Ό,τι πολύ αγάπησα: ποίηση & μουσική
Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα…Αρχείο για Ζουγανέλης Γιάννης
Η φωτογραφία (Χλόη Κουτσουμπέλη)
Γιάννης Ζουγανέλης & Αντώνης Πανταζής, Φοβάμαι
(τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου / δίσκος: Φοβάμαι (1982))
Η φωτογραφία
Ενώ είμαστε μαζί αγκαλιασμένοι
(απόδειξη το χέρι σου στην πλάτη μου)
φυσάει αγέρας, φορώ ένα γκρι παλτό,
φύλλα στροβιλίζονται και πέφτουν
«για πάντα δικός σου», ψιθυρίζεις
ενώ στο φόντο πίσω φαίνονται τα κάρβουνα
τα λευκά άλογα
ο λάκκος με τους νεκρούς
το δέντρο με τα κεφάλια στα κλαδιά
η σιωπηλή διαδήλωση στους τάφους
οι άνθρωποι με τα κεριά
που πενθούνε βουβά
ενώ βρέχει σκοτάδι,
κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν,
από την φωτογραφία
χάνεται το πρόσωπό σου
κι αυτή η απώλεια,
τόσο μικρή μέσα στο νεκρικό Σύμπαν
που μας τυλίγει,
αυτή ακριβώς η ασήμαντη απώλεια
είναι που προσδίδει στην φωτογραφία
την αναντικατάστατη αξία
του οριστικά χαμένου.
Αδημοσίευτο ποίημα της Χλόης Κουτσουμπέλη (5 Μαΐου 2010)
Translatum: Poetry of Thessaloniki / Χλόη Κουτσουμπέλη
Ευχαριστώ πολύ την αγαπημένη μου φίλη τη Χλόη που μου εμπιστεύτηκε το ποίημα μόλις το έγραψε. Το δημοσιεύω αμέσως γιατί κρίνω πως εκφράζει το πνεύμα των τελευταίων ημερών από κάθε άποψη.
Βίκυ Παπαπροδρόμου
greek-translation
Ελένη Μπέη
