Καλημέρα
Μουσική: Μαρία Κ. Παπαδοπούλου
Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη
Τραγούδι: Άλκηστη Πρωτοψάλτη
Δίσκος: Να σε βλέπω να γελάς (2004)
Είναι η ώρα σκληρή που ξυπνάω το πρωί
είσαι η πρώτη μου σκέψη κι η πρώτη ευχή
και αν ρωτάω για σένα την κάθε σιωπή
μου απαντά αυστηρά «η ζωή θα σου πει»
Καφές πικρός και ξανακλείνω τα μάτια
μια θάλασσα να δω ποτέ πια δε θέλω
γιατί ποιο πλοίο, ποιο μπορεί να σε φέρνει
που ούτε η ζωή δεν το καταφέρνει
Καλημέρα
κι όποιος αντέξει
άλλη μια μέρα που μου χρωστάει
να σ’ επιστρέψει
καλημέρα
Είναι η ώρα σκληρή που ξυπνάω το πρωί
μέσα στον ύπνο μου σ’ είχα, στο σώμα βροχή
και αν ρωτάω για σένα την κάθε αστραπή
μου απαντά αυστηρά «η ζωή θα σου πει»
Καφές πικρός και ξανακλείνω τα μάτια
το όνομά σου δεν θα πω ποτέ πάλι
γιατί αν σ’ έβαζα για λίγο στο στόμα
θα σ’ ήθελα σαν το μωρό λίγο ακόμα
Καλημέρα
κι όποιος αντέξει
άλλη μια μέρα που μου χρωστάει
να σ’ επιστρέψει
καλημέρα
Βίκυ Παπαπροδρόμου
greek-translation
Ελένη Μπέη
Δεν ξέρω αν τα ρίγη της συγκίνησης, που διαπερνούσαν το κορμί και την ψυχή μου, καθώς άκουγα αυτό το τραγούδι, προξενήθηκαν σε μεγάλο βαθμό κι από το όνομα της συνθέτριας “Μαρία Κ. Παπαδοπούλου”…
Ένα έχω να καταθέσω, μ’ όλη την ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει την κάθε ανάσα της ζωής μου: η συγκίνησή μου από την ομορφιά αυτού του ακούσματος ήταν απέραντα βαθιά…
Εκπληκτική και η μουσική, αλλά και οι στίχοι και η ερμηνεία! Ένα μεγάλο ευχαριστώ στις τρείς “ιέρειες” της τέχνης! (Ας μου συγχωρεθούν οι υπερβολικές εκφράσεις. Απλώς εκφράζουν τα αισθήματά μου. “Ακραία” μια ολόκληρη ζωή).
Υ.Γ. Όσο γι’ αυτό το χάρισμα της ΜΑΡΙΑΣ Κ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, θα ‘θελα να πω το εξής:
Ακούγοντας τη μουσική της, θυμήθηκα το τέλος της πιο λατρεμένης μου κινηματογραφικής ταινίας, του “Δρ. Ζιβάγκο”, τότε που η κόρη του Ζιβάγκο και της Λάρας έφευγε από το γραφείο του αδελφού του πατέρα της… Καθώς λοιπόν εκείνη απομακρυνόταν, ο θείος της είδε μια μπαλαλάικα (η μπαλαλάικα ήταν το αγαπημένο όργανο του Ζιβάγκο) κρεμασμένη στην πλάτη της ανηψιάς του…
Συγκινημένος, ρώτησε τον φίλο της κοπέλας: “παίζει μπαλαλάικα;”, κι εκείνος απάντησε: “Α, είναι καλλιτέχνης”. Και τότε ο θείος, με δάκρυα στα μάτια, ψέλλισε… “Είναι χάρισμα…”
Με πολλή συγκίνηση, Γιόλα.