Ό,τι πολύ αγάπησα: ποίηση & μουσική
Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα…Αρχείο για Πεζογραφία
Ιάκωβος Καμπανέλλης [Iakovos Kambanelis / Iakovos Kampanellis] (1922-2011)
Ιάκωβος Καμπανέλλης [Iakovos Kambanelis / Iakovos Kampanellis] (1922-2011)
Γιώργος Ιωάννου & Νίκος Μαμαγκάκης, Ουτιδανός
Ουτιδανός
Ποίηση: Γιώργος Ιωάννου
Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης
Τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Ερωτικός λόγος [Έρως ανίκατε] (2008)
Γελούνε γύρω
για κορόιδο μ’ έχουνε εμένα
εμένα τον ουτιδανό τον άσχημο
εσύ με νοιάζεις
τον τιποτένιο τον φριχτό και τον απαίσιο
γελούνε γύρω
αχ θέλω να τ’ ακούσω απ’ το στόμα σου
μια γεύση κι εγώ να ‘χω απ’ το μαρτύριο
Εσύ με νοιάζεις
θά ‘ρθεις κάποτε
εσύ με νοιάζεις
μπορώ να περιμένω
χρόνους άπειρους
εσύ με νοιάζεις
Γελούνε γύρω
για κορόιδο μ’ έχουνε εμένα
μα εγώ τραβάω στις λεωφόρους
σαν αόμματος
γελούνε γύρω
ζέστα βαριά ανακαλύπτω μέσα μου
και εισχωρώ μες στης καρδιάς τη χόβολη
Εσύ με νοιάζεις
θά ‘ρθεις κάποτε
εσύ με νοιάζεις
μπορώ να περιμένω
χρόνους άπειρους
εσύ με νοιάζεις
Γιώργος Ιωάννου & Νίκος Μαμαγκάκης, Ομίχλη
Ομίχλη
Ποίηση: Γιώργος Ιωάννου
Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης
Τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Ερωτικός λόγος [Έρως ανίκατε] (2008)
Στο λιμάνι κάτω
έπεσε ομίχλη
περπατώ σκυμμένος
βρίσκομαι στα ίχνη
στο λιμάνι κάτω
σφύριγμα σειρήνας
οι σκιές των πλοίων
κράξιμο των γλάρων
τζάμια καφενείων
Τίποτα δε βλέπω
στην ψυχή μου μέσα
ήθελα να έχεις
λίγη ακόμα μπέσα
τίποτα δε βλέπω
τι θαρρείς θα γίνει
και ως πού θα πάει
η ομίχλη τούτη
όλους θα μας φάει
Έλα το κατόπι
προχωράμε πέρα
έχουμε ελπίδες
κι αύριο είναι μέρα
έλα το κατόπι
οι φωνές των Κάπων
ήχος τροχαλίας
κάλλιο να με φάει
άσπρος καρχαρίας
Τι φωνάζεις πάλι
κόρναρε και πέρνα
θα τα κοπανήσω
πάλι στην ταβέρνα
Γιώργος Ιωάννου & Νίκος Μαμαγκάκης, Το περιθώριο
Το περιθώριο
Ποίηση: Γιώργος Ιωάννου
Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης
Τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Ερωτικός λόγος [Έρως ανίκατε] (2008)
Πού να πήγες επιτέλους
σ’ έχασα απ’ το στρατό
τότε δίστασα για λίγο
τώρα όμως σε ζητώ
Ρώτησα και στο χωριό σου
το παραμεθόριο
μου ‘πανε πως από χρόνια
ζεις στο περιθώριο
Πού γυρίζεις, πού τραβιέσαι
σ’ έχασα απ’ το στρατό
να σ’ αναζητήσω, λέω
απ’ τον Ερυθρό Σταυρό
Τόσο ξέρουν τόσο λένε
τόσο νιώθουν τη ζωή
βόδια μπαίνουν βόδια βγαίνουν
και μηδέν διαγωγή
Έλεγα πως θα καυχιούνται
που σε είχαν γείτονα
αχ ας σ’ έβλεπα για λίγο
στη στιγμή θα γλίτωνα
Πού γυρίζεις, πού τραβιέσαι
σ’ έχασα απ’ το στρατό
να σ’ αναζητήσω, λέω
απ’ τον Ερυθρό Σταυρό
Μες στο ντάλα καλοκαίρι
με το διαβατήριο
θα βγω απ’ την Ειδομένη
με απλό εισιτήριο
