξέ μαργαριτάρι
Κοιμήσου, δέντρο της μηλιάς
αηδόνι της φωνής μου
κοιμήσου, κοριτσάκι μου
κλωνάρι της ψυχής μου
Γαρύφαλλα γκρενά (Σταύρος Ξαρχάκος & Κώστας Κινδύνης)
Γαρύφαλλα γκρενά
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Κώστας Κινδύνης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι: Γιάννης Πάριος
Δίσκος: Ξαρχάκος / Πάριος (1986)
Πηγή: Κώστας Παπαδόπουλος: το τρίχορδο της ψυχής μας
Στα καφενεία τα μουντά
μόλις και σκοτεινιάζει
παίζουν τ’ αγόρια
της μέρας τα λεφτά
τάβλι, μπιλιάρδο και χαρτιά
Κι όπως είναι σκυφτά
στα μουντά καφενεία
μοιάζουν να ‘ναι γυρτά
σιωπή κι αγωνία
μοιάζουν να ‘ναι γυρτά
σαν απότιστα γαρύφαλλα γκρενά
Το χρόνο πάντα μια φορά
κρεμάνε τους βαλέδες
κι έχουν τ’ αγόρια
μια πίκρα στη ματιά
στα καφενεία τα μουντά
Κι όπως είναι σκυφτά
στα μουντά καφενεία
μοιάζουν να ‘ναι γυρτά
σιωπή κι αγωνία
μοιάζουν να ‘ναι γυρτά
σαν απότιστα γαρύφαλλα γκρενά
Ιωάννα μου (Σταύρος Ξαρχάκος & Κώστας Κινδύνης)
Ιωάννα μου
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Κώστας Κινδύνης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι: Γιάννης Πάριος
Δίσκος: Ξαρχάκος / Πάριος (1986)
Πηγή: Κώστας Παπαδόπουλος: το τρίχορδο της ψυχής μας
Δίσεκτα χρόνια και πολλά
να ‘χεις τα μάτια χαμηλά
τ’ όνειρο να ‘χεις μια σταλιά
να ‘χεις τα νιάτα δύσκολα
και μες στης φτώχειας τη φωλιά
να σ’ έχω περηφάνια μου
Ιωάννα μου, Ιωάννα μου
που ‘μοιαζες με τη μάνα μου
Πνίγομαι μέσα στα ρηχά
και μες στα λόγια τα στυφά
κι έχω δυο χέρια μοναχά
χαροκαμένα και άτυχα
και σ’ έχω τρυφερή ματιά
γονιό μες στην ορφάνια μου
Ιωάννα μου, Ιωάννα μου
αγάπη μου και μάνα μου
Και μες στης φτώχειας τη φωλιά
να σ’ έχω περηφάνια μου
Ιωάννα μου, Ιωάννα μου
που ‘μοιαζες με τη μάνα μου
Ιωάννα μου, Ιωάννα μου
που ‘κλαιγες σαν τη μάνα μου
Λουξεμβούργο (Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ)
[Από την ενότητα Σύντομα και πικρά]
Λουξεμβούργο
Στον Αντώνη Φωστιέρη
Λουξεμβούργο
ο κήπος με τις καστανιές
συννεφιές
τα ροζ πέταλα της τύχης
στον αέρα
περπατώ τρίζει η χρυσή μέρα
κρατώ Ελλάδα στη φούχτα μου
μικρή δασύτριχη
βότσαλα οι εύστροφες λέξεις σου
ανοίγουν νέους κύκλους
στα μέσα νερά.
Α! η μονότονη φαντασία της άνοιξης
όταν κουρελιάζεται το φρόνημα
του χρόνου
και ζάρες είναι οι μόνες προεκτάσεις
στις γραμμές της μοίρας∙
αναπτύσσονται ξαφνικά
νέες σκάλες
κι οι μαρμάρινες κρήνες
από παλιά ξανατρέχουν…
Χωρίς λύση καμιά
χωρίς συμπέρασμα ή ευφορία
Από τη συλλογή Ο θρίαμβος της σταθερής απώλειας (1978)
Translatum: Favourite Poetry / Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Like this:
Χαμένος ήχος (Σταύρος Ξαρχάκος & Κώστας Κινδύνης)
Χαμένος ήχος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Κώστας Κινδύνης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Τραγούδι: Γιάννης Πάριος
Δίσκος: Ξαρχάκος / Πάριος (1986)
Πηγή: Κώστας Παπαδόπουλος: το τρίχορδο της ψυχής μας
Μην επιμένεις άλλο πια, Μαρία
εκείνη την παλιά φωτογραφία
απ’ όνειρα παλιά ν’ αδειάσει ο τοίχος
είναι παλιός, είναι χαμένος ήχος
Και θέλει νιάτα και καρδιά η ελευθερία
μην επιμένεις άλλο πια, Μαρία
Μας βασανίζει του καιρού μας η ανία
κλείσαν τα σύνορα του κόσμου μας, Μαρία
και τα συνθήματα γινήκαν μόνο λέξεις
εδώ που φτάσαμε δεν έχεις να διαλέξεις
Είμαστ’ απ’ έξω απ’ αυτή την ιστορία
μη με πικραίνεις άλλο πια, Μαρία
Μην επιμένεις άλλο πια, Μαρία
να με θυμάσαι στον ΕΛΑΣ επιλοχία
τα χρόνια δεν τα παίρνεις πίσω
ήρθ’ ο καιρός πια να τη σκίσω
Εκείνη την παλιά φωτογραφία
μη με πικραίνεις άλλο πια, Μαρία
Πόσα εικονίσματα βλέπουν τα μάτια… (Κώστας Κινδύνης)
[Από την ενότητα Σιγιλλάρια]
1
Πόσα εικονίσματα βλέπουν τα μάτια
και τα ξεχνάνε.
Ύστερα τα θυμούνται μες στον κίνδυνο.
Κόμπο ένας σταυρός τα δένει όλα
και τα πετάει μες στο γαλάζιο της ελπίδας.
Βοήθα Θε μου να μας ξημερώσει.
Από τη συγκεντρωτική έκδοση Τα ποιήματα [1971 - 1977] (2007)
Για να μην πέφτουν πια (Ανέστης Ευαγγέλου)
[Από την ενότητα Ανάβαση]
Για να μην πέφτουν πια
Παρηγοριά της ζωής μου, εσύ Ποίηση–
βλαστέ ευδαιμονίας στα χείλη μου
αιφνίδιε πόνε στη σκιά μου
γέννα γαλάζια τα μεσάνυχτα
όταν οι άλλοι πέφτουν στα σκοτάδια τους.
Στ. Γεράνης
Φίλε μου, το παρηγοριά με βρίσκει σύμφωνο,
δέχομαι το αιφνίδιε πόνε στη σκιά μου.
Ακόμα ακόμα, θα μπορούσα να δεχτώ
και το γαλάζια γέννα.
Τέλος, αν θέλεις,
δε θα ‘χα αντίρρηση για το βλαστέ ευδαιμονίας,
αν και με κάποια παραχώρηση.
Ίσαμ’ εδώ καλά. Όμως εκείνο το όταν
οι άλλοι πέφτουν στα σκοτάδια τους– τι το ‘θελες.
Βέβαια, όχι πως δεν πέφτουν, φίλε∙ αυτά
τα μάθαμε, τα ξέρουμε∙ ραγίσανε
τ’ αυτιά μας, τόσα χρόνια,
από πικρές διαπιστώσεις∙ όχι άλλες,
ποιητή μου, τώρα.
Γιατί οι καιροί
δεν περιμένουν άλλο, γιατί σφίγγονται
σαν ανυπόμονη θηλιά γύρω από το λαιμό,
κι είναι καιρός να διώξουμε την οίηση,
να την πετροβολήσουμε σαν ψωραλέο σκυλί,
καιρός να δούμε γιατί πέφτουν
τι κάναμε εσύ κι εγώ τότε και τότε,
κι ακόμα τι χρειάζεται να γίνει τώρα,
τώρα κι όχι αύριο,
για να ‘ρθει ένας καιρός που να μην πέφτουν πια.
Από τη συλλογή Αφαίμαξη, ’66-’70 (1971)
Ορμίσδας (Ντίνος Χριστιανόπουλος)
Τα κυριότερα οχυρωματικά έργα στη Θεσσαλονίκη έγιναν επί αυτοκράτορα Μ. Θεοδοσίου (379-395 μ.Χ.)
Επιγραφή που σώζεται στα ανατολικά τείχη αναφέρεται στη δραστηριότητα αυτή του Θεοδοσίου, ο οποίος ανάθεσε όλο το έργο στον Πέρση μηχανικό Ορμίσδα: «… τείχεσιν αρρήκτοις Ορμίσδας εξετέλεσε την δε πόλι(ν) χείρας έχων καθαράς…» [πηγή: wikimapia.org]
Ορμίσδας
«Με τείχη απόρθητα οχύρωσε αυτή την πόλη
ο Ορμίσδας, έχοντας τα χέρια καθαρά.»
Με συγκινεί αυτή η λεπτομέρεια.
Όλοι, αρχίζοντας απ’ τον Φειδία, έτρωγαν
και μόνο αυτός ο Ορμίσδας βρέθηκε
να ‘χει τα χέρια καθαρά.
Ας τον πιστέψουμε.
Αλλιώς θα τρελαθούμε βλέποντας τόση ρεμούλα,
τόση ρεμούλα μέσα σε χιλιάδες χρόνια
Από το περιοδικό Οδός Πανός (Τα ποιήματα του 2006, έκδοση της Κοινωνίας των (δε)κάτων)
Translatum: Poetry of Thessaloniki / Ντίνος Χριστιανόπουλος
Βίκυ Παπαπροδρόμου
greek-translation
Ελένη Μπέη
