Κρυστάλλινο ποτήρι (Χρυσούλα Βακιρτζή)

01/01/2011 στις 23:37 · Κατηγορία Έλληνες στιχουργοί, Έλληνες συνθέτες, Έλληνες ερμηνευτές, Έλληνες μουσικοί, Ύπαρξη, Βακιρτζή Χρυσούλα, Ελληνικό τραγούδι, Ελληνική ποίηση, Κραουνάκης Σταμάτης, Μπουζούκι, Μουσική, Νικολακοπούλου Λίνα, Παπαδόπουλος Κώστας, Ποίηση, Ποιητές της γενιάς του 1980, Τρίχορδο, Τσανακλίδου Τάνια

Σταμάτης Κραουνάκης & Λίνα Νικολακοπούλου, Μοίρες
(μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος, τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου / δίσκος: Μαμά γερνάω (1988))
[Πηγή: Κώστας Παπαδόπουλος: το τρίχορδο της ψυχής μας]

Κρυστάλλινο ποτήρι

Τούτη η σιωπή μου απόψε, είναι
πολύτιμη, αιχμηρή, όπως
ένα παλιό κρυστάλλινο ποτήρι.

Διάφανη και αιχμηρή μοιάζει
η κάθε πιθανότητα στα χέρια μου,
έτσι που λάμπει στα χέρια μου
το γυαλί. Κι αν τύχει μεθύσω
κι αν κοπώ με βαθύ τραυματισμό,
η όλη μεταξύ μας οδύσσεια θα τεκμηριωθεί με τρόπο απόλυτο.

Έτσι, απόλυτα, όπως προστάζουν
οι μοίρες που ποτέ δεν πίστεψα-
το μαχαίρι εκείνο με το οποίο ποτέ
δεν μαχαιρώθηκα ή ένα παμπάλαιος
έφηβος έρωτας… Ναι, αυτός ο
πεισματάρης νεαρός, που γκριζάρει πια στα γέρικα μαλλιά του,

σαν την ασφαλτο της νέας
Εγνατίας Οδού και μου
χαμογελά ακόμα. Πόσο ανέκφραστοι παραμένουν εν τέλει,
οι πιο φρικτοί εφιάλτες μας.

Ή η πενιχρή ευτυχία, που δε μέθυσε,
δεν έκοψε ακαριαία τις φλέβες
των ήδη νεκρών χεριών μου.

Αδημοσίευτο ποίημα της Χρυσούλας Βακιρτζή

Χρυσούλα, σ’ ευχαριστώ πολύ που μου εμπιστεύτηκες το ποίημα. Όπως σου υποσχέθηκα, είναι η πρώτη δημοσίευση σε τούτο το ιστολόγιο για το 2011.

Καλή χρονιά σε όλους μας!

Σχόλια (2)

Η αντάρα ανεβαίνει (Αφροδίτη Νότη)

04/08/2010 στις 16:50 · Κατηγορία Έλληνες στιχουργοί, Έλληνες συνθέτες, Έλληνες ερμηνευτές, Ύπαρξη, Ελληνικό τραγούδι, Ελληνική ποίηση, Ζούδιαρης Νίκος, Κοινωνία, Μουσική, Νότη Αφροδίτη, Ποίηση, Ποιητές της γενιάς του 1980, Τσανακλίδου Τάνια

Νίκος Ζούδιαρης, Μια στο Θεό μια στο βυθό
(τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου / δίσκος: Αφήλιο (1998))

Η αντάρα ανεβαίνει

Η αντάρα ανεβαίνει απ’ το ποτάμι.
Ανοίγει τα δάχτυλα απαλά
στη διαφάνεια μετά τη βροχή
και ανεβαίνει.
Μέσα από τους επαναστατημένους πόρους της
περνούν οι πέτρες, τα φυλλώματα, οι γέφυρες.
Οι λυμένες διακλαδώσεις του κορμιού της
ανεβαίνουν.
Είναι η ειρηνική έκρηξη
στο μεταίχμιο του εφικτού
που ανοίγει τα περιγράμματα των εικόνων
και ελευθερώνει τις λέξεις
σε μια κίνηση ανόδου
που δε γνωρίζει τη θεατρική πύκνωση
του ποτέ και του τέλους.
Αγγίζει τους γκρεμούς
τις πέτρες που γνωρίζουν τους θανάτους.
Με νοτισμένη ανάσα ανεβαίνει.
όταν χάνεται αφήνει πίσω
όλα τα χρώματα στον ουρανό.

[Καλοκαίρι 1984]

Δημοσιευμένο στο Ηπειρωτικό Ημερολόγιο για το 2007 (26ος τόμος)

Translatum: Favourite Poetry – Αφροδίτη Νότη

Σχόλια (7)