Ίσως δε θα με γνωρίσεις
δε σε ξέρω πού σε είδα
φύγε, μην ξαναγυρίσεις
θα μας δει η Γερμανίδα
Πού γυρίζεις, πού τραβιέσαι
σ’ έχασα απ’ το στρατό
να σ’ αναζητήσω, λέω
απ’ τον Ερυθρό Σταυρό
Γιώργος Ιωάννου & Νίκος Μαμαγκάκης, Στα αρχαία
Στα αρχαία
Ποίηση: Γιώργος Ιωάννου
Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης
Τραγούδι: Ανδρέας Καρακότας
Δίσκος: Ερωτικός λόγος [Έρως ανίκατε] (2008)
Μέσα στα αρχαία
πήγαμε παρέα
πήγαμε, πήγαμε
να τη βρούμε, φως μου
τη χαρά του κόσμου
να τη βρούμε, φως μου
πήγαμε, πήγαμε
Φύλακες, τουρίστες
τις κορδέλες λύσ’ τες
φύλακες, φύλακες
έχει εδώ γρασίδι
κι ένα μαύρο φίδι
κι ένα μαύρο φίδι
φύλακες, φύλακες
Κάτσαμε στο λάκκο
φύγε, φιλαράκο
φίλε μου, φίλε μου
έχουμε να πούμε
ύστερα θα πιούμε
έχουμε να πούμε
φίλε μου, φίλε μου
Μη γελάς μ’ εμένα
είμαι μια παρθένα
μη γελάς, μη γελάς
έσπασα το βάζο
τώρα αναστενάζω
τώρα αναστενάζω
μη γελάς, μη γελάς
Τρέχα για φαντάρο
για φωτιά, τσιγάρο
φίλε μου, για φωτιά
δε σ’ αντέχω τώρα
ζήτα του την ώρα
δε σ’ αντέχω τώρα
μη γελάς, μη γελάς
Οι βλακείες τέρμα
πλέον ούτε κέρμα
μη γελάς, μη γελάς
δε ζητώ αγάπη
σα να είναι χάδι
δε ζητώ αγάπη
δε ζητώ, δε ζητώ
Πεζότητος εγκώμιον (Σπύρος Δόικας)
Πεζότητος εγκώμιον
Για κάποιους η ποίηση είναι ύβρις. Από υπέρμετρο σεβασμό, λοιπόν, αποφάσισα να γράψω τις σκέψεις μου σε πεζό.
Η ποίηση, ως γνωστόν, δεν μπορεί να τους αγγίξει όλους. Όπως δεν μπορεί να τους αγγίξει όλους η αγάπη. Ή το φιλότιμο. Ή το φθινόπωρο, στο πρώτο μούχρωμά του. Δεν είναι δα υποχρεωτικό να έχεις διαβάσει ένα ποίημα και να έχεις κλάψει, γιατί έχει συγκλονίσει την ψυχή σου συθέμελα (υπάρχει βλέπεις και η προϋπόθεση να υπάρχει ψυχή). Και κάποια άτομα θα μείνουν πάντοτε άψυχα, σαν άδεια καρυδότσουφλα, πάντοτε πεζά – μ’ όσες ρίμες κι αν τα στολίσει κανείς. Είναι φυσικό άλλωστε. Δεν έχουν φτιαχτεί όλοι για να ομοιοκαταληκτούν. Ή για να πετούν. Πόσο μάλλον εκείνοι που δεν υπήρξαν ποτέ τους άγγελοι ή αγγελιοφόροι. Α… όχι, όχι με περιστέρια, με άλμπατρος! (Άραγε να έχουν ακουστά τον Μπωντλέρ; Ναι, έγραψε και πεζά, πεζοποιήματα για την ακρίβεια. Λέτε αυτή η υβριδική μορφή να είναι ένας απροσδόκητος ελιγμός επικοινωνίας; Ένας τέλειος συμβιβασμός; Μια σολομώντειος λύση τέλος πάντων… μπα, σαν να τον καταλαβαίνω που αναφώνησε: «N’importe où! N’importe où! Pourvu que ce soit hors de ce monde!»).
Και τώρα που γιορτάζουν (γιατί κάθε ημέρα γιορτάζουν οι πεζοί, σε αυτήν την άνευ παρηχήσεως διαπλοκή τους), πρέπει να σκεφτώ, κάτι να τους ευχηθώ…
Σε όλους αυτούς, λοιπόν, εύχομαι πολλές ημέρες έκρυθμης καλοπέρασης
Μήνες ανομοιοκατάληκτων συνευρέσεων
Και χρόνια ατέλειωτα αμέτρου πεζότητος
Ανέκδοτο γραπτό
Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο του Σπύρου Δόικα (21 Μαΐου 2010)
