Γιόλα Αργυροπούλου – Παπαδοπούλου wrote @ 30/11/2010 at 00:40

Βίκυ μου,
Σ’ ευχαριστώ πολύ για την ανάρτηση.
Θαυμάσιο το τραγούδι του Μάριου Τόκα!

  Νυχτερινός wrote @ 30/11/2010 at 01:17

Ένα πολύ δυνατό συναίσθημα μας διαπερνά διαβάζοντας το ποίημα αυτό της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου, που θα τολμούσα να το χαρακτηρίσω “ακαριαίο”. Σε αυτό το δυνατό ρίγος στέκομαι, χωρίς να υπάρχει ανάγκη να προστεθεί τίποτε άλλο.

  Αλεξάνδρα Μπακονίκα wrote @ 30/11/2010 at 09:41

Ένα μεστό από περιεχόμενο και ουσία ποίημα,που μιλάει άμεσα, λιτά, εξομολογητικά.Το συμπυκνωμένο, λακωνικό ύφος συμβάλλει στην σπαρακτική απογύμνωση ως προς το αίωνιο ζητούμενο που είναι ο έρωτας.Το ότι το ποίημα συγκινεί, το αποδεικνύει το γεγονός ότι μένει και τριγυρνάει στη σκέψη μας ακόμη κι όταν το έχουμε διαβάσει, κι έχουμε απομακρυνθεί από το “ηλεκτρονικό” βιβλίο.

  Ανδρέας wrote @ 30/11/2010 at 19:24

Μια προσωπική εξομολόγηση της Γιόλας που, όταν την διαβάζεις, σε κυριεύει και γίνεται η δικιά σου εξομολόγηση για το δικό σου κοιμητήριο των ερώτων και νιώθεις την ευωδιά των δικών σου λουλουδιών.

  Ο Γαλάζιος wrote @ 01/12/2010 at 13:06

Ακόμη κι οι νεκροί έρωτες θλίβουν και πονούν και δεν ξέρω αν πρέπει να τους θάβει κανείς. Όσο για τον τελευταίο που έμεινε άθαπτος, δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. Αυτό που στενοχωρεί είναι ότι και αυτός, είτε ταφεί είτε όχι, είναι νεκρός. Βέβαια η τελευταία φράση αφήνει κάποια αισιοδοξία. Πάντως, αν κανείς δεν το δει μέσα από τα προσωπικά του βιώματα, είναι ένα θαυμάσιο πολύ τρυφερό ποίημα που δείχνει την γνωστή ευαισθησία της ποιήτριας.

  Ρένια Καγιαβά wrote @ 01/12/2010 at 21:16

Νά’μαι κι εγώ πάλι στη συντροφιά σας μετά από αρκετό καιρό απουσίας… Χαίρομαι που γύρισα στα λιμάνια της ποίησης και στον όμορφο, ονειρικό κόσμο της αγαπημένης μας Γιόλας. Είναι άγριος ο κόσμος εκεί έξω. Δεν καταλαβαίνουν από συναισθήματα, όνειρα και μυστικά μονοπάτια ψυχών που αναζητούν ένα ουράνιο τόξο. Ένα φώς στο βαθύ γκρίζο του σήμερα…. ένα ευωδιαστό αεράκι που θα δροσίσει τα μύχια της ψυχής… Αυτό το αεράκι και αυτό το ουράνιο τόξο το βρήκα πάλι στα λόγια του ποιήματος της Γιόλας μας και στο λεπτό, γαλήνεψα! Πώς να σας ευχαριστήσω; Μια ζεστή “καλησπέρα” και χαιρετισμούς σε όλους σας!

  Γιόλα Αργυροπούλου – Παπαδοπούλου wrote @ 01/12/2010 at 23:59

Ρένια μου,
Πόσο στ’ αλήθεια χάρηκα που σε ξανασυναντώ στα μονοπάτια της ποίησης….
Ειλικρινά, μου είχες λείψει!
Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς για το τόσο τρυφερό σου σχόλιο.
Να είσαι πάντα καλά!

  manina Nefelh wrote @ 03/12/2010 at 11:50

to diavasa prin meres…
kai akoma den mporw na vrw logia na to sxoliasw!..
..Enoiwsa thn apognwsh ths prwtaginistrias..
ton pono tou xamenou erwta kai xronou…
Opws ena adolo paidi pou viwnei ena sklhro kosmo ..h Giola anoigei yia allh mia fora thn psixh ths ..
8arreta kai anepithdeuta…
Logia kai eikones pou me sugkinhsan va8ia..xxx…

  ΚΑΤΕΡΙΝΑ wrote @ 06/12/2010 at 20:44

Θυμίζει ελληνιστικό επίγραμμα, γραμμένο όχι για γυναίκα, αλλά για τον έρωτα που προσιδιάζει στην πολυδαίδαλη φύση της: λιτό και δυνατό, έμπλεο γνήσιου και συνάμα μετρημένου αισθήματος, φθοράς και γονιμότητας: γιατί ο σπόρος, αν δεν διαλυθεί, δεν καρπίζει…

Κυρία Αργυροπύλου, ευχαριστούμε για το αληθινά όμορφο ποίημά σας